جهت مشاهده ادامه مطلب در سایت منبع اینجا روی لینک زیر کنید :
[ad_1]
افسوس بي فايده!
افسوس بي فايده!
از نامهاي مشهور قيامت «يوم الحسره» است. روز حسرت روزي است كه انسان بر گذشته خود افسوس مي خورد و از كردار خويش سخت پشيمان مي شود.
يوم الحسره يعني روزي كه خطاكاران بعد از آنكه نامه اعمال و كرده هاي دنيايي خود را مي بينند حسرت و افسوسي دردآور آنها را فرا مي گيرد و سرمايه هاي خود را بر باد رفته مي بينند از اينكه به عمر و فرصتهاي خود كالاهايي فناپذير و آني خريده اند كه هيچ به كار آنها نمي آيد. قرآن كريم مي فرمايد:
«كذلك يريهم الله اعمالهم حسرات عليهم و ما هم بخارجين من النار؛ خداوند اين چنين اعمال آنها را به صورت حسرت زايي به آنان نشان مي دهد و هرگز از آتش خارج نخواهند شد.»(بقره: 167)راغب اصفهاني درباره حسرت مي گويد: «الحسره الغم علي مافاته و الندم عليه كانه انحسر عنه الجهل الذي حمله علي ما ارتكبه»
انسان در روز قيامت مي گويد:
«يا حسرتي علي ما فرطت في جنب الله»(زمر: 56) واحسرتا واي بر من كه جانب امر خدا را فرو گذاشتم و در حق خود ستم و كوتاهي كردم. اين مضمون در آيات فراوان بازگو شده است.از جمله: «قد خسر الذين كذبوا بلقاء الله حتي اذا جائتهم الساعه بغته قالوا يا حسرتنا علي ما فرطنا فيها و هم يحملون اوزارهم علي ظهورهم الا ساء ما يزرون»(انعام: 31) آنان كه لقاء الله را تكذيب كردند البته زيانكار شدند. پس آنگاه كه ساعت قيامت ناگهان آنان را فرا رسد، گويند: واي بر ما كه آسايش و سعادت اين روز را از دست داديم. پس بار گناهان خويش را بر پشت گيرند. آري بد بار گراني بر دوش مي گيرند. خداي سبحان در قيامت به آنان نشان خواهد نمود كه كردار و اعمال شان مايه حسرت آنان است و از دوزخ خارج نتوانند شد:
«كذلك يريهم الله اعمالهم حسرات عليهم و ما هم بخارجين من النار»(بقره: 167)
و از اين رو خداوند مي فرمايد: «و انذرهم يوم الحسره اذ قضي الامر و هم في غفله و هم لا يومنون»(مريم: 39) اينان را از روز حسرت بيم ده، روزي كه همگان افسوس دارند؛ بدكرداران براي بدكرداري، نيك كرداران و خوبان براي اينكه آنگونه كه بايد از خوبي ها بهره نجستند؛ در حالي كه مي توانستند از امكانات دنيوي و مادي بهره شايان اخروي بگيرند، ولي نگرفتند.حضرت علي(ع) مي فرمايد: «ان اعظم الحسرات يوم القيامه حسره رجل كسب مالا في غير طاعه الله فورثه رجل فانفقه في طاعه الله سبحانه فدخل به الجنه و دخل الاول به النار؛ بزرگترين حسرتها در روز قيامت حسرت خوردن شخصي است كه مالي را به گناه گرد آورد و آن را شخصي ديگر به ارث برد و در راه اطاعت خداي سبحان مصرف كرد و با آن وارد بهشت شد و گردآورنده اولي وارد جهنم گرديد.» (نهج البلاغه، حكمت 429)
در بيان ديگري فرمودند: «همانا زيانكارترين مردم در معاملات و نااميدترين مردم در تلاش كسي است كه خويشتن را در راه گردآوري مال خسته و فرسوده كرد؛ اما تقديرها او را در رسيدن به خواسته اش ياري نكرد و با حسرت از دنيا رفت و با بار گناه به آخرت روي آورد.» (همان؛ حكمت 430)
[ad_2]
