جهت مشاهده ادامه مطلب در سایت منبع اینجا روی لینک زیر کنید :
[ad_1]
گريه بر حسين(ع) در کلام آيتالله جوادي آملي
بنابراين، اصل کلي اين است که هر حادثه تلخ و ناگواري را بايد بهانه کرد و براي سالار شهيدان اشک ريخت، نه آنکه افراد داغديده براي تسکين عواطف و احساسات خود آن حضرت (ع) را بهانه کنند و براي التيام زخم خويش اشک بريزند و ندبه نمايند و بين اين دو گونه عزا داري فرق وافر است، زيرا محصول يکي تعزيت براي حضرت امام حسين (ع) است و نتيجه ديگري تسليت براي خود؛ هر چند ممکن است بهانه قرار دادن واقعه جانسوز کربلا هم بياثر نباشد.
اشک، احساس زلال و عشق شفاف است که از ژرفاي جان پديدار ميشود، آنگاه که اين ارمغان خداوندي به خاطر يکي از بهترين انسانهاي هستي نمايان شود، به دنبال خود، نسيمي از عاطفه يکرنگي، مهر و همسويي با اباعبدالله(ع) به همراه ميآورد و نشاطي وصفناپذير به انسان ميبخشد.
آيتالله جواديآملي در مطلبي به ارزش گريه بر اباعبدالله(ع) پرداخته که متن کامل آن به شرح ذيل است:“براساس نقلي معروف از حضرت سکينه (ع) بالاي بدن مطهّر امام حسين (ع)، ايشان به اين اصل کلي سفارش کردند که هر حادثه تلخي پيش آمد کرد، آن را بهانه کنيد و براي من اشک بريزيد: «أو سمعتم بغريب أو شهيد فاندبونى». «هرگاه داستان غريب يا شهيدي را شنيديد، براي مظلوميت من گريه کنيد»
بنابراين، اصل کلي اين است که هر حادثه تلخ و ناگواري را بايد بهانه کرد و براي سالار شهيدان اشک ريخت، نه آنکه افراد داغديده براي تسکين عواطف و احساسات خود آن حضرت (ع) را بهانه کنند و براي التيام زخم خويش اشک بريزند و ندبه نمايند و بين اين دو گونه عزا داري فرق وافر است، زيرا محصول يکي تعزيت براي حضرت امام حسين (ع) است و نتيجه ديگري تسليت براي خود؛ هر چند ممکن است بهانه قرار دادن واقعه جانسوز کربلا هم بياثر نباشد.
وجود مبارک سيدالشهداء (ع) فرمودند: «أنا قتيل العبرة»؛ يعني من که به هدف اِحياي حق و اِمحاي باطل کشته شدم، بايد عَبَرات داشته باشم؛ به طوري که چشمان علاقهمندان به سالار شهيدان پر از اشک شود و آن اشکْ فراوان از شبکه چشم خارج گردد و به صورت انسان عبور کند تا عَبَرات بشود.
اين سننت حسنه، آثار فراواني دارد، از جمله اين که محبت اهل بيت (ع) در قلب شيعيان حضور پيدا ميکند؛ آنگاه دوست امامان معصوم (ع) هرگز فکر و راه و روش آنان را رها نميکند؛ زيرا رهبري جوارح به دست جانحه و دل است و زمامداري قلب را محبت به عهده ميگيرد و دلِ دوستان حسين بنعلي (ع) جوارح را به صَوْب صراط مستقيم رهنمود ميشود”.
[ad_2]




