مطالعات تاریخی گواه آن است که نیایش ودعابه عنوان یک واقعیت موجود درجهان هستی ،ازبدوخلقت انسان مطرح بوده است ومردم برای نیل به کمال ازآن استفاده می کرده اند. امروزروانشناسان دریافتندکه دعا،نماز و داشتن ایمان محکم ،تشویش ونگرانی وترس رابر طرف می سازد.قرآن کریم می فرماید:”الابذکرالله تطمئن القلوب”(رعد28). آگاه باشیدکه باذکرو یادخدا، دل های شماآرامش می یابدو احساس امنیت می کند.

دین به شکل خاصی درهرفرهنگ شناخته شده ای وجوددارد. دین رامی توان ازدیدگاه آیین ها،شخصیت های نمادین وانواع دعاها بررسی کرد. فرددینداربه نوعی بایک منبع الهی ومنبع آفرینش که برزندگی بشروامورطبیعی تآثیردارد،ارتباط برقرار می کند.
ویلیم جیمزدرکتاب “دین وروان”چنین می گوید:دین عبارت است ازاعتقادبه این که نظم نامریی درچیزهای این جهان است وبهترین کاراین است که خودرابااین نظم هماهنگی دهیم. همچنین دین یک واقعیت مشخص عینی است که مورخان آن رامطالعه می کنند. شادکامی که هدف مشترک انسان هاست وهمه درتلاش برای رسیدن به آن می باشند،ارزشیابی افرادازخودوزندگیشان است. این ارزشیابی هاممکن است جنبه شناختی داشته باشندمانندقضاوت هایی که درموردخشنودی اززندگی صورت می گیردویاجنبه عاطفی که شامل خلق وهیجان هایی است که درواکنش به رویدادهای زندگی ظاهرمی شود. بنابراین،شادکامی ازچندجزء تشکیل یافته که عبارت است از:خشنودی اززندگی،خلق وهیجانات مثبت وخوشایندوفقدان خلق وهیجانات منفی. افرادشادکام افکارورفتارهایی دارندکه سازگار وکمک کننده می باشند. اینگونه افرادبادیدگاهی روشن به امورمی نگرند.دعاونیایش دارن.به طورمستقیم برای حل مسایل ازخودتلاش نشان می دهندوبه موقع ازدیگران کمک می گیرند. ازسوی دیگرافرادغیرشادکام ،بدبینانه فکروعمل می کنند،درخیالات فرومی روند، خودودیگران را سرزنش می کنندوازکارکردن برای حل مشکلات اجتناب می ورزند. یکی ازمواردی که مؤثربرشادکامی که به عنوان حمایت کننده عاطفی ووسیله ای برای تفسیرمثبت رویدادهای زندگی می باشد،نگرش دینی است. افرادباگرایش دینی واین عقیده که درجهان مقصدوالایی وجودداردمی توانندشادکامی خودراارتقاء بخشند.
به طورکلی نظریه پردازان دیگری وجوددارندکه راه رسیدن به شادکامی وخوشبختی روانشناختی رادرپرتو توجه به ارزش هاوهدف های معنوی ،نیازهای بنیادی ومعناداربودن وهدفمندی زندگی ،عشق وعلایق دینی والهی می دانند. شواهدتجربی فراوانی وجودداردکه حاکی ازرابطه مثبت ومعناداربودن بین نگرش دینی وشادکامی می باشد.
فرانسیس وهمکاران باهدف بررسی رابطه بین نگرش دینی وشادکامی درنوجوانان به کمک مقیاس شادکامی آکسفوردگزارش داده اند که بین شادکامی ونگرش دینی رابطه ضعیف اما معناداری وجودداشته است. درمطالعه ای دیگر،بیردوهمکاران چهارعامل شادکامی ورابطه آن راباتعهددینی موردبررسی قراردادند. آنان دریافتندکه تعهددینی ،پیش بینی کننده شادکامی است. مطالعات بوهنلین به نقل از لوییس نشان دهنده رابطه مثبت معناداربین شادکامی وخوشبختی بانگرش وباورهای دینی است.