احادیث وضو ، اذان و نماز


امام صادق (عليه السلام) فرمودند:
من قراء السجدة او سمعها من قارى ء يقرؤ ها و كان يستمع قراءته فليسجد، فان سمعها و هو فى صلاة فريضة من غير امام او ما براءسه و انا قراها و هو فى الصلاد سجد و سجد معه من خلفه ان كان اماما و لا ينبغى للامام ان يتعمد قراءة سورة فيها سجدة فى صلاة فريضة ؛
كسى كه آيه سجده بخواند و يا از قارى بشنود كه به او گوش فرا مى داد بايد سجده كند، و اگر آن در حالى بشنود كه نماز واجب را ادا مى كند با سر اشاره (به سجد) كند و اگر خودش در نماز واجب آن را خوانده بايد خود و ماءمومين سجده نمايند و سزاوار نيست كه امام در نماز واجب سوره اى بخواند كه سجده دارد.
(بحارالانوار، ج 85، ص 175).

امام صادق (عليه السلام) فرمودند:
اذا تصويت للسجود فقدم يديك الى الارض قبل ركبتيك بشى ء ؛
هنگامى كه براى سجده خم شدى ، كمى پيش از اين كه زانوهايت به زمين برسد، دستها را بر زمين بگذار.
(بحارالانوار، ج 85، ص 138).

عن الصادق عن ابيه – عليهما السلام – قال :
يسجد ابن ادم على سبعة اعظم : يديه و رجليه و ركبتيه و جبهته ؛
امام صادق (عليه السلام) از پدرشان نقل مى فرمايند: فرزند آدم ، با هفت استخوان (موضع ) سجده مى كند: دو دست ، دو پا، دو زانو، پيشانى اش .
(بحارالانوار، ج 85، ص 134).

عن الصادق – عن ابيه – عليهما السلام – قال :
اذا سجد احدكم فليباشر بكفيه الارض لعل الله يصرف عنه الغل يوم القيامة؛
امام صادق (عليه السلام) از پدرشان فرمودند: هنگامى كه يكى از شما سجده مى كند، دو كف دست را بر زمين قرار دهد، شايد خدا در قيامت غل و زنجير را از او باز دارد.
(بحارالانوار، ج 85، ص ‍ 132).

امام صادق (عليه السلام) فرمودند:
اتقواالله واحسنوا الركوع و السجود وكونوا اطوع عبادالله فانكم لن تنالو ولايتنا الا بالورع؛
از خدا پروا كنيد و ركوع و سجود را نيكو به جاى آوريد، و مطيع ترين بندگان خدا باشيد، زيرا شما ولايت ما را درنمى يابيد، مگر با ورع .
(بحارالانوارت ج 85، ص 104).

امام صادق (عليه السلام) فرمودند:
و من كان يقوى على ان يطول الركوع و السجود فليطول ما استطاع يكون ذلك فى تسبيح الله و تحميده و تمجيده و الدعاء و التضرع فان اقرب ما يكون العبد الى ربه هو مساجد؛
كسى كه توانايى آن را دارد كه ركوع و سجودش را در نماز طولانى كند، بايد به مقدار توانايى اش طول دهد و بايد در ركوع و سجود به تسبيح و حمد و ستايس و دعا و تضرع به درگاه خداوند اشتغال داشته باشد، زيرا نزديك ترين حالت بنده به خدا همان لحظاتى است كه در سجده با خدا خلوت مى كند.

امام صادق (عليه السلام) فرمودند:
و اذا رفعت راءسك من الركوع فقل : ((سمع الله لمن حمده )) ؛
وقتى سر از ركوع برداشتى بگو: ((سمع الله لمن حمده )).
بحارالانوار، ج 85، ص 115.

امام صادق (عليه السلام) فرمودند:
كان رسول الله (صلي الله عليه و آله و سلم) اذا ركع لو صب على ظهره ماء لاستقر و قال : فرج اصابعك على ركبتيك فى االركوع ، و ابلغ اطراف اطابعك عيون الركبتين؛
پيامبر خدا (صلي الله عليه و آله و سلم) هنگامى كه به ركوع مى رفت ، اگر آب بر پشتش ريخته مى شد، استقرار مى يافت سپس فرمود: انگشتان را بر روى زانوهايت در ركوع باز كن و انگشتان را به گوديهاى زير زانو برسان .
(بحارالانوار، ج 85، ص 115).

امام صادق (عليه السلام) فرمودند:
اذا ركعت فضع كفيك على ركبتيك و ابسط ظهرك ولاتقنع راءسك و لاتصوبه؛
هرگاه به ركوع رفتى ، كف دستها را بر زانو بگذار و پشت بدنت را درست باز و پهن كن و سرت را بالاو پايين مبر.
(بحارالانوار، ج 85، ص 115).

امام صادق (عليه السلام) فرمودند:
لاصلاة لمن لم يقم صلبه فى ركوعه و سجوده؛
نمازش درست نيست كسى كه در ركوع و سجودش پشت خود را مستقيم و راست قرار ندهد.
(بحارالانوار، ج 85، ص 107).

امام صادق (عليه السلام) فرمودند:
لايركع عبدالله ركوعا على الحقيقة ، الازنية الله تعالى بنور بهائه و اظله فى ضلال كبريائه و كساه كسوة اصفيائه؛
هيچ بنده اى براى خدا به حقيقت ركوع نكند مگر آن خداوند تعالى او را به نورجمال خود بيارايد و در سايه كبريايى اش جاى دهد و جامه برگزيدگانش بپوشاند.
(مصباح الشريعه ، ص ‍ 14).

امام صادق (عليه السلام) فرمودند:
من قراء مائة اية يصلى بها فى ليلة كتب الله – عزولج – له بها قنوت ليلة؛
هركس دريك شب يكصد آيه از قرآن را در نمازى بخواند، خدا به اين وسيله براى او عبادت سراسر شب بنويسد.
(الكافى ، ج 2، ص 445).

قلت لابى عبدالله – الرجل يدخل فى الصلوة فيجود صلاته و يحسنها رجاء ان يستجر بعض من يراه الى هواه ؟ قال : ليس هو من الرياء؟ ؛
از امام صادق (عليه السلام) پرسيدم اگر كسى نمازش را با قرائت زيبا و نيكو به جا آورد، به اميد آنكه حاضران كه او را مى بينند مجذوب شده و راه او را در پيش گيرند (آيا به نمازش اشكالى وارد مى شود؟) فرمودند: اين از مصاديق ريا نيست .
(وسائل الشيعه ، ج 1، ص 56).

امام صادق (عليه السلام) فرمودند:
و لاتقراء فى المكتوبة سورة ناقصة ولاباءس به فى النوافل؛
در نماز واجب ، كمتر از يك سوره كامل ، بعد از حمد نخوان ، اما در نمازهاى نافله اشكال ندارد.
(بحارالانوار، ج 85، ص 42).

امام صادق (عليه السلام) فرمودند:
لاتقرن بين السورتين فى الفريضة فاما فى النافلة فلا باءس؛
هيچگاه در نماز واجب ، بعد از حمد، دو سوره از قرآن را با هم نخوان ، ولى در نماز نافله اشكال ندارد.
(بحارالانوار، ج 85، ص 45).