جهت مشاهده ادامه مطلب در سایت منبع اینجا روی لینک زیر کنید :
[ad_1]
مسجد جامع تخت جمشید نیست!:
مسجد جامع تخت جمشید نیست!:هنوز به “اياك نعبد” نرسيده ام كه دختر و پسر جواني كه حس جامعه شناختي ام مي گويد اوايل ازدواج شان است، دست در دست هم، مثل كاوشگرهاي مصري، ابنيه را مطالعه مي كنند. ساپورت هفت رنگ دخترك بيشتر توي چشم مي زند…
[برای مشاهده لینک ها باید عضو انجمن های گفتگوی مذهبی نورآسمان باشید . برای عضویت در نورآسمان اینجا کلیک کنید….]بچه تر از الآن که بودم، بعد از ظهرهای جمعه دلم که همرنگ غروب می شد، دوجا توی دلم دودو می زد.
یکی گلستان شهدا و آن دیگری مسجد جامع.
می رفتم و همین طور می نشستم و در و دیوار را نگاه می کردم تا صدای اذان مغرب که بلند می شد. گاهی هم اشتباها دو رکعت نمازی می خواندم…
بعد از ظهر شهادت امام صادق (ع) تکانی به خودم می دهم و می روم به پابوسی محدث بزرگ شیعه، علامه ی مجلسی.
بعد از عرض تسلیت و زیارت علامتین مجلسیین، عقب عقب از بقعه ی صاحب بحار بیرون می آیم و ناخودآگاه به سمت مسجد جامع سرازیر می شوم.
سنگفرش های مسجد جامع را طی می کنم و می رسم به سجاده های قرمز رنگ و گوش شیطان کر، الله اکبر…
دلم می خواهد استحباب نگاه به مُهر را کنار بگذارم و صحن و گلدسته ها را با حمد و سوره ام همراه کنم.
هنوز به “ایاک نعبد” نرسیده ام که دختر و پسر جوانی که حس جامعه شناختی ام می گوید اوایل ازدواج شان است، دست در دست هم، مثل کاوشگرهای مصری، ابنیه را مطالعه می کنند. ساپورت هفت رنگ دخترک بیشتر توی چشم می زند و داماد انگار از روستاهای اطراف اصفهان است.
آن طرف دخترک دیگری که دوربین حرفه ای عکاسی توی دست هایش بازی می کند، آستین هایش را تا آرنج بالا زده است. شاید هم مانتو (پیراهن) اش اصلا آستین نداشته باشد. دیگر آنقدر دقت نکردم.
وچند تا سکانس دیگر…
راستش گلستان شهدا هم اوقاتی می روم که حدس می زنم آدم های کمتری آنجا هستند. بعضی وقت ها این مردم، شهید را با اسطوره های ملی فرانسه و شوروی قدیم اشتباه می گیرند. با همان لباس راحتی بیرون و همان رفتار و سکنات کوچه و بازار، چرخی می زنند و می روند.
انگار جایی برای مان نمانده است.
هر جایی وهر چیزی چارچوبی دارد، بجز آیین مظلوم ما که درگیر کنش های سنت و مدرنیته است و جذب حداکثری و دفع حداقلی…
کلیسا رفتن هم آداب دارد…
مسئولین بیدار شوند.
[ad_2]
