لزوم غنیمت شمردن لحظات عمر
آیت الله فاطمی نیا

ما خیلی در اتلاف عمر خویش اسراف میکنیم،اگر یک جنس کم ارزشی بخواهیم بخریم،چقدر دقت میکنیم؟؟چقدر چانه میزنیم؟؟
اما در مورد از دست دادن عمر خویش و دیگران،هیچ دقت و ملاحظه ای نداریم!دنیا و شب روز برای ما توقف نمی کند!بقول یکی از اساتید:بعضی ها از چرخ فلک توقع دارند که بایستد تا آنها جوان بمانند!
حضرت امیرالمومنین(ع)در ضمن نام ی که به معاویه نوشته بودند میفرمایند:

لاَمرٍ ما تَصَرَمَتِ اللیالی لاَمر ما تَحَرَکَتِ النُجُومُ
“برای چه جهتی این شبها در حال سپری شدن است؟؟به چه جهتی ستارگان در حرکت می باشند”

اینها همه برای تکامل ماست.خداوند به اندازه ای که ما بتوانیم کامل بشویم،به ما عمر داده است.گر چه عمرها کوتاه است،اما برای آدم شدن کافی است.به این دلیل که آنها که خواستند کامل شدند.امام خمینی(ره)کتاب نفیس”شرح دعای سحر”را در سن بیست و هفت سالگی نوشته است،و امروز فلاسفه و عرفای هشتاد ساله به آن با دیده اعجاب می نگرند و بهره میبرند!
لذا حدیث داریم که ذیل آیه:

أَوَلَم نُعَمِّرکُم مَّا یَتَذَکَّرُ فِیهِ مَن تَذَکَّر(سوره فاطر،ایه ۳۷)
“آیا به شما عمر ندادیم به مقداری که هر کس بخواهد متذکر(خدا و حقایق هستی)شود،بتواند متذکر شود و به حقیقت دست یابد؟؟”

حضرت صادق(ع)فرمودند: “برای افراد هجده ساله توبیخ و هشداری هست”(امالی صدوق،صفحه۴۰)
خدا کند قدر اوقات را بدانیم و بفهمیم که فرصتها بسیار سریع در حال گذر است!!

هنگام سپیده دم خروس سحری
دانی که چرا همی کند نوحه گری
یعنی که نمودند در آئینه صبح
کز عمر شبی بگذشت و تو بی خبری