جهت مشاهده ادامه مطلب در سایت منبع اینجا روی لینک زیر کنید :
[ad_1]
نااميدى از رحمت خدا
پس از شرک، هيچ گناهی بالاتر از ناامیدی نيست. زيرا هر گناهی که از شخصی سر می زند، تا وقتی که مأيوس نباشد ممکن است توبه کرده و با استغفار آمرزيده شود. ولی شخص ناامید آمرزيده شدنی نيست، زيرا اميدی به آمرزش خدا ندارد تا توبه نمايد.
شخصی از امام علی(علیه السلام) پرسید: بزرگترین گناه کبیره کدام است؟آن حضرت در پاسخ فرمودند: «ناامید شدن از رحمت الهی»
(میزان الحکمه، جلد3، صفحه462)
خداوند در قرآن می فرماید:
«يا عِبادى الّذينَ اسرَفوا عَلى انفُسِهم لا تقنَطوا مِن رحمة الله»
(اى بندگان من كه بر خود ستم و اسراف كردهايد! از رحمتخدا نا اميد نشويد)
(سوره زمر، آيه 53)
و باز مىفرمايد:
«وَ مِن يَقنَط مِن رحمَة ربّه الّا الضّالون»(از رحمت خدا نااميد نمی شود، مگر گمراهان و اهل ضلالت)
(سوره حجر، آيه 56)پیامبر(صلی الله علیه و آله) فرمود:
«گناهکاری که به رحمت خدا امیدوار است، از عابد مایوس به درگاه خدا نزدیکتر است»
(نهج الفصاحه صفحه477)روایت داریم:
شخصی آنقدر گناه کرده بود که از آمرزش خود نااميد شده بود.حضرت اميرالمؤمنين(عليه السلام) به او فرمودند:
اى مرد! ناامیدی تو از رحمت خدا، از گناهانی که کرده ای بدتر است.
(احياء العلوم، ج 4، ص 125 و 126 – محجة البيضاء، ج 7، ص 253)از بعضى آيات معلوم مىشود كه ناامیدی از رحمت خدا موجب كفر است. چنانكه خدا مىفرمايد:
«لا يياس مِن روح الله الّا القَوم الكافِرون»
(مايوس نمىشود از رحمت خدا مگر كفّار)
(سوره يوسف، آيه 87)روزى حضرت رسول(صلى الله عليه و آله) فرمودند:
«اگر بدانيد آنچه را که من مىدانم، كم خواهيد خنديد و بسيار خواهيد گريست. و به بيابانها و صحراها بيرون خواهيد رفت. و بر سينه هاى خود خواهيد زد. و پناه به پروردگار خود خواهيد برد»
در همین لحظه جبرئيل نازل شد و گفت: پروردگارت مى فرمايد كه: بندگان مرا از من نا اميد نكن!
(مستدرك حاكم، ج 4، ص 579)
دلیل کبیره بودن گناه ناامیدی این هست:ناامیدی از رحمت خدا، انسان را از محبت خدا كه سرچشمه همه فضايل و بالاترين آنهاست باز مى دارد.
درضمن، ناامیدی سبب جرأت بر جميع گناهان می گردد. چون شخص می گويد: من که جهنّمی خواهم بود، چرا خودم را از شهوات دنيا محروم نمايم؟!
پیامبر(صلی الله علیه و آله) فرمود:اگر آنقدر گناه کنید که گناهانتان به آسمان رسد و سپس توبه کنید، خداوند توبه شما را می پذیرد؛ پس از درگاه او ناامید نباشید.
(نهج الفصاحه، صفحه231)
[ad_2]
