جهت مشاهده ادامه مطلب در سایت منبع اینجا روی لینک زیر کنید :
[ad_1]
دوستی لله و فی الله
در روایتی از حضرت امام جعفر صادق (علیه السلام) داریم که ابوبصیر از حضرت نقل می کند که:
«إِنَّ الْمُتَحَابِّينَ» دو نفر که با هم دوستی دارند، فِي اللَّهِ يَوْمَ الْقِيَامَةِ عَلَى مَنَابِرَ مِنْ نُورٍ قَدْ أَضَاءَ نُورُ وُجُوهِهِمْ وَ نُورُ أَجْسَادِهِمْ وَ نُورُ مَنَابِرِهِمْ عَلَى كُلِّ شَيْءٍ ، شعاع نور آنها همه چیز قیامت را نورانی می کند.
چه نور پیکره آنها باشد ، چه محل و جایگاه آنها باشد ! ببین چقدر اثر می گذارد.
«حَتَّى يُعْرَفُوا بِهِ» آن‌قدر که با این نور شناخته میشوند. «فَيُقَالُ هَؤُلَاءِ الْمُتَحَابُّونَ فِي اللَّهِ» اهل محشر می گویند: اینهایی را که می بینید این طور درخشیده‌اند ، کسانی بودند که رفاقت هایشان در دنیا بر محور خدا بود. حتی از نظر سرعت سیر به سوی بهشت هم اینها از دیگران سریع‌تر هستند. بنابراین دوستی ها و رفاقت ها برای انسان نقش بسیار اساسی و سرنوشت ساز دارد.در ابعاد گوناگون وجودی انسان ، و نشئات وجودی عالم ، در هر دو مورد اثر دارد و اینها شوخی بردار نیست. لذا من گفتم این محیط قویتر از همه محیط هاست.
لذا انسان باید مراقبت داشته باشد که طبق روایات بیخود دل به هر کس و به هر چیز نبندد ؛
اول اختیار کند سپس انتخاب کند و غرضش هم جلب رضای خدا باشد و دوستی‌اش لله و فی الله باشد ان شاء الله
[ad_2]
