جهت مشاهده ادامه مطلب در سایت منبع اینجا روی لینک زیر کنید :
[ad_1]
اصحاب رقيـــــم
اصحاب رقيـــــم
در روايات آمده است كه سه نفر در كوهي بودند و به غاري رفتند. ناگهان سنگ بزرگي از بالا پرت شد و در غار بسته شد و آنها در غار حبس شدند. آنها به جاي اينكه خود را ببازند، صبر و سعه صدر پيشه كردند. يكي از آنها گفت: نجات ما دست خداست و بايد دعا كنيم، اما دعاي مستجاب مي خواهيم. هركدام تان كه عملي خالص براي خدا داشته ايد، آن عمل خالص را متذكر شويد و بعد دعا كنيد. يكي از آنها گفت: خدايا! تو مي داني كه من مبتلا به زني شدم و همه چيز مهيا بود، مي توانستم گناه كنم، اما براي تو گناه و عمل منافي عفت نكردم. خدايا! چون كارم براي تو بود، ما را نجات بده.
ديگري گفت: خدايا! تو مي داني كه من معامله خوبي كرده بودم و سود فراواني داشتم، خواستم پول را ببرم. در آن اتاقي كه پول بود، پدر و مادرم خواب بودند، براي رضاي تو و خدمت به پدر و مادرم، آنها را بيدار نكردم و از آن معامله كه سود فراواني داشت، گذشتم. خدايا! اگر كارم براي تو بود، ما را نجات بده. سومي گفت: خدايا! تو مي داني من كارگري داشتم كه از من پول زيادتر از حق خود كه نصف درهم بود، مي خواست، به او ندادم او هم قهر كرد و رفت. پس از آن نفهميدم كجا رفت و كي بود. مزدش را گندم خريدم و برصحرا كاشتم و اين گندم حاصل خوبي داد. وقتي كه دوباره آمد، به جاي نصف درهم، هزارها درهم به او دادم. خدايا! اگر اين عملم براي رضايت تو بود، ما را نجات بده!تا دعا تمام شد، ناگهان ديدند سنگ عقب رفت. امام صادق(ع) مي فرمايد: اينها اصحاب رقيم بودند كه پروردگار عالم مي گويد: تعجب نكن از اصحاب رقيم و تعجب نكن از اصحاب كهف كه ما هر كاري بخواهيم مي كنيم.
آنچه اين ماجرا اشاره به آن دارد اين است كه انسان بايد در وقت بلا صبر داشته باشد و بعد از صبر، دعا كند و خودش را نبازد. بسياري افراد هنگام بلا خودباختگي پيدا مي كنند و اصلاً نمي توانند دعا كنند. حتي مي رسند به جايي كه نماز نمي خوانند. اين بدبختي است، صبر نيست و خودش بلاست. صبري كه انسان را وادار كند كه كفر بگويد، مصيبتي كه انسان را وادارد تا جزع و ناشكري كند به غير نكبت چيزي نيست. اگر بلا بيايد انسان خود را نبازد مصيبت بيايد و انسان خودش را گم نكند و شهوت بيايد و انسان روي هوي و هوس و نفس اماره پا بگذارد، مهم است.
علماي اخلاق جمله اي دارند و مي گويند: بلا از الطاف خفيه خداست.برگرفته از كتاب اخلاق و خودسازي در مكتب اهل بيت(عليهم السلام) آيت الله مظاهري
[ad_2]
