از حضرت امام رضا علیه‌السلام روایت شده است:

«گناه یأس از رحمت خدا، بیشتر از گناهی است که شخص مرتکب شده است».
اگر جلوی خود را در ارتکاب معاصی نگیریم، حالمان به انکار و تکذیب و استهزا به آیات الهی،
و یا به جایی می‌رسد که از رحمت خدا ناامید می‌شویم.
اگرچه برای هر گناهکاری روشن است که از رحمت خدا خارج شده است؛
رحمت واسعه‌ی الهی که: «إِذا کانَ یوْمُ القیامَةِ، نَشَرَاللّه تبارک و تعالی رَحْمَتَهُ،
حتّی یطْمَعَ إِبْلیسُ فی رَحْمَتِهِ؛
در روز قیامت خداوند تبارک و تعالی به‌حدی رحمتش را می‌گستراند که
ابلیس در رحمت خدا طمع می‌کند».[۱]
به عمر سعد در برابر قتل سیدالشهدا(علیه‌السلام) و اینکه چنان شخصیت بزرگ و بزرگواری را
که خویشاوند او هم بود، از بین ببرد، چه وعده‌هایی داده بودند!
ولی او نه به شاهی رسید و نه رئیس‌جمهور شد و نه به ملک ری رسید.[۲]
به خدا پناه می‌بریم! انسان چقدر و از چندین جهت باید حافظ خود باشد که عاقبتش به خیر باشد.

ر.ک: بحارالانوار، ج44، ص305 و 385؛ ج45، ص9؛
کشف‌الغمة، ج2، ص47؛ مثیرالاحزان، ص50.
 1. بحارالانوار، ج7، ص287؛ ج60، ص236؛ امالی صدوق، ص205؛ روضةالواعظین، ج2، ص502. 2. ولایت «ری»، «توابع ری» و «جرجان» به او وعده داده شده بود.


منبع:در محضر بهجت، ج1، ص 193.