فیلم سینمایی «ارتباط خانوادگی» به کارگردانی نادر مقدس فیلمی ضعیف اما شریف است که به یک کلاس درس اخلاق بیشتر شبیه است تا به یک فیلم سینمایی.

«کمالی» (علی نصیریان) به اتفاق همسرش «طلعت» (کتایون) از شهرستان رهسپار تهران می‌گردند تا فرزندان‌شان را ملاقات کنند اما دخترها و پسرهای‌شان آن قدر درگیر مشکلات زندگی شده‌اند که نمی‌توانند پذیرای والدین‌شان باشند.

تنها کسی که به آن دو روی خوش نشان می‌دهد، «فریبا» (شیرین بینا) دختر «طلعت» است.
«کمالی» و «طلعت» وقتی متوجه می‌شوند که بچه‌های‌شان می‌خواهند آن‌ها را از سر باز کنند، دلشکسته و سرخورده به شهرشان باز می‌گردند.
«طلعت» در راه برگشت در قطار می‌میرد.«کمالی» ساکن خانه فرزند خوانده‌اش (فریبا) می‌شود.

«ارتباط خانوادگی» فیلم ضعیف اما شریفی است. فیلمنامه را «نادر مقدس» بر اساس قصه فیلم ژاپنی «داستان توکیو» (یاوسوجیرو ازو) نگاشته است شاید به همین خاطر هم در چند سکانس از فیلم بازیگران ژاپنی حضور دارند.

«ارتباط خانوادگی» در برخی صحنه‌ها از ساختار سینمایی فاصله گرفته و به تولیدات تلویزیونی شبیه می‌شود. این که چه چیزی در این سوژه بوده که «نادر مقدس» را وا داشته تا آن را در قالب یک فیلم سینمایی کار کند تا یک تله فیلم و یا سریال تلویزیونی مشخص نیست!

پیام‌های فیلم بسیار تکراری است. فیلم سینمایی «ارتباط خانوادگی» به یک کلاس درس اخلاق بیشتر شبیه است تا به یک فیلم سینمایی!

بازی‌ها در حد متوسط و کارهای تلویزیونی هستند و هیچ نقش‌آفرینی خاص و چشمگیری در فیلم قابل ذکر نیست.

سیاهی لشگرها کنترل نشده‌اند؛ آن‌ها به دوربین نگاه می‌کنند و می‌خندند. این فیلم فقط به درد یک نوبت پخش از تلویزیون در عصر یک روز تعطیل می‌خورد و بس.