جهت مشاهده ادامه مطلب در سایت منبع اینجا روی لینک زیر کنید :
[ad_1]
نابود كردن ارزشهاى اسلامى، هدف دشمن از تهاجم فرهنگى
نابود كردن ارزشهاى اسلامى، هدف دشمن از تهاجم فرهنگى
فرهنگ شامل رقص هم مى شود؛ اما اين مطلب چه ربطى به مسأله مبارزه با تهاجم فرهنگى دارد؟ خطرى كه ما را تهديد مى كند از دست دادن باورها و ارزشهاى انقلاب و فراموشى اعتقادات و مبانى دينى است. اين باورها و ارزشها سالها فراموش شده بود ولى به بركت انقلاب و خونهاى شهيدان دوباره زنده شده است. به اينكه مانند هزار سال پيش برقصيم يا مانند آنها موسيقى بنوازيم احياى ارزشهاى اسلامى گفته نمى شود.
چرا راه را اشتباه مى رويم؟ چه كسى ما را به اشتباه مى اندازد؟ مى گويند: پخش فيلمهاى ويدئويى بدآموز يكى از مظاهر هجوم فرهنگى است؛ مانند فيلمهاى سينمايى مبتذلى كه شركت هاليوود مى سازد. بنابراين، ما بايد با آنها مبارزه كنيم، خودمان فيلمى بسازيم شبيه فيلمهايى كه آنها مى سازند؛ اما قدرى كم رنگتر، تا با هجوم آنها مبارزه شود! يعنى وقتى جوانان ما ببينند كه خودمان هم فيلمهايى داريم كه جاى فيلمهاى هاليوود را مى گيرد ديگر به سراغ آنها نمى روند! گويى مشكل بر سر اين
﴿ صفحه 121﴾مسأله است كه اين فيلم را از هاليوود وارد مى كنيم؛ اما اگر خودمان همان فيلم را بسازيم ديگر اشكالى ندارد.
مشكل ما چيز ديگرى بود. حقيقت اين است كه محتواى اين گونه فيلم ها ارزشهاى اسلامى ما را از بين مى برد. نه ارزشهاى ملى و ايرانى را. جوانى كه سحر از خواب ناز برمى خاست و به مناجات با خدا مى پرداخت و از آن كار لذت مى برد، از خوف الهى يا از شوق خدا اشك بر گونه هايش جارى مى شد و سر و صورت بر خاك مى ساييد، با متروك شدن آن ارزشها، تا ساعت دوازده شب يا حتى پس از آن مى نشيند و از تلويزيون يا از ويدئو فيلمهاى سينمايى تماشامى كند.
چنين جوانى ديگر سحرخيز نمى شود. يا دانش آموزى كه شبها بجاى درس خواندن با ويدئو مأنوس است ديگر درس خوان نمى شود و نمى تواند مشكلى را از كشور حل كند. وقتى همه دانش آموزان ما اين گونه شدند، معلمان ما هم مجبورند به آنها نمره بدهند و همه را قبول كنند؛ چون وقتى همه بچه هاى كلاس درس نخواندند بودند معلم چه مى تواند بكند، جز آنكه به همه ارفاق كند. در بعضى مراكز آموزشى هم، قانونى وجود دارد كه اگر نمره اكثريت افراد كلاس كم شود معلم بايد در آزمون خود تجديد نظر كند و ارفاق كند.
وقتى هم كه همه درس نخوان شدند ديگر درس خوان و نابغه اى پيدا نمى شود و بدين ترتيب پيش مى رود، تا به آن نقطه اساسى برسد. آن نقطه اساسى تشكيك در ضرورى ترين عقايد دينى است. اين موارد مربوط به عمل و ارزشهاى رفتارى است.
وقتى در جامعه ما صريحاً و بدون هيچ ترس و واهمه اى استاد، سر كلاس دانشگاه، براى بچه هاى بسيجى كه به دانشگاه رفته اند، در ضرورى ترين عقايد اسلامى تشكيك مى كند و كسى جرأت حرف زدن
﴿ صفحه 122﴾ندارد، درباره اصل وجود خدا بگويد كه هيچ دليل علمى بر اثبات او وجود ندارد، آن وقت آيا با احياى سنتهاى ملى اين گونه مشكلات حل مى شود؟ آيا با براه انداختن جشنواره هاى آوازه خوانى با تهاجم فرهنگى مقابله مى شود؟ آنها اصل اعتقاد به خدا را انكار مى كنند. ولى ما به دنبال اين هستيم كه بجاى موسيقى جاز از موسيقى ملى خودمان استفاده كنيم. چه كسى فريب مى دهد؟ چه كسى فريب مى خورد؟ چه دستى در كار است؟
121-122 تهاجم فرهنگي آيت الله مصباح
yaransaleh.blogfa.com
[ad_2]
