آب كم جو، تشنگي آور به دست!!!

از روايات استفاده ميشه كه وظيفه عمده شيعة در دوران غيبت امام زمان- عليه السلام – انتظار فرج است، نه روز شماري به اصطلاح معمول، نه تعيين وقت كردن، نه اشكال و ايراد

كردن به علائم ظهور كه محقق شده يا نشده و نه فقط ادعاي دوستي حضرت مهدي « عليه السلام ».

و همچنين از روايات فهميده ميشه كه انتظار، يك زندگي همراه با تقوا، ورع، محاسن أخلاق، اعتقاد به غيبت، توجه جدي و دائمي به حضرت مهدي و غيبت آن جناب و تولي و تبري به

معني واقعي است و شخص عارف و منتظر ظهور، اگه عمرش به زمان ظهور هم نرسه، دير يا زود شدن ظهور برايش ضرري نداره؛ بنابرين معلوم ميشه كه براي ما مهمترين مسأله،

انتظار فرج است و ياد گرفتن مفهوم انتظار و زندگي كردن بر طبق آن.

در حال حاضر، براي ما، از اصل فرج مهمتر، انتظار فرج و توجه عميق به اين است كه حجت خدا در روي زمين زنده، با ما و شاهد و ناظر أعمال ما و واسطه فيض بين خدا و ماست.

فرج به خداوند مربوط است كه هر وقت صلاح بداند، عملي خواهد شد، و انتظار فرج به ما مربوط است و ما بايد تكليف خودمون را خوب أنجام دهيم.

در بقيه معارف نيز مطالبي شبيه اين مطلب وجود داره. مثلا ما بايد دعا كردن و درخواست و شرائط آن را ياد بگيريم و عمل كنيم ولي استجابت با رب العالمين است و ما حق نداريم برا

خدا تعيين تكليف كنيم.

خلاصه كلام اينكه ما بايد تشنگي را بياموزيم و تشنه بودن را تجربه كنيم، دنبال آب رفتن لازم نيست، جوشش سرچشمه هاي آب قبلا أنجام گرفته است، و اگه ما بهره اي نمي بريم

علت آن، تشنه نبودن است نه نبودن آب؛ به دروغ اظهار تشنگي مي كنيم، اگه تشنگي حاصل بشه، سرچشمه هاي آب از همه جا فوران مي كنه،

به قول مولوي:

آب كم جو تشنگي آور به دست

تا بجوشد آبت از بالا و پست

اگه ما نياز به مهدي را در خود نيابيم و جدي نگيريم، و از منتظران واقعي به حساب نياييم ، حتي اگه آن حضرت تشريف بياره، بهره كامل را نخواهيم برد، زيرا او طبيب دردمندان است،

و بيدردها يا كساني كه درد احساس نمي كنندازمراجعه به طبيب خود را بي نياز مي دانند.

طبيب عشق مسيحا دم است و مشفق ليك

چو درد در تو نبيند كه را دوا بكند

منبع:
ظهور نور، علامه پهلواني، ص 95.