اگر سحر همین طور که خواب بودی یک باره بیدار شدی دیدی سحر است،مفت از چنگ نده.همان طور توی رخت خواب بگو شکر.این شکر را هم شیرین بگو.این “ش” ر ببین توی دهانت چه شیرین است،قشنگ توی دهانت بگردان و بگو شکر.بعد اگر حالش را داشتی کار دیگری کنی ، بلند شو و بکن.اگر نه ، زور نکن ، پتو را بکش سرت و بخواب. روزیت همان یک شکر بوده است.

برداشت آزاد کوروش علیانی
از صحبت های حاج اسماعیل دولابی