فقیه عارف

آیه الله شیخ احمد حجتی از جمله عالمانی بود که همراه با کسب علم فقه و تدریس علوم دینی به تهذیب نفس و اعراض از امور دنیوی پرداخت و به موقعیت های معنوی و عرفانی رسید.
و بر اثر مراقبت های خاص اخلاقی و تقید به مسائل شرعی، نور معرفت را به قلب خویش تابانید و از طریق موعظه و نصیحت و توصیه های عرفانی، علاقمندان و مشتاقان را به حقایق قرآنی و روایی متوجه ساخت. او تقرب به خداوند و رسیدن به ساحل رستگاری را در اجتناب از معاصی، ادای فرایض در اول وقت، پرهیز از مکروهات ، روی آوردن به مستحبات و نوافل، تلاوت قرآن و مداومت به دعا و توسل می دانست و با الهام از حقایق مسلم قرآنی و نکات ژرف روایی عقیده داشت که:

(انسان در صورتی به حق واصل می شود و در طریق صراط مستقیم قدم می نهد که انگیز های خود را از آنچه غیر خداست، پاکسازی کند، اغیار از خانه دل بیرون براند، همه چیز را برای خداوند و کسب رضای او بخواهد، با دوستان و دشمنان بر حسب معیارهای الهی برخورد کند و جاذبه و دافعه اش مبتنی بر موازین شرعی و اسلامی باشد.)

وی که مدام به مجاهده با نفس و پرهیز از تمایلات دنیایی مشغول بود و خود را به فضایلی آراسته ساخته بود. آرزوی قرب به خداوند، بدون اعمال صالح و رفتار پسندیده و احسان و نیکو کاری، را خواسته ای دور از منطق می دانست.برای رسیدن به کمالات روحانی گوشه نشینی و عزلت و قهر با جامعه را روا نمی دید. تنها هنگامی افراد را به پرهیز از مصاحبت با مردمان توصیه می کرد که این روند سد راه خودسازی و تهذیب شود و غبار گناه را بر آیینه دل بنشاند.

آیت الله حجتی تأکید می کرد زیارت اولیای الهی مستحب است، ولی اطاعت از فرامین پروردگار و رسولان و جانشینان آنان امر واجبی است و انسان باید نخست وظایف واجب خود را به شیوه ای مطلوب به جای آورد و سپس با امورات دیگر مبادرت ورزد، تا از مقربین درگاه حق گردد و به طور معنوی و حقیقی با اولیای الهی انس یابد زیرا قرار گرفتن در کاروان ابرار از این طریق به دست خواهد آمد.«1»
همگانى بودن راه قرب به خدا و رشد معنوى‏
انسان باید به این نكته اعتقاد داشته باشد كه راه رسیدن به كمالات بر روى تمام افراد باز است و هركس مى‏تواند در آن قدم گذارد و هركس به اندازه توان و لیاقتش، مستحق دریافت پاداش و نعمت است. چنانكه در مناجات با خدا مى‏گوییم:
«یا من سوّى التّوفیق بین الضعیف و القوى‏» اى خداوندى كه راه قرب به خودت را بین ضعیف و قوى یكسان قرار دادى!
بنابراین هركس به تناسب امكانات و توانى كه در اختیار دارد، پاداش دریافت مى‏كند. اگر شخصى كه صد تومان دارد، ده تومان آن را در راه خدا بدهد، اجر و پاداش او با كسى كه صد تومان در راه خدا انفاق مى‏كند ولى دارایى او هزار تومان است، برابر است.

………………………………………….. …


1. برگرفته از کتاب زندگی علما نوشته غلامرضا گلی زواره

meraj14.ir