جهت مشاهده ادامه مطلب در سایت منبع اینجا روی لینک زیر کنید :
[ad_1]
زندگی نامه آیت الله العظمی حق شناس (ره)
حضرت آیت الله آقای شیخ عبدالکریم حق شناس(ره) در شهر تهران متولد شده و در ابتدای جوانی با ذوق و استعداد سرشار به تحصیل علوم حوزوی همت گمارد. آن بزرگوار در طول زندگی تحصیلی خود در تهران و قم از محضر آیات عظام واساتید بزرگوار ذیل بهره بردند:
1_ آیت الله العظمی بروجردی(رحمة الله علیه)
2_آیت الله سید محمد حجت(رحمة الله علیه)
3_ آیت الله شاه آبادی(رحمة الله علیه)
4_ حضرت امام خمینی(رحمة الله علیه)
5_آیت الله سید علی حائری(رحمة الله علیه)
6_آیت الله میرزا طاهر تنکابنی(رحمة الله علیه)
7_آیت الله سید محمدتقی خوانساری(رحمة الله علیه)
8_آیت الله شیخ محمد حسین زاهد(رحمة الله علیه)
9_آیت الله میرزا امامزاذه زیدی(رحمة الله علیه)
ایشان پس از سعی و تلاش مثال زدنی ، موفق به کسب درجه اجتهاد از محضر حضرات آبات ذیل شدند:
1_آیت الله العظمی بروجردی(رحمة الله علیه)
2_آیت الله سید محمد حجت(رحمة الله علیه)
3_آیت الله سید احمد زنجانی(رحمة الله علیه)
4_آیت الله شیخ ابوالقاسم زنجانی(رحمة الله علیه)
5_آیت الله محمد علی شاه آبادی(رحمة الله علیه)
6_آیت الله شیخ عبدالنبی عراقی(رحمة الله علیه)
آن بزرگوار به دستور آیت الله العظمی بروجردی (رحمة الله علیه) و حضرت امام خمینی (رحمة الله علیه) از شهر مقدس قم به تهران عزیمت کرده و به تدریس علوم عقلی و نقلی و نیز عرفان عملی پرداختند.
مدارس علمیه ای همچون: مدرسه عالی شهید مطهری(رحمة الله علیه) (سپه سالار قدیم) ، مدرسه فیلسوف الدوله و خوزه علمیه ایشان واقع در مسجد امین الدوله ، شاهد خدمات علمی و عملی و انفاس قدسی ایشان است.
ایشان منزل شخصی خودشان در میدان خراسان بوده و جلساتی هم در روزهای جمعه برگزار میکردند و بعدها به خاطر مشکل تنفسی و به تجویز پزشک معالج ایشان به قسمت بالای شهر در پاسداران رفته و در آنجا هم دست از تربیت طلبه های خویش برنداشته و در طبقه فوقانی منزل شخصی خود محلی برای آموزش معارف اسلامی و عرفان عملی در نظر گرفته بود.
ایشان در سال 1386 هجری شمسی در تابستان آن سال دار فانی را وداع گفتند و در مسجد سپهسالار برایشان عاشقان و دلدادگان ایشان عاشورا خوانده ایشان را به سمت خانه ابدی خویش که قبلا ایشان فرموده بودند در حرم عبدالعظیم حسنی(رحمة الله علیه) بود راهی نمودند.ایشان در ائمه اطهار و امام زادگان ارادت خاصی به حضرت علی اصغر(ع) داشتند و در آخر هم از ناحیه گلو ایشان بیمار شده و به سوی محبوب شتافتند.
[ad_2]
