یکی از مشکلات ازدواج‏های امروزی مهریه‏های سنگین و سرسام‏آور است، با این توجیه که مهریه را چه کسی داده و چه کسی گرفته؟! غافل از اینکه پرداخت مهریه بر عهده داماد است و جزو بدهی‏های اوست، و بعضی از فقها گفته‏اند اگر قصد پرداخت آن را نداشته باشد، اصل عقد باطل خواهد بود.
مهریه‏ای که باید موجب مهر و محبت باشد اگر مبلغش زیاد بالا باشد سبب بغض و کینه می‏شود.
حضرت امیرالمؤمنین علی علیه السلام می‏فرماید:«در مهریه زن‏ها زیاده‏روی نکنید که موجب عداوت و دشمنی می‏گردد.»
اساس زندگی زناشویی علاقه و عشق است نه معامله و کسب و کار. بنابراین مجالسی که برای مهربران تشکیل می‏شود و طرفین عقد، گویی در خرید و فروش کالایی نایاب به جدال می‏پردازند، ابدا اسلامی نیست؛ چرا که باید به فرمایش رسول خدا صلی الله علیه و آله و سلم توجه کرد که فرمود:«بهترین زنان امت من زنانی هستند که در عین اینکه زیبارویند، مهرشان کم است.»
وقتی مهریه سنگینی برای دختر قرار داده شد، خود به خود در کوران زندگی و سختی‏ها و عصبانیت‏ها به این فکر می‏افتد که اگر کار به طلاق هم کشید این مهریه زیاد پشتوانه‏ای برایش خواهد بود؛ لذا به راحتی ناسازگاری می‏کند و از طلاق و جدایی واهمه‏ای نخواهد داشت.
شوهر هم که می‏بیند با طلاق و پرداخت مهریه بالا، به خاک سیاه می‏نشیند و هستی و نیستی‏اش به باد می‏رود، هرگز حاضر به طلاق نمی‏شود و هر روز و هر ساعت کینه زن را در دل می‏پروراند و آن‏قدر او را می‏آزارد تا زن از مهریه خود بگذرد و جانش را خلاص کند.
اینجاست که به فرمایش گهربار رسول خدا صلی الله علیه و آله و سلم می‏رسیم که «زنی که مهر سنگینی دارد شوم است.»
حضرت امام رضا علیه السلام می‏فرماید:«هنگام ازدواج کوشش کنید بیش از مهر السنه، مهریه قرار ندهید که معادل پانصد درهم است و باید قبل از عروسی، همه یا قسمتی از آن را به همسر خود بپردازید.»

منابع:
بحار الانوار، ج 103، صفحات 231، 236، 350، 351.