جهت مشاهده ادامه مطلب در سایت منبع اینجا روی لینک زیر کنید :
[ad_1]
بهانه جويى ملائك
بهانه جويى ملائك
در روز ازل، كه تمام ملائك درگاه الهى حاضر و ناظر بودند. مد نظر پروردگار، مشتى از خاك ناچيز است كه برترى ديگر دارد ـ خاكى كه تمام عناصر و مواد تشكيل دهنده هستى از اوست. و همه نباتات از او تغذيه مى كنند و حيات جانداران متّكى به اوست ـ. از همين خاك است، كه بايد بهترين مخلوقات عالم را بيافريند، كه فخر خداوندى و قدرت لايزالش در آفرينش او باشد. و خلاقيت خود را نشان دهد كه قدرت آفرينش فقط از آن اوست، تا جلال و جمالش را در او متصوّر و متجلّى شود.
در ازل پرتو حسنت ز تجلّى دم زد *** عشق پيدا شد و آتش بهمه عالم زد
آن جا كه بعد از چندين قسم پى در پى مى فرمايد:
لَقَدْ خَلَقْنا الإِنْسانَ فِى أَحْسَنِ تَقْوِيم ;(1)به تحقيق انسان را در بهترين وجهى آفريدم.
مشتى از خاك كه تمام اوصاف و صفات آدم بودن از آن مقدار كم ارزش است; خاكى كه از نيستى به هستى تبديل گشت.(2)
خاكى كه مفتخر به دريافت جلال و جمال پروردگار است تا شرف برترى آدم در او دميده شود.(3)
از ذرّات خاك آدم كه آدميّت آدم در او تجلّى يافت و به امر خالقيّت، هر انسانى كه از مادر متولّد خواهد شد تا قيام قيامت، همه و همه حاضرند.(4)
ولى بعضى از ذرّات برترى ديگرى دارند; و از ميزان تشعشع نورشان قابل تشخيص است كه ميزان منزلت و درجه آدميّت آنها نشأت گرفته از همان نورانيّت برترى است، كه هدايت و نجات بنى آدم را هم مانند سكان دارانى تا رسيدن به معرفت و شناخت خالقيّت معبود به عهده دارند. و آن نور، انوار نبوّت، امامت، علماى دين، صلحا، شهدا و… هستند، كه برترى شان در قرآن كريم چنين توصيف شده است:
وَرَفَعَ بَعْضَكُمْ فَوْقَ بَعْض دَرَجات لِـيَبْلُوَكُمْ ;(5)
و رتبه بعضى را از بعضى بالاتر قرار داده تا شما را در اين تفاوت رتبه ها بيازمايد.
ابوالفتوح رازى گويد:
وقتى كه آدم به ذرات نگريست آنها را مختلف الاشكال و الوان و متفاوت الصور، بعضى نيكو و بعضى زشت، بعضى بلند و بعضى كوتاه، بعضى توانگر و بعضى فقير، گفت: بار خدايا چرا ايشان را مساوى به يك اندازه نيافريدى. خداوند فرمود:ـــــــــــــــــــــــــ ـــــــــ
1. تين (95) آيه 4. 2. مولانا مولوى گويد: از جمادى مردم نامى شدم *** وز نما مردم به حيوان سر زدم مردم از حيوانى و آدم شدم *** پس چه ترسم كى زمردن كم شدم 3. « فَإِذا سَوَّيْتُهُ وَ نَفَخْتُ فِيهِ مِنْ رُوحِى ; پس چون آن را آراسته كردم، دمانيدم در آن روح ام را» حجر (15) آيه 29. 4. « …مِنْ بَنىِ آدَمَ مِنْ ظُهُورِهِمْ وَ ذُرِّيَّتَهُمْ…; از پشت فرزندان آدم ذريّه آن را برگرفت». اعراف (7) آيه172. 5. انعام (6) آيه 165.
[ad_2]
