چرا بعد از اجکت، پیدا کردن خلبان سخت میشود؟
در F-15E دو نفر در دو کابین جدا هستند: جلو خلبان، کابین عقب افسر تسلیحات. هنگام اجکت، اول نفر عقب و با فاصلهای کمتر از یک ثانیه نفر جلو پرتاب میشود. این هواپیما میتواند با سرعتی بالای ۱۲۰۰ کیلومتر بر ساعت حرکت کند. در چنین سرعتی، همان کمتر از یک ثانیه اختلاف، یعنی صدها متر فاصله از همان لحظه اول.
بعد از پرتاب، صندلیها طوری طراحی شدهاند که مسیرشان از هم جدا شود تا برخورد نکنند. وقتی چتر باز میشود، باد و ارتفاع این فاصله را بیشتر میکند و معمولاً بسته به شرایط، فاصله فرود آنها به حدود ۵ تا ۲۰ کیلومتر میرسد.
بعد از فرود، خلبان از صندلی جدا میشود و وارد وضعیت بقا میشود. تجهیزاتی که همراه دارد معمولاً شامل این موارد است:
- رادیوی بقا با GPS برای ارسال موقعیت به نیروهای نجات
- فرستنده اضطراری ۴۰۶ مگاهرتز: ارسال خودکار سیگنال به ماهوارههای ردیابی
- چراغ مادونقرمز: برای دیده شدن توسط دید در شب
- فلر (منور): علامتدهی هنگام نزدیک شدن تیم نجات
-آینه سیگنالدهی: برای ارتباط در روز
- قطبنما و نقشه کوچک
- جیره غذایی و آب محدود
- چاقو یا ابزار چندکاره
- کیت کمکهای اولیه
نکته مهم: خلبان معمولاً این فرستندهها را دائم روشن نمیگذارد، چون ممکن است موقعیتش لو برود. به همین دلیل سیگنالها مقطعی ارسال میشوند. در نتیجه، فاصله چند کیلومتری بین دو سرنشین و استفاده محدود از تجهیزات ردیابی باعث میشود یکی سریعتر پیدا شود و دیگری دیرتر یا سختتر
