جهت مشاهده ادامه مطلب در سایت منبع اینجا روی لینک زیر کنید :
[ad_1]
دليل سستي و کسالت در دين ( پرسش و پاسخ)
پرسش:
اينکه برخي از افراد در امور ديني و عمل به آموزه‌هاي وحياني سستي و کسالت دارند چيست؟
پاسخ:
يکي از مهم‌ترين دلايل کسالت و بي‌رغبتي نسبت به آموزه‌هاي ديني و عمل نکردن به تکاليف و واجبات دين فقدان تفکر و انديشيدن است. اکثر ما اهل تفکر و انديشيدن درباره خودمان نيستيم. آنها که در مسير عقل حرکت مي‌کنند و اهل سير و سلوک به سوي الله هستند يک قسمت از ساعات شبانه‌روز خود را به تفکر و انديشيدن اختصاص مي‌دهند درباره گذشته و آينده عمرشان مي‌انديشند و آن را با موازين دين و شريعت مي‌سنجند و اين را افضل عبادات مي‌دانند که فرموده‌اند: «عبادت آن نيست که انسان نماز و روزه زياد انجام بدهد، بلکه عبادت تفکر زياد در مورد خداوند بلندمرتبه است.» (کافي، ج 2، ص 55)
البته تفکر در ذات اقدس الهي ممکن نيست و منطقه ممنوعه است. اما در آثار صنع او و پي بردن به احکام و دستورات او به منظور عمل کردن بر طبق آنها مورد تأکيد است. علي(ع) در اين رابطه مي‌فرمايد «نبه بالتفکر قلبک» اين قلب خواب رفته‌ات را با تفکر بيدار کن (همان، ص 54)
آري انسان که سرآمد همه مخلوقات است خاصيتش همان به کار انداختن نيروي شگرف عقل است و انديشيدن در اينکه راستي من که هستم؟ و از کجا آمده‌ام؟ آورنده من که بوده و براي چه مرا آورده و کجا خواهد برد؟ در گذشته عمرم چه کرده‌ام و در آينده عمرم چه خواهم کرد؟ ولي متأسفانه ما عادت به تفکر نکرده‌ايم، اگر ساعتي هم فراغت فکري پيدا کنيم وحشت‌زده مي‌شويم و مي‌خواهيم خود را به کاري مشغول کنيم. در حالي که در روايات آمده است: «تفکر ساعه خير من عباده سنه» ساعتي يعني برهه اندکي از زمان، انديشيدن برتر از عبادت يک سال است. (بحارالانوار، ج 71، ص 327) شايد در بعضي روايات به جاي (عباده سنه) کلمه (عباده سبعين سنه) آمده، يعني برتر از عبادت هفتاد سال است. علي(ع) در اين رابطه مي‌فرمايد:تعلموا کتاب الله … و تفقهوا فيه» اي بندگان خدا! کتاب خدا را بياموزيد… و در آن بينديشيد. دنباله حديث مي‌فرمايد:«و اذا هديتم لعلمه فاعملوا بما علمتم منه لعلکم تفلحون» اگر راستي شما خواهان فلاح و رستگاري هستيد به آنچه که از قرآن فراگرفته و هدايت شديد، عمل کنيد. (تحف العقول، ص 105) بنابراين کساني که در عمل به آموزه‌هاي ديني سستي و کسالت دارند يکي از مهم‌ترين دلايل آن پشتوانه معرفتي و شناخت است که با عدم تفکر و نينديشيدن در اوامر و نواهي دين شناخت و معرفت لازم را کسب نمي‌کنند و در نتيجه هنگام عمل کردن به واجبات و ترک محرمات، حلاوت و لذت لازم را نمي‌برند و با شوق و رغبت به آموزه‌ها و تعاليم ديني خود عمل نمي‌کنند.
[ad_2]
