عذاب آنانكه فاطمه(س) را آزردند

جهت مشاهده ادامه مطلب در سایت منبع اینجا روی لینک زیر کنید :
[ad_1]

عذاب آنانكه فاطمه(س) را آزردند

عذاب آنانكه فاطمه(س) را آزردند

روايت شده است، نخستين فردى كه در روز قيامت براى او دادخواهى كنند و درباره ى او داورى نمايند، در مورد محسن فرزند على (ع) است. كه درباره ى قاتل او و قنفذ، حكم مى شود، آنها را مى آورند و با تازيانه هاى آتشين مى زنند، كه اگر يك تازيانه از آن تازيانه ها به تمام درياها بيفتد، همه ى آب آنها از مشرق تا مغرب، به جوشش درمى آيد، و اگر آن را بر كوههاى دنيا بگذارند، همه ى آنها ذوب شده و به خاكستر مبدّل مى گردند، قاتل محسن (ع) «قنفذ» را با آن تازيانه ها مى زنند.

مفضّل بن عمر در ضمن روايت مشروحى، از امام صادق (ع) نقل مى كند كه فرمود: در روز قيامت، حضرت خديجه (س) و فاطمه بنت اسد (س) مادر امير مؤمنان على (ع) محسن را حمل مى كنند، آنها گريه و ناله مى كنند، مادرش فاطمه (س) (اين آيات قرآن را) مى خواند:
هذا يَوْمُكُمُ الَّذى كُنْتُمْ تُوعَدُونَ: «اين همان روزى است كه به آن وعده داده شده ايد». (انبياء- 104)
يَوْمَ تَجِدُ كُلُّ نَفْسٍ ما عَمِلَتْ مِنْ خَيْرٍ مُحْضَراً وَ ما عَمِلَتْ مِنْ سُوءٍ تَوَدُّ لَوْ اَنَّ بَيْنَها وَ بَيْنَهُ اَمَداً بَعِيداً…
(امروز همان) «روزى است كه هر كس آنچه را از كار نيك انجام داده، حاضر مى بيند، و دوست مى دارد ميان او و آنچه از اعمال بد انجام داده، فاصله ى زمانى زياد مى باشد…». (آل عمران- 30)
آنگاه امام صادق (ع) آنچنان گريه كرد كه محاسن شريفش از اشك تر شد، سپس فرمود:
لا قَرّتْ عَيْنٌ لا تَبْكِى عِنْدَ هذا الذِّكْرِ.
«روشن مباد آن چشمى كه هنگام ذكر اين مصيبت، گريه نكند».

رنج ها و فريادهاى فاطمه (س)
(ترجمه بيت الأحزان)

خاتم المحدثين حاج شيخ عباس قمى (ره)
مترجم: محمد محمدي اشتهاردى

[ad_2]