نشانه‏ هاى افراد بصير

از نظر قرآن مجيد و روايات، فرد بصير به همه حريم‏ هاى حق راه پيدا كرده است. ازاين‏رو، آنچه با چشم سر و چشم دل مى‏بيند حقيقت محض است؛ اگر حلال و حرام خدا را مى ‏بيند، همه آثار حلال و حرام‏ چه آثار دنيوى و چه آثار اخروى ‏را مشاهده يا لمس مى ‏كند. امير مؤمنان على، عليه السلام، در نهج البلاغه، در بخش‏هاى آغازين خطبه متقين، درباره اين‏گونه «لمس كردن» ها مى ‏فرمايد:
«و هم و الجنة كمن رآها و هم فيها منعّمون».
نسبت آنان با بهشت چنان است كه انگار آن را مى ‏بينند و از نعمت‏هايش بهره‏ مندند.
اين عبارت به ارتباط اهل تقوا با دنيا اشاره دارد و در رابطه با آخرت آنان نيست. يعنى آنان با وجود اين‏كه در دنيا زندگى مى‏ كنند، بهشت را مى ‏بينند و از نعمت‏هاى آن بهرمند مى ‏شوند. بارى، نماز و ديگر عبادات ايشان در دنيا به منزله بهشت آخرتى آنان است، زيرا ورود به بهشت در گرو همين عبادات دنيوى است. در روز قيامت، وقتى بهشتيان پا به بهشت مى ‏گذراند، مى ‏گويند:
«هذا الذى رزقنا من قبل».
اين همان است كه از پيش روزى ما نموده بودند.
ايشان بهشت و نعمت‏هاى آن را با عبادات خود در دنيا لمس و حس كرده‏ اند. پيامبر گرامى اسلام، صلى اللّه عليه و آله، درباره اين گروه مى ‏فرمايد: عبادت‏هاى اينان عاشقانه است و ذاتا اطاعت و نماز را محبوب، و گناه را منفور مى ‏دانند. اينان، وقتى همه مردم دنيا از گناه لذت مى‏برند، نه فقط از گناه لذت نمى ‏برند، از آن به شدت نفرت دارند.
خلاصه، اين دسته مى‏ توانند لايه ‏هاى زيرين حقيقت را مشاهده كنند؛ براى مثال، وقتى به پيامبر مى ‏نگرند، وى را پيامبر مى‏بينند. نگاه‏
آنان مانند نگاه ابو لهب نيست كه از پيغمبر بيگانه باشد. او پيامبر را پيامبر نمى ‏ديد. در نتيجه، به آخرين فرستاده خدا اشاره مى‏ كرد و به مردم مى‏ گفت: اين يتيم برادر من است، پس ضرورتى ندارد سخن او را بپذيريم. وى افراد را تحريك مى ‏كرد پيامبر، صلى اللّه عليه و آله، را كتك بزنند يا به قتل برسانند. علت اين مساله فقط مى ‏تواند كورى باطن او باشد؛ چراكه بصير پيامبر را پيامبر، خدا را خدا، بت را ناتوان، شيطان را دشمن و زيان‏بار، و فرهنگ‏هاى غلط را باطل مى ‏يابد و در نهايت، قيامت را در همين دنيا جستجو مى‏كند.
بصير در اين دنيا زندگى مى‏ كند اما در آخرت به سر مى ‏برد، كليه حقايق را لمس مى‏ كند و مكشوف مى ‏يابد، و به حريم‏هايى راه پيدا مى‏ كند كه ديگران از ورود به آن حريم‏ها بازداشته شده‏اند. حضرت امير مؤمنان على، عليه السلام، در كلامى تكان‏دهنده مى‏فرمايند:
«لو كشف الغطاء ما از ددت يقينا».
اگر همه پرده‏ ها را كنار بزنند، چيزى بر يقين من اضافه نخواهد شد (چون براى من، پرده‏اى براى كنار رفتن باقى نمانده است).
در ادبيات عرب، هرچه بعد از حرف «لو» قرار مى‏گيرد ممتنع است.
بنابراين، وقتى حضرت على، عليه السلام، مى ‏فرمايند اگر همه پرده ‏ها را كنار بزنند، يعنى پرده‏اى نيست كه كنار بزنند؛ زيرا ايشان به تمام حريم ‏هاى غيب و شهود پروردگار مهربان عالم راه پيدا كرده ‏اند و هرچه مى‏ گويند براساس مشاهده و لمس است. پس حق ايشان است كه امام كل عالم باشند و حق كل عالم است كه به ايشان اقتدا كنند.

سخنرانیهای استاد انصاریان
پایگاه عرفان