مهدی کسی است که واجب است در زمان غیبتش، (همگان) در انتظارش باشند.

(امام جواد (ع)؛ کمال الدین، باب 36، ح 1)

ابو بصیر می گوید: روزی امام صادق (ع) چنین فرمودند:
“آیا شما را از اموری آگاه نکنم که خداوند بدون آن ها، هیچ عملی را از بندگان نمی پذیرد؟”
عرض کردم: بله بفرمایید. حضرت فرمودند:
“گواهی دادن به توحید پروردگار، و این که محمد (ص) بنده و فرستاده اوست، و اقرار به هر آنچه خداوند امر فرموده، و ولایت ما، و بیزاری از دشمنان ما، و تسلیم شدن نسبت به ایشان، و تقوی و پرهیزکاری، و کوشش (در راه عمل به شرع)، و طمانینه (اطمینان و آرامش نفس، خویشتنداری)، و در انتظار قائم (عج) بودن”…
(الغیبه نعمانی، باب 11 ح 16)
توضیح:
بنابر این حدیث شریف، هیچ عملی در دین، بدون حالت انتظار مقبول درگاه الهی نیست. منظور از مقبول شدن این است که آن عمل، عبادتی تلقی شود که مشمول پاداش پروردگار قرار گیرد و باعث تقرب شخص به پیشگاه الهی شود.
پاداش هایی که برای انجام یک عمل خاص مثل نماز یا روزه در قرآن و روایات آمده است، همگی بر عمل مقبول بار می شود و اگر آن عمل، دارای شرایط قبولی نباشد، انجام دهنده آن استحقاق هیچ گونه پاداشی از جانب خداوند ندارد.
با این توضیح بدون حال انتظار حضرت حضرت قائم (عج)، استحقاق هیچ خیر و پاداشی بابت انجام عبادات برای انسان پدید نمی آید. البته اگر خداوند بخواهد از روی فضل و کرم خویش، یک عبادت ناقص و فاقد بعضی شرایط را از بنده ای بپذیرد، بحث دیگری است، ولی آنچه طبق وعده های الهی و بر اساس مقررات وضع شده، سبب قبولی اعمال است، همان شرایط اعلام شده می باشد.
(سلوک منتظران، ص 24)


برای این انتظار و چشم به راهی واجب، فضایل و آثار فراوانی نیز ذکر شده است:
به درستی که اهل زمان غیبت او، که امامتش را باور دارند و منتظر ظهور او هستند از مردم همه زمان ها بهترند.
(امام سجاد (ع)؛ کمال الدین، باب 31، ح 2)

و بدانید که منتظر این امر (ظهور) همچون ثواب روزه دار شب زنده دار را دارد.
(امام باقر (ع)؛ اصول کافی، کتاب الایمان و الکفر، باب الکتمان ح 4)

“منتظر امر (حکومت) ما مانند آن است که در راه خدا به خون خود غلتیده باشد.”
(امیر المومنین (ع)؛ کمال الدین؛ باب 55 ح 6)

اما تا انسان کسی را نشناسد و پی به عظمت و خوبی او نبرد، چگونه می تواند، چشم انتظار آمدنش باشد؟!
شناخت، مقدمه لازم انتظار است.
اللهم عجل لولیک الفرج