برای «زنده باد صلح» فعلا کمی زود است!

جهت مشاهده ادامه مطلب در سایت منبع اینجا روی لینک زیر کنید :
[ad_1]

برای «زنده باد صلح» فعلا کمی زود است!

[برای مشاهده لینک ها باید عضو انجمن های گفتگوی مذهبی نورآسمان باشید . برای عضویت در نورآسمان اینجا کلیک کنید….]: جنگ یا صلح؟ خون یا خون دل؟ کدامیک بیشتر ابنای آدم را اذیت کرده است؟ این روزها اما بحث جنگ، مطرح تر است. هر وقت سران استکبار، در راس شان امریکا و اسرائیل بر طبل جنگ می کوبند، موجی از احساسات ضد شیطانی، همه دنیا حتی پایتخت تمدن غرب؛ امریکا را درمی نوردد. منتهای مراتب بعضی رسانه های زنجیره ای، نیز بعضی رسانه های غافل، «نه بزرگ جهانیان به امریکا و اسرائیل» را خلاصه می کنند در یک «نه دیگر» که ظاهرا به نفع شان باشد؛ «نه بزرگ جهانیان به جنگ». گویی مردم دنیا بیش از آنکه با «امریکا و اسرائیل» مشکل داشته باشند، با «جنگ» سر جنگ دارند! واقعیت آمیخته با حقیقت اما چیز دیگری است.

جهانیان سال هاست که با همه سیاست های شیطانی جبهه استکبار مشکل دارند؛ خواه این سیاست، کوبیدن بر طبل جنگ باشد، خواه کوفتن بر طبل صلح! مردم دنیا فقط این نیست که از راه انداختن جنگ توسط امریکا علیه مردم سوریه بیزار باشند؛ از صلح به سبک و سیاق اسرائیل که با پنبه سر بریدن است نیز متنفرند. مادام که دست شیطان برای شیطنت باز باشد، و مادام که ابلیس، هم از جنگ و هم از صلح، ابزاری برای شرارت درست کرده باشد، نه باید «مرگ بر جنگ» گفت، نه باید «درود بر صلح» فرستاد. باید بررسی کرد و دید؛ چه جنگی؟ چه صلحی؟ شما فکر می کنید اگر اوباما جنگ علیه سوریه را رها کند، آیا نفرت جهانیان از امریکا تمام می شود؟! خوب یا بد، کار امریکا از این حرف ها گذشته. مردم دنیا حتی خود امریکایی ها اصولا کاخ سفید را لایق اداره دنیا نمی دانند! یک جهان اپوزیسیون دارد کاخ سفید! خروارها مسئله دارد اوباما! و انقلاب اسلامی بزرگ ترین مسئله لاینحل امریکا باقی خواهد ماند! این روزها سران کاخ سفید از همیشه وامانده ترند! بجنگند؛ با چه فرجامی؟ با چه ائتلافی؟ با چه پشتوانه ای؟ نجنگند؛ خوی سلطه طلبی شان را چگونه ارضا کنند؟ تجارت بمب و اسلحه شان را چگونه درمان کنند؟ البته جهانیان دیگر به خوبی فهمیده اند سران استکبار، همان اندازه که با سرنیزه جنگ و دست چدنی سر بریده اند، با پنبه صلح نیز همین کرده اند، بلکه با دستکش مخملی بیشتر جنایت کرده اند!

این وسط جناب ظریف اشتباه فاحشی می کند. نخیر حضرت شاه کلید! هیچ کس برای اوباما دام پهن نکرده! کرم شیطنت از خود کاخ سفید است! ویرانه ای از جرج بوش تحویل گرفته، می خواهد در راستای شعار «تغییر» ویرانه تر برای رئیس جمهور بعدی به یادگار بگذارد. جنگ ویرانه تر، جنگ نکردن ویرانه تر، صلح ویرانه تر، تروریسم ویرانه تر، جهان ویرانه تر… و کدخدای دیوانه تر! کدخدایی که هیچ کس به کدخدایی قبولش ندارد. کدخدایی که نیست! و نه جنگ خودش، نه صلح اسرائیلش، «آری» از جهانیان نمی گیرد. صلح، صلح، صلح! نوبل صلح «خر مهره» ای است که اوباما هم گرفته! همین اوباما! در باب صلح، «فلسطین» مهم ترین شاهد مردم بیدار دنیاست. فلسطین حقا که بیش از جنگ، زخم از صلح خورده. پس نه جنگ، به خودی خود بد است و نه صلح، فی حد ذاته خوب. اگر پشت این هر دو، سیاست های استکبار نهفته باشد، «مرگ بر جنگ» و «مرگ بر صلح» لیکن اگر جنگ، جنگ مظلومانه مردم دنیا با ددمنشی سران استکبار است، «زنده باد جنگ» و اگر صلح، زندگی در یک زمین عاری از ظلم و ظالم و دروغ و ستم و تجاوز و مکر و فریب است، «زنده باد صلح».

در «اسلام» نیز با همه کرامت آسمانی اش، جنگ هرگز به ما هو جنگ مذموم نبوده، چه اینکه مهدی موعود (عج) آن زمان که بیاید، قطعا شمشیر انتقام خواهد کشید علیه دیوصفتانی که دنیا را، هم با جنگ، هم با صلح، پر از ظلم و جور کرده اند. ما در اسلام همچنان که «دفاع در برابر متجاوز» داریم، «جنگ علیه دشمن» هم داریم و چه بسیار که ائمه ما من جمله شخص حضرت رسول -که درود خدا بر او و خاندان مطهرش باد- خود شروع کننده بعضی جنگ ها بوده و فرمان جهاد می دادند. البته قابل کتمان نیست که در اسلام، صلح و آتش بس و این چیزها هم از ناحیه اولیای دین تجربه شده، اما با عزت و به قصد «گشایش» تجربه شده، نه با ذلت و به نیت «سازش». راستی! هیچ اندیشه کرده اید چرا بعضی جراید مغرض داخلی، بیش از آنکه با امریکا و اسرائیل مشکل داشته باشند، با جنگ و جهاد و مقاومت و ایستادگی عناد دارند؟ این فراریان از جنگ و بیزاران از پایمردی، تکلیف شان چیست آن روز که حضرت خورشید علیه بطالین آخرین دست به قیام می زنند؟! من البته خوب می دانم تبعات ظاهری جنگ، چقدر سخت و نکبتی است، اما اینی هم که دشمن فقط خواب حمله به ایران را می بیند، از اثرات باطنی همان جنگ است! و متاثر از خون سرخ شهدایی که مردانه با دشمن جنگیدند. فقط هم «دفاع مقدس» نکردند، بلکه جنگیدند. ما چه در مقطع ۸ سال جنگ، و چه قبل و بعد آن، فقط دفاع مان مقدس نبوده، جنگ های ابتدا به ساکن مان هم کاملا مقدس بوده. و مقدس ترین همه این جنگ ها، اصل انقلاب اسلامی است. خداوند بر درجات امام شهدا بیفزاید. با انقلاب اسلامی رسما اعلان جنگ داد به سران استکبار. حقا که ۸ سال دفاع مقدس، مثل ۸ ماه دفاع مقدس، مرحله های دیگری از این «جنگ تهاجمی» بود. رهاورد جنگ ما به ویژه ادوار مختلف دفاع مقدس این بوده و هست که امریکا فقط خواب حمله به ایران را می بیند، اما چیست ارمغان جنگ امریکا با عراق؟! الا اینکه جهانیان با علم کردن نتیجه این جنگ، ایضا دروغ های شاخ دار امریکا، از روسای جمهور این کشور بخواهند که؛ «بس است دیگر! برای ما شر دوباره درست نکنید؟» اینک اما ۳۵ سال بعد از انقلاب اسلامی، نتیجه جنگ ملت ایران با جهان خواران عالم کاملا معلوم است.

از جنگ ما هیچ کس سخن به نکوهش باز نمی کند. تازه، دنیا دارد با همان دست فرمان جنگ ما، یعنی انقلاب اسلامی ما «مرگ بر امریکا» و «مرگ بر اسرائیل» می گوید. امریکا در این سال ها، تنهاتر از همیشه، گاهی جنگ را گدایی می کند، گاهی صلح را… و گاه، مثل همین روزها رجزی می خواند که از انجام آن عاجز است. امریکا دیگر شاخ دنیا نیست؛ همه برایش شاخ شده اند! جانشینان ریگان و کارتر گند زده اند به جایگاه ابرقدرتی کاخ سفید. اوباما از همه بیشتر! ما اما از قبل گفته بودیم؛ «امام خامنه ای خلف صالح امام خمینی است» حتی نشان به نشان خیابان های منتهی به کاخ سفید، نشان به نشان تکرار شعارهای ۳۵ سال پیش ملت ما توسط جهانیان، نشان به نشان پس روی های متعدد استکبار و پیش روی های ممتد گفتمان انقلاب اسلامی… و نشان به این نشان که استکبار می خواست انقلاب اسلامی را در دنیا منزوی کند، لیکن خودش دچار انزوا شد. اینکه ما می گوییم؛ «خامنه ای جانشین شایسته خمینی است» هم ناظر بر داخل کشور است، هم متاثر از خارج مرزها. در دوگانه «انقلاب اسلامی/ جریان سلطه» اگر حال و روز بطالین عالم هرگز این همه آشفته و خسته و غریب و درب و داغان نبوده، محصول غلبه رهبر جهان اسلام بر زعمای استکبار است. هم محصول انقلاب اسلامی امام خمینی است، هم محصول استمرار راه روح الله توسط حضرت ماه. خدا قوت خمینی بت شکن. اینک همه دنیا به حرف ۳۵ سال پیش ملت ما رسیده. خدا قوت ماه شب شکن. اینک زمین و آسمان به صرافت سحر افتاده. اینک ماه کامل ما، سیه چهرگی شب پرستان زبون را به عالم و آدم نشان داده. اینک خفاشان بزدل، از جنگ با «ستاره های شام» پشیمان گشته اند. زر و زور و تزویر اما هنوز هم دست بطالین است. استکبار، مردم دنیا را ندارد، ولی ثروت دنیا دست ایشان است. آری، دنیا هر چند علیه جهان خواران، یک دست شده، اما دست تنهاست. و ماه هر چند نورانی ترین ستاره ها را دارد، اما تا آفتاب نتابد، دست تنهاست.

خدایا! ما فقط «دعای خورشید» را نمی خواهیم، آمدنش را نیز مسئلت داریم. تو به ما وعده داده ای. در صبح صادق سحر، وه که چه تماشایی خواهد بود ضیافت شمس و قمر. امام زمان (عج)! ما همچنان بچه های جبهه و جنگیم… و ستاره های جهاد هرگز از دوش ما نیفتاده. دنیا آماده انتقام است. اصلا جان ما فدای آن جهاد که آفتاب با ۳۱۳ شعاع حیدری بر طبلش بکوبد. حقا که پس از آن جنگ، پس از آن ذوالفقار، دنیا برای اولین بار، طعم واقعی صلح را خواهد چشید. برای «زنده باد صلح» فعلا کمی زود است. بیا «آقا»… بی تو، صلح، سرابی بیش نیست، اما جنگ در رکاب تو، مقدمه زندگی، بلکه لازمه صلح و صفاست. الا ای یوسف زهرا! همه دنیا شده چشم یعقوب، صبر ایوب، صدای داود، ضجه نوح… ای روح عالم! دلیل آفرینش آدم، بت شکن تر از ابراهیم، کلیم الله تر از موسی، روح الله تر از عیسی، ای که «عباس علمدار» را «عمو جان» صدای می زنی! ای مسیحای تمام هستی! ای جان جهان! دنیا دوباره «محمد» و «علی» می خواهد. «حسنین» می خواهد. و دیگر با چه زبانی بگوید که تو را می خواند، که تو را می خواهد…

جوان/ ۲۴ شهریور ۱۳۹۲

[ad_2]