جهت مشاهده ادامه مطلب در سایت منبع اینجا روی لینک زیر کنید :
[ad_1]
مرکب حســـــــــــین
خیلی ها سعی کردند او را از امام (ع) بخرند. اما او فقط برای امام (ع) و خانواده اش رام بود. به دیگران که می رسید سرکش می شد. هیچ کس حریف یاغی گریهایش نبود وقتی از این خانواده جدایش می کردند. انگار بوی دیگران هم آزارش می داد. البته حق هم داشت. بهترین ارباب دنیا بزرگش کرده بود. معلوم است دیگران به چشمش خوار و ناچیزند. می گویند امام (ع) از حلال ترین گیاهان به او غذا می داد؛ بار سنگین بر او نمی گذاشت؛ در مسافرتها اول به او آب می داد و بعد خودش آب می خورد. با او مهربانی می کرد. هرکس دیگری جای او بود راضی به جدا شدن از چنین اربابی نمی شد.
در میدان جنگ هم همین بود. وقتی امام (ع) در میان مبارزه، به دل سپاه دشمن زد، آنها را شکافت و وارد فرات شد، هر چه کرد تا راضی اش کند کمی آب بنوشد، نشد. از شدت تشنگی، فقط سر خود را در آب فرو برد تا آتش تشنگی اش کمتر شود. (1)به همراه امام (ع) جنگید. تیر خورد و زخمی شد. وقتی امام (ع) را به ناحق شهید کردند، با وجود خستگی، به تنهایی شروع به مبارزه کرد. هر کس را که به امامش نزدیک می شد، با دهان از اسب پایین می انداخت و با دست و پای خود بر بدن او می کوبید. نفرت از قاتلان اربابش در چشمانش موج می زد. چندین نفر را به این صورت کشت. بعد به سمت امام (ع) رفت. سر و صورتش را به خون آن حضرت (ع) خضاب کرد و برای آخرین بار اربابش را بویید. بعد به سرعت به سمت خیمه ها بازگشت. (2) وقتی رسید، همه با دیدنش فهمیدند که چه شده است. زین واژگون و سر و صورت خونی او گویای همه چیز بود. هرکسی می خواست خودش را به او برساند. آخر او بوی آشنا می داد. بوی امام (ع).
انگار بی امام (ع) زندگی اش بیهوده بود. کسی که همه ی عمرش را با کسی چون حسین بن علی (ع) سپری کرده باشد، معلوم است تاب زندگی بدون او را ندارد. «ذوالجناح» آنقدر شیهه و ناله کرد، آنقدر سر خود را میان خیمه ها به زمین کوبید تا اینکه در همان صحرای کربلا جان داد. (3)
پی نوشت:
1. محن الابرار، ترجمه و شرح مقتل بحارالانوار، علی اکبر رنجبران تهرانی، جلد اول، ص 1041
2. همان، ص 1064. ابن شهر آشوب، مناقب آل ابی طالب (ع)، 58:4.
3. محن الابرار، جلد اول، ص 1084.پژواک
[ad_2]
