مقام روضه خوانی

این شنیدستم که مستی روسیاه —– نیمه ی شب دید شیخی را به راه
نشعت مِی تحت فرمانش گرفت ——– سد ره گشت و گریبانش گرفت
شیخ از وحشت زبانش بند شد ——– فارغ از اظهار چون و چند شد
مست گفتش از کجایی کیستی ——- نیمه ی شب در هوای چیستی
از چه رو اینسان شتابان می روی —— خسته و سر در گریبان می روی
در جوابش گفت شیخ بی نوا ———– روضه خوانم بر شهید کربلا
من به سختی زندگانی میکنم ——— بهر مردم روضه خوانی می کنم
مست گفتش گر که می خواهی امان – روضه ای از بهر من اینک بخوان
تا که من هم عقده ی دل وا کنم ——– گریه بهر یوسف زهرا کنم
شیخ گفتش نیست اینجا منبری ——- روضه خوانی نیست کارش سرسری
مستمع باید عزاداری کند ————— سیل اشک از دیده اش جاری کند
در جوابش مست گفتا اینچنین ——— من شوم منبر تو بر رویم نشین
تو بخوان من سوگواری می کنم ——– پای منبر آه و زاری می کنم
شیخ شد ناچار و بر رویش نشست —- روضه ای خواند و دل او را شکست
روضه ی او مست را هوشیار کرد ——- مَحرمش اندر حریم یار کرد
در دلش تا مهر حق کوبید شیخ ——– یک شبی در خواب، او را دید شیخ
دید او را همچو مردان خدا ————– شاد و خرم در بهشت جانفزا
پیش رفت و گفت ای بانی من ——— دوست دار مرثیه خوانی من
باغ جنت جای هر بدکاره نیست ——- جای مانند تویی می خواره نیست
گو چه کردی کین مقامت داده اند —— شهد عزت را به جامت داده اند
مست گفتش ای رفیق پارسا ———- گوش کن تا گویمت این ماجرا
چون تو رفتی مرگ آمد در برم ———- کز ملاقاتش برفت هوش از سرم
مُردَمُ شد روز محشر آشکار ———— بودم از اعمال زشتم شرمسار
نامه اعمال من سنجیده شد ———– مهر بطلان روی آن کوبیده شد
من شدم محکوم شر اندوختن ——— تا ابد در آتش غم سوختن
دست و پایم بسته در زنجیر شد ——- با شرار قهر حق در گیر شد
ناگهان از حق برآمد این ندا ————- بنده ما را کنید از کف رها
گر چه نزد حق گناهش بی مراست —- شافع او زاده ی پیغمبر است
شامل او رحمت داور شده ————– چون حسینم را شبی منبر شده
خواندم از بهر تو خط سرنوشت ——— دوزخی بودم شدم اهل بهشت
گر دلم از نور رحمت منجلی است —— آن چه دارم از حسین بن علی است
این حسین، آقای باغ جنت است ——- این حسین از پای تا سر رحمت است
در قیامت او شفاعت می کند ———— قلب ها را کیمیایی می کند
گر بخواهد از خداوند مجید ————– رو سیاهی را کند او رو سپید

“ژولیده نیشابوری”

با اندکی تغییر