ميراژ 4000

جهت مشاهده ادامه مطلب در سایت منبع اینجا روی لینک زیر کنید :
[ad_1]

ميراژ 4000

در سپتامبر 1975، اعلام شد که کمپانی Dassault-Breguet دارد با هزینه‎ی خودش گونه‎ای از Mirage 2000 را توسعه می‎دهد که یک – سوم بزرگ‎تر شده است و یک جفت پیشران توربوفن دارد. نام این گونه در اصل Super Mirage Delta بود و بعدن نام Super Mirage 4000 را به خود گرفت (کلمه‎ی Super بعدها از این نام حذف شد). اولین پیش نمونه‎ی آن با کد No. 01/F-ZWRM در دسامبر 1977 رونمایی شد. این پیش نمونه نخستین پروازش را در مارچ 1979 در شهر Istres فرانسه به خلبانی آقای Jean-Marie Saget انجام داد و به سرعت 1.2 ماخ دست یافت و در پرواز دوم به سرعت 1.6 ماخ رسید. این هوارو در پرواز ششم سرعت 2.06ماخ را تجربه کرد و طی یک تحلیل چرخش، در زوایای حمله‎ی مختلف تا زیر 25 درجه پرواز کرد.Mirage 4000 در ماه جون همان سال در نمایشگاه هوایی پاریس عملکرد خود را به نمایش گذاشت. در پایان سال 1980، این هواگرد 100 ساعت پرواز آزمایشی داشت. در سال 1981 پیشران‎های قبلی که از نوع P-2 بودند با پیشران‎های M53-5 جایگزین شد. در سال 1982 این هواپیما در نقش‎های رهگیر و تهاجمی در Farnborough به پرواز درآمد.

در طراحی آیرودینامیک Mirage 4000 از سامانه‎ها و برنامه‎های کامپیوتری استفاده شد. این هوارو به گونه‎ای طراحی شد تا برای حفظ مسیر در راستای فرودگاه پیش رو آسان باشد. عراده‎ی فرود سه چرخه و چرخ پوزه از نوع دوقلو بود. روپوش اتاقک از نوع دوکی (Blister-Type ) بود و زاویه‎ی دید ˚360 داشت. قرار بود Mirage 4000 جنگنده‎ای رهگیر و نیز مناسب برای هجوم در ارتفاع پست باشد؛ و بتواند 8 تن مهمات جنگی را بر 11 گیره [پایلون] حمل کند. Mirage 4000 به مانند دیگرمیراژهایی که بال مثلثی دارند، توپ 30 میلی متری جفتی داشت. این جنگنده معادلی برای F-15 و SU-27 بود، اگر که وارد خدمت می‎شد.

میراژ 4000 کامپوزیتی از جنس بور و فیبر کربن را در بخش‎های مختلف پیکره به طور گسترده به کار گرفته بود که وزن را به طور شایان توجهی کاهش می‎داد و به پیکره مقاومتی عالی در برابر خستگی می‎داد (خستگی = ضعف فلز بر اثر خمش یا کشیدگی). این جنگنده اولین پرنده در جهان بود که تیغه‎ی عمودی دمش از کامپوزیتی با روکش کربنی ساخته شده بود و می‎توانست سوخت را در خود جای دهد. لبه‎ی فرار (Trailing Edge) در هر بال از یک سکان بالا دهنده‎ی (Elevator) دو تکه تشکیل شده بود. فلپ‎های خودکار با لبه‎ی حمله‎ی (Leading-Edge) کاملاً گسترده، انحناء متغیری را فراهم می‎آوردند. بخش عقب پیکره کوتاه‎تر شده بود. فلپ‎ها، سکان‎های بالا دهنده (Elevator) و سکان، به واسطه‎ی سامانه‎ی کنترلی Fly-By-Wire عمل می‎کردند.

چنان که گفته شد، تیغه‎ی عمودی دم این هواپیما که از جنس کامپوزیت کربن بود، به عنوان یک مخزن سوخت نیز عمل می‎کرد. این ویژگی به Mirage 4000 امکان می‎داد تا با سوخت داخلیی که سه برابر بیش از Mirage 2000 بود پرواز کند و بنابراین جنگنده‎ای با برد عملیاتی زیاد باشد. پیکره‎ی این هواپیما یک ساختار متعارف از نوع نیمه مونوکوک (semi-monocoque) داشت. مونوکوک به ساختمانی سه بعدی مثل پیکره‎ی هواپیما گفته می‎شود که فاقد سازه‎ی داخلی بوده و همه تنش‎ها بر پوسته و اجزاء ساختمانیی که بلافاصله زیر پوسته قرار دارند وارد می‎گردد. در Mirage 4000 نسبت «پیشرانش به وزن» برای پیشران‎های M53 بیش از 1.1 بود. ترمز های هوایی از نوع دری بودند و در محل دهانه‎ی (ورودی) هر پیشران و بالای لبه‎ی حمله‎ی (Leading Edge) بال ها قرار داشتند. دردهانه‎ی پیشران‎ها یک زائده نیمه مخروطی وجود داشت که قابل حذف و نصب بود.

سامانه‎ی هیدرولیک این جنگنده توسط شرکت Messier-Hispano-Bugatti ساخته شده بود. این سامانه‎ی هیدرولیک تا 280 بار (Bar) فشار داشت و از چهار پمپ پیشرفته و لوله‎های سبک وزن تیتانیمی بهره می‎برد. در صورت امکان، در Mirage 4000 از سامانه‎ها و ایویانیکس Mirage 2000 استفاده می‎شد. دو ژنراتور الکتریکی این هواپیما ساخت شرکت Auxilec بود. دستگاه APU پشت صندلی خلبان قرار داشت و با توربین گازی کار می‎کرد. این APU ساخت شرکت Turboméca Palouste بود. پیش نمونه‎یMirage 4000 از رادار Mirage 2000 استفاده می‎کرد – رادار RDM چند حالته‎ی Doppler– با این تفاوت که قطر این رادار 80 سانتی‎متر بزرگ‎تر و مناسب با پوشش بزرگ پوزه‎ی Mirage 4000 بود. دیگر سامانه‎های الکترونیک [ایویانیکس] عبارت بودند از: یک خلبان خودکار دیجیتال، نمایشگرهای چند حالته، یک سامانه‎ی ناوبری ماندیINS از مدل Uliss 52 و ساخت شرکت SAGEM، یک رایانه‎ی داده‎های هوایی از مدل Crouzet-80، یک نمایشگر سربالا (HUD) از مدل VE-130 و ساخت شرکت Thomson-CSFو یک سامانه‎ی پرتابگر جنگ افزار که دیجیتال و خودکار بود.

معتقدند که زمانی که مدل این پرنده به نمایش گذاشته شد، عربستان سعودی توسعه‎ی آن را تأمین بودجه کرده بود. در سال 1980 وزیر دفاع سعودی، شاهزاده سلطان عبدالعزیز گفت که سعودی ها در حال بررسی خرید Mirage 4000 هستند. هیئت دفاعی فرانسه نیز دستوری مبنی بر خرید 50 فروند Mirage 4000 به منظور جایگزینی Mirage IV صادر کرد. ولی در عمل هیچ سفارشی دریافت نشد، که بیش تر به خاطر قیمت بالای این جنگنده بود. در سال 1986، شرکت Dassault دوباره این جنگنده را زنده کرد و نام آن را از ‘Super Mirage 4000’ به ‘Mirage 4000’ تغییر داد و رنگ سطح بالایی پیکره را به رنگ استتار صحرایی تغییر داد.

Mirage 4000 به عنوان یک هواپیمای شکاری و وسیله‎ی آزمایش در برنامه‎ی – جنگنده‎یRafale – به کار گرفته شد. در سال 1987 این هوارو در پاریس دیده شد و در سال 1995 دوباره به پاریس منتقل شد تا به عنوان یک شیئ همیشه نمایشگاهی در محوطه‎ی موزه‎ی هوافضای پاریس جای گیرد.
در اواخر سال 2005 نیروی هوایی هند ظاهراً علاقه ای به Mirage 4000 به عنوان جنگنده‎ی برتری هوایی جدید هند نشان داد. اگر چه هند اندوخته ای از «میگ – 29» و «سوخوی – 30» دارد و از این اندوخته راضی است، اما هندی‎ها در پی جایگزینی برای این پرنده های روسی خود بوده اند، زیرا مشکلاتی در تهیه‎ی قطعات آنها دارند.

ویژگی ها:

خدمه: یک نفر

درازا: 18.70 متر.

فاصله‎ی میان نوک دو بال: 12 متر.

بلندا: 5.80 متر.

مساحت بال: 73 متر مربع.

وزن تهی: 13000 کیلو گرم.

پیشرانش: دو پیشران توربوفن دارای پس سوز از مدل SNECMA M53-2، هر کدام با قدرتی معادل 9979 کیلوگرم.

سرعت بیشینه: 2445 کیلومتر بر ساعت.

برد: 2000 کیلومتر.

سقف پرواز: 2000 متر =66000 پا

منابع:

http://www.fighter-planes.com

http://www.satatcounter.com

http://www.wingweb.co.uk

[ad_2]