جهت مشاهده ادامه مطلب در سایت منبع اینجا روی لینک زیر کنید :
[ad_1]
بلایی که رسانه ملی بر سرمان می آورد
بلایی که رسانه ملی بر سرمان می آوردچشم دروازه دل است؛ آنچه از این دریچه وارد وجود انسان می شود گاهی او را به سعادت و گاهی او را به شقاوت می کشاند، پس عفت در نگاه، انسان را از نگاه های آلوده برحذر میدارد.
با پیشرفت فناوری و ابزارهای ارتباطی، کمتر خانه‌ای را میتوان پیدا کرد که در آن حداقل تلویزیون وجود نداشته باشد. این رسانه با حضور گسترده در میان افراد جامعه و با پخش برنامه‌های مختلف و سرگرم‌کننده اکثریت مخاطبان را به خود جذب کرده و توانسته در محمل گرم خانواده‌ها جایگاه ویژه‌ای برای خود پیدا کند.
ازآنجا که این ابزار ارتباطی ویژگی‌های خاصی نظیر متنوع بودن قالب‌های برنامه‌سازی، تعداد بالای مخاطبان، قدرت تأثیرگذاری زیاد و محتوای نزدیک‌تر به واقعیت دارد، تنها یک وسیله سرگرم‌کننده محسوب نمی‌شود بلکه این رسانه بزرگ‌ترین دستگاه فرهنگی و ارتباطی کشور است که بانفوذ گسترده در میان مخاطبان میتواند ارزش‌ها و هنجارهای خاصی را در جامعه گسترش داده و باعث شکلگیری فرهنگ و آدابی خاص در میان افراد شود.
در کشور جمهوری اسلامی ایران قرار است تلویزیون یک دانشگاه و مدرسه عمومی باشد که مردم را با مبانی و آموزه‌های دینی آشنا کند و ارزش‌ها و اصول اسلامی و انقلابی را در میان مردم گسترش دهد.
مقام معظم رهبری می‌فرمایند: «صدا و سیما در جمهوری اسلامی، باید وسیله‌ای برای سوق دادن مردم به فرهنگ اسلامی و ابزاری برای معرفت و آشنایی مردم با درخشندگیهای اسلامی و انسانی باشد. جز این وظیفه‌ای ندارد و اگر مواردی بود که برخلاف این هدف وارد صدا و سیما شد، نباید پخش کنند. هنرمندان و نویسندگان و گویندگان و مجریان و کارگردانان و هنرپیشگان و همه و همه، باید دست به دست هم بدهند تا این مفاهیم اسلامی ارزشمند و درخشنده را در صورت برنامه‌های هنری بسازند تا مردم از آن ها تعلیم بگیرند.» (در دیدار پزشکان و پرستاران در سال ۱۳۶۸)
عفاف ابعاد و مصادیق مختلفی دارد که ازجمله آن‌ها میتوان به عفت در گفتار و کلام، عفت در شهوت، عفت در نگاه، عفت در پوشش اشاره کرد؛ «عفت در نگاه» به معنای خویشتنداری و فروبستن چشم از حرام و ندیدن هر آنچه نادیدنی است. نگاه عفیف آن نگاهی است که در آن شهوت و هواهای نفسانی راه نداشته باشد و در هنگام برخورد با محرمات، چشم، خود را بر آن‌ها ببندد. نگاههای طولانی به نامحرم نداشتن، چشم بر زینت و آرایش زنان بستن، با شهوت نگاه نکردن از مصادیق عفت در نگاه است.
نگاه و حفظ چشم از محرمات از اهمیت بالایی برخوردار است به حدی که آلودگی و فساد در نگاه، فحشا و گناههای دیگر را به دنبال می‌آورد و حفظ آن نشانه پرهیزکاری و تقوای فرد است.
بنابراین برای داشتن جامعهای پاک و سالم به‌دوراز هرگونه زشتی و آلودگی لازم است که در کنار دیگر مفاهیم و ارزش‌های اسلامی، به مفهوم عفاف خصوصاً عفت در نگاه پرداخته و آن را در جامعه گسترش داد.
یکی از نهادهایی که در امر ترویج عفتِ در نگاه میتواند نقش مؤثری ایفا کند رسانه ملی است؛ این رسانهی قدرتمند ابزاری برای ترویج و اشاعه هر مطلب، ارزش یا ضد ارزش است، لذا در ترویج یا کمرنگ کردن این فضیلت اخلاقی در جامعه نیز میتواند نقش داشته باشد.
تلویزیون به‌عنوان یک رسانه دیداری و شنیداری با شناخت صحیح از دین و ارزش‌های دینی و تعیین راهبردها و راهکارهای مناسب و برنامه‌ریزیهایی در این زمینه، میتواند از طریق تصویر و نمایش، مخاطبانش را با مفهومی چون عفت در نگاه آشنا کند.
وقتی بینندگان در تلویزیون شاهد باشند که مجری و کارشناس زن و مرد با رعایت حریم بین نامحرمان با یکدیگر صحبت میکنند و در هنگام گفتگو به‌صورت یکدیگر خیره نمیشوند و نگاههای ممتد و طولانی ندارند، خودبه‌خود این نحوه برخورد با نامحرم در ذهن آن‌ها نهادینه می‌شود.
حضور بازیگران بامتانت و وقار، بدون آرایش به همراه حجاب مناسب درصحنه تلویزیون، نشان دادن روابطی سالم در میان زن و مرد بازیگر، پرهیز از نشان دادن چهرههای آرایش کرده با نمای بسته و نزدیک، نشان ندادن نگاههای عاشقانه در فیلم‌ها با نمای بسته و … همه و همه باعث می‌شود که چشم بینندهی تلویزیون به تصاویر و صحنه‌های نادیدنی عادت نکند و در دنیای واقعی با دیدن چنین تصاویر و صحنه‌هایی چشم خود بر روی آن‌ها ببندد.
ولی….
آنچه امروز شاهدیم چیزی غیر از این است. امروزه سعی بر این است برای جذب مخاطبان و بینندگان بیشتر، از هر آنچه باعث جذابیت می‌شود استفاده کنند.
مجریان زن و مرد در تلویزیون به همراه شوخی و خنده با یکدیگر به اجرای برنامه میپردازند، بازیگران زن به بهانه گریم از آرایشهای نامتعارف و حجابهای نامناسب استفاده میکنند و گاهی چهرههای آن‌ها در نمای بسته به نمایش گذاشته می‌شود. به تصویر کشیدن رابطه‌ها و رفتارهای نامناسب در میان بازیگران زن و مرد و …
این‌ها بخشی از آن چیزی است که گاهی از رسانه ملی که به‌عنوان «دانشگاه عمومی»! شناخته شده پخش می‌شود و افراد جامعه با دیدن چنین صحنه‌ها و تصاویری دیگر با مفهومی چون عفت در نگاه، غریبه و نامأنوس می‌شوند، چون به دیدن این رفتارها و برخوردها و تصاویر عادت کرده‌اند و دیدن آن را در دنیای واقعی امری ناپسند نمی‌دانند.
به نظر با این شیوه های اجرایی کمتر می توان به ترویج فرهنگ نگاه و رفتار عفیفانه کمکی کرد.
کاری از گروه سبک زندگی باحجاب
[ad_2]
