جهت مشاهده ادامه مطلب در سایت منبع اینجا روی لینک زیر کنید :
[ad_1]
من خودم بهترین شریکم
بنده، هرگاه گناهي از او سرزند از دو حال خارج نيست،
يا پشيمان مي شود كه همان پشيماني كفاره گناه اوست
و يا پشيمان نمي شود،
حال اگر عمل نيكي پس از آن انجام دهد با همان پاك خواهد شد،
اگر باز پاك نشد و گناهش از گناهان كبيره نبود با نمازهاي پنجگانه اش پاك خواهد شد.
اگر باز هم پاك نشد خدا او را به عقوبتي در اين دنيا پاك مي سازد
و اگر اين هم نشد به شفاعت ملائكه و مؤمنين پاك خواهد شد
و اگر با آن هم نشد، به شفاعت پيامبر و ائمه
و اگر از آن هم محروم شد به رحمت واسعه پروردگار پاك خواهد شد
و اگر باز چيزي باقي ماند، خداوند متعال او را به سختي جان كندن پاك خواهد كرد
و اگر با آن هم نشد به عذاب قبر
و اگر با آن هم نشد به هول و هراس روز قيامت
و گرنه كه بايد تشريف مبارك را به جهنم ببرند براي پاك شدن.
و اين در حال است كه بنده اگر نيت خير كند برايش ثوابش را مي نويسند
ولي گناه را تا به انجام نرساند چيزي در نامه عملش ثبت نخواهد شد
و بعلاوه هر كار خيرش را به تناسب خلوص نيتش تا چندين برابرش ثواب و خواهند نوشت.حال به نظر شما چه مي شود كه با اين طرز برخوردي كه با ما مي شود، دوزخ از جن و انس پر مي شود؟!!
علت اصلي اين است كه ما خلوص نداريم.
خداوند مي فرمايد: من خودم بهترين شريكم و شريكي قبول نمي كنم پس اگر در كارتان كسي را غير من شريك ساختيد تمامش را به شريك واگذار مي كنم.
آري كاري كه غير خدا را در انجامش در نظر داشته باشي هيچ ارزشي ندارد.
بدبختي اينجاست كه ما اگر با هزار زحمت موفق به انجام كار خالصي بشويم باز هم از شر شيطان ملعون رهايي نمي يابيم
و يك جا به يك نحوي آن را براي غير ابراز مي كنيم،
ولو شده در يك محفل دوستانه به عنوان يك خاطره،
خلاصه با گلي كه در كشتزار عمل كاشته ايم، آنقدر ور مي رويم كه جز خار چيزي از آن باقي نماند و به خيال خود كلي هم كار خير انجام داده ايم و نامه عملمان توپ توپ است.
زهي خيال باطل.
پيامبر اكرم (صلوات الله علیه) به مولا امير مي فرمايند:
زماني كه ديدي همت ها همه در زيادي عمل صرف مي شوند توبه اخلاص عمل همت گمار.عزيز برادر بدان و آگاه باش كه زيادي عمل مهم نيست، آنچه مايه نجات است خلوص عمل است.
[ad_2]
