تمایل به مال دنیا

پیامبر خدا (ص) فرمود: ای علی! هیچ یک از گذشتگان و آیندگان نیست مگر اینکه روز قیامت آرزو کند کاش از دنیا فقط به اندازه قوتی به او داده می شد. (لثانی الاخبار، 1/49)
مرحوم کل احمد در این رابطه می فرمودند:
خلق خدا روزنه دعا را گم کرده اند. صبح تا شب توی دنیایشان ذوب شده اند؛ و طرفه العینی هم از آن غافل نمی شوند. با آنکه می دانند که هیچ چیزی عایدشان نمی شود، ولی باز هم چهار چشمی آن را مراقلت می کنند؛ و بالاخره در لحظه مرگ، می بینند که ای دل غافل! آش خورده و دهان سوخته…
یکی از رفقا تعریف می کرد:
بعد از مدتها توانسته بودم برای خودم یک موتور دنده ای خریداری کنم ولی

از روزی که موتور را خریده بودم، شبها گاه و بی گاه از خواب می پریدم و فکر می کردم گه موتور را دزد برده است، به طوری که بعضی شبها از شدت خستگی بابت بیدار شدنهای گاه و بی گاه نماز صبحم نیز قضا می شد، در یکی از همین روزها خدمت کل آحمد آقا رسیدم و ایشان در حین صحبت فرمودند:
((آدم اگر یک تومان از دستش برود، به اندازه دنیایی غصه می خورد؛ و دور خودش می چرخد. اما عمری است که خودش را گم کرده، و خدایش را گم کرده، یک عمر است که شب و روز را بدون او سپری می کند، ولی هر روز می بینم که از روز قبل، خوش تر است.))
و همچنین در روایت دیگری آمده است که:
از امام صادق علیه السلام نقل شده که فرمود: هر که صبح و شام بزرگترین هدفش دنیا باشد خداوند فقر را در برابر چشمانش قرار می دهد و کارش را پراکنده می کند ئ از دنیا فقط به آنچه قسمت او گردیده است نایل می شود، و هر که صبح و شام بزرگترین هدفش آخرت باشد خداوند بی نیازی را در دلش قرار می دهد و به کارش سامان می بخشد. (البحار، 73/17)

danesheejtehad.persianblog.ir