این قطعه را برای سنگ مزار خودم سروده ام !!!



پروین اعتصامی که نام اصلی او “رخشنده ” است در بیست و پنجم اسفند 1285 هجری شمسی در تبریز متولد شد.

پروین اعتصامی ، پس از کسب افتخارات فراوان و درست در زمانی که برادرش – ابوالفتح اعتصامی – دیوانش را برای چاپ دوم آن حاضر می کرد ، ناگهان در روز سوم فروردین 1320 بستری شد پزشک معالج او ، بیماری اش را حصبه تشخیص داده بود ، اما در مداوای او کوتاهی کرد و متاسفانه زمان درمان او گذشت و شبی حال او بسیار بد شد و در بستر مرگ افتاد.
نیمه شب شانزدهم فروردین 1320 پزشک خانوادگی اش را چندین بار به بالین او خواندند و حتی کالسکه آماده ای به در خانه اش فرستادند ، ولی او نیامد و …. پروین در آغوش مادرش چشم از جهان فرو بست .
پیکر پاک او را در آرامگاه خانوادگی اش در شهر قم و کنار مزار پدرش در جوار خانم حضرت معصومه (س) به خاک سپردند . پس از مرگش قطعه شعری از او یافتند که معلوم نیست در چه زمانی برای سنگ مزار خود سروده بود . این قطعه را بر سنگ مزارش نقش کردند،
و(شاید)تنها شاعری است که برای سنگ قبر خود شعری سروده:


اختر چرخ ادب پروین است

گرچه جز تلخی ایّام ندید

هرچه خواهی سخنش شیرین است

صاحب آن همه گفتار امروز

سائل فاتحه و یاسین است

دوستان به که ز وی یاد کنند

دل بی دوست،دلی غمگین است

خاک در دیده،بسی جان فرساست

سنگ بر سینه، بسی سنگین است

بیند این بستر و عبرت گیرد

هرکه را چشم حقیقت بین است

هرکه باشی و زهرجا برسی

آخرین منزل هستی ،این است

آدمی هرچه توانگر باشد

چون بدین نقطه رسد مسکین است

اندر آنجا که قضا حمله کند

چاره تسلیم و ادب تمکین است

زادن و کشتن وپنهان کردن

دهر را رسم و ره دیرین است

خرم آن کسی که در این محنت گاه

خاطری را سبب تسکین است