افسانه عمر

دلی شکسته و چنگی گسسته گیســـــویم

ولی به زخمــــــــــه غیبی هنوز می مویم

خمیـــــــــده تاکم و آشفتـــــه بیــد مجنونی

که سرنـــگون و سرافکنـــده بر لب جویم

نهفته قنــــــد و سخن پشت آبگینـه و من

به شوق طوطــی تصویر خود سخنـــــگویم

به سِحر غمـــزه جانان به جان زنندم تیر

که بسته اند به زنجیــــر سِــحر و جادویم

نه منحصر به سرود و ترانه ام دستــــان

که داستــــان به فسون و فسانـه می گویم

گیاهدانـــــه عشقم فشـــــرده در دل خـاک

چنانکه دم به دمم می دمنــــــــــد می رویم

گیـــاه زرد خزانم در آب و گل لیـــــــــکن

به جان و دل گل مینــــای باغ مینـــــویم

سر دوراهه رسیدیم و سرنوشت این بود

برو پـــدر تو از آن سو و من ازین سویم

برس به دادم و این بند زانوان بگشـــای

به روز وعــده که جان می رسد به زانویم

چگونـه برجـهم از چنــبر کمانــه چــــرخ

که نـُه فلک همه چوگان و من یکی گویم

میان دلبـــر و من غیر من حجابی نیست

گر این حجاب فکنـــــــــــــدیم من همه اویم

به چنگ رودکــی و توســــن سمرقنـــدی

چه بیــــــــم دشت بخــــــارا و رود آمــــــویم

به بوی یـــــاسمن و زلف سنبــلم مفریب

غلام سنبــــــل آن زلـــــــــــــف یاسمن بــویــم

به شهر خویش اگر شهریار شیرینــــکار

به شهــــر خواجه همان ســــــــائل سرکویم