القنوط من رحمة الله


قنوط، نومیدی از رحمت الهی است که در قلب رسوخ نموده و قباحت آن کم شده است. در بیان فرق یأس و قنوط چنین فرموده اند که قنوط، اخصّ است. زیرا یأس تنها نومیدی قلب است، هرگاه این نومیدی شدید شود به طوری که به ظاهر هم سرایت نماید و از کلماتش نومیدی تراوش کند که اگر شخص باهوش او را ملاقات نماید آثار ناامیدی را از ظاهرش درک می کند این حال، قنوط نامیده می شود. پس «قانط» کسی است که آثار نومیدی از کلماتش هویدا باشد.


بعض هم گفته اند: یأس، عبارت است از نومیدی از دعاست، امیدی ندارد که اگر دعا کند به مقصد می رسد. و قنوط عبارت است از بدگمانی به پروردگار عالم که خدا به او رحم نمی کند و توبه ی او را قبول نمی فرماید، او را عذاب می کند و آنچه بر او شرّ و مصیبت وارد می گردد عقوبت است.



رسول خدا صلی الله علیه و آله و سلّم روی منبر فرمود:


قسم به خدایی که شریک ندارد، به مؤمنی هرگز خیر دنیاو آخرت داده نشده، مگر به سبب حسن ظنّ او به پروردگار، و امیدش به او، و حسن خلقش، و نگهداری خود از غیبت کردن مؤمنین. و قسم به خدایی که شریک ندارد خدا مؤمنی را بعد از توبه و استغفارش عذاب نمی فرماید مگر به سبب سوء ظنّش به خداوند، و تقصیرش در امید به پروردگار، و به سبب بد خلقی، و غیبت کردن از مؤمنین. و قسم به خدایی که جز او خدایی نیست نیکو نمی شود گمان بنده ی مؤمنی به خدا مگر اینکه خدا نزد گمان اوست، به درستی که خدا کریم است و حیاء می فرماید که بنده ی مؤمن ظنّ خود را به او نیکو نماید و خدا بر خلاف گمان و امیدش رفتار نماید، پس گمان خود را به خدا نیکو نمایید و به سوی او راغب شوید.
(اصول کافی، ج 2، ص 58)


[برای مشاهده لینک ها باید عضو انجمن های گفتگوی مذهبی نورآسمان باشید . برای عضویت در نورآسمان اینجا کلیک کنید….]