آیت الله جوادی آملی:

شناخت دو گونه است: یكی شناخت تاریخی و ظاهری و دیگری

[align=center] شناخت واقعی كه مهم تر از اولی است.[/align]
مهم آن است كه ما حضرت را حقیقتا بشناسیم و حضرت ما را ببیند (به ما توجه نماید)، نه اینكه ما حضرت را ببینیم.

در زمان پیامبر(ص) ، كم نبودند كسانی كه وجود مبارك حضرت را می دیدند، اما خدای سبحان درباره ی آنها فرمود: «تراهم ینظرون الیك و هم لا یبصرون» آنها را می بینی كه به تو نگاه می كنند ولی تو را نمی

بینند، یعنی اهل بصیرت نیستند. اگر ما طوری رفتار كنیم كه وجود مبارك امام زمان(عج) ما را بپسندد، هنر است.

خداوند كه بر همه چیز بینا است، روز قیامت به یك عده نگاه نمی كند:

«و لا یكلمهم الله و لا ینظر الیهم یوم القیامة» آن نگاه تشریفی را نسبت به عده ای اعمال نمی كند و با آنها صحبت نمی كند.

اگر ما واقعا در مسیر صحیح حركت كنیم، حضرت ما را می بیند و این نظر تشریفی ایشان برای ما شرف است وگرنه دیدن فیزیكی خیلی كارساز نیست. همچنان كه خیلی ها پیامبر اكرم(ص)، امیرالمؤمنین(ع)

و حضرت زهرا(س) را می دیدند، ولی بصیرت نداشتند. دیدن های تشریفی مهم است، نه نگاه صوری. البته گاهی همان نگاه صوری هم پدید می آید و انسان وجود حضرت را از نزدیك زیارت می كند و فیضی می برد و مشكل او هم به بركت حضرت از طرف خداوند حل می شود. اما مهم همان دیدن حضرت از روی بصیرت است.
:rose:
برگرفته از کتاب درر محضر حضرت آیت الله جوادی آملی