“توبه” حُر “شهادت” شد



حر در حماسه عاشورا به درخواست ابن زیاد، برای مبارزه با امام حسین(ع) فراخوانده شده و به سر کردگی هزار سوار برگزیده شد.
گفته اند وقتی حُر از دارالاماره کوفه با مأموریت بستن راه بر امام حسین(ع) بیرون آمد، ندایی شنید که: “ای حر! مژده باد تو را بهشت…”
وی در منزل “قصر بنی مقاتل” یا “شراف” راه را بر امام(ع) بست و مانع از حرکت آن حضرت به سوی کوفه شد.


جدایی از جبهه باطل، پیوستن به جبهه حق
“حُر” کاروان حسینی را همراهی کرد تا به کربلا رسید و امام حسین(ع) در آنجا فرود آمدند؛ حر وقتی فهمید کار جنگ با حسین بن علی(ع) جدی است، صبح عاشورا به بهانه آب دادن اسب خویش، از اردوگاه عمر سعد جدا شد و به کاروان حسین(ع) و جبهه حق پیوست.
حر با قلبی شکسته و چشمانی اشکبار در حالی که زیر لب زمزمه می کرد: “بارالها به سوی تو باز می گردم و امیدوارم که توبه ام را بپذیری؛ خدایا! من دلهای دوستان تو و فرزندان پیامبرت را به هراس افکندم؛ این گناه بزرگ را بر من ببخشای!” به بهانه آب دادن به اسب خود، از لشکریان بنی امیه دور شد و در حالی که لرزه سراسر وجودش را گرفته بود، رو به خیمه گاه امام حسین(ع) آورد و با چشم گریان و شرمندگی و زبان عجز به امام(ع) عرض کرد:
“ای پسر رسول خدا! فدایت شوم؛ من همان کسی هستم که از بازگشت شما جلوگیری کردم و راه را بر شما بستم و شما را در بیابانها گرداندم تا به این سرزمین رسانیدم. هرگز گمان نمی کردم که این قوم با شما این گونه رفتار و پیشنهاد شما را رد کنند و حرمت شما را نگاه ندارند. به خدا سوگند! اگر می دانستم که آنان کار را به این مرحله می رسانند، هرگز مرتکب کاری که انجام دادم، نمی شدم. اینک از کرده خود پشیمانم و به درگاه خدا توبه می کنم و آماده ام تا در راه شما جانبازی کنم و در پیشگاهتان به فوز شهادت نائل آیم. آیا توبه من پذیرفته خواهد شد؟”


“توبه” حُر “شهادت” شد
این انتخاب شگفت و برگزیدن راه بهشت بر دوزخ، از حر، چهره ای دوست داشتنی و قهرمان ساخت و توبه اش تبدیل به شهادت که بالاترین مقام قرب الهی است، شد.
حر با اذن امام حسین(ع) به میدان رفت و در خطابه ای مؤثر، سپاه کوفه را به خاطر جنگیدن با حسین(ع) توبیخ کرد. چیزی نمانده بود که سخنان او، گروهی از سربازان عمر سعد را تحت تأثیر قرار داده و از جنگ با سیدالشهدا(ع) منصرف سازد، که سپاه عمر سعد، او را هدف تیرها قرار داد.
وی نزد امام بازگشت و پس از لحظاتی دوباره به میدان رفت و با رجزخوانی، به مبارزه پرداخت و پس از نبردی دلیرانه به شهادت رسید.
حسین بن علی(ع) بر بالین حر حضور یافت و خطاب به آن شهید، فرمودند: “تو همان گونه که مادرت نامت را “حر” گذاشته است، آزاد در دنیا و سعادتمند در آخرتی!” و سپس دست بر چهره اش کشیدند و با دستمالی سر حر را بستند.
پس از واقعه جانسوز عاشورا، “بنی تمیم” او را با فاصله کمی از امام حسین(ع) دفن کردند، همانجا که قبر کنونی اوست؛ بیرون کربلا در جایی که در قدیم به آن “نواویس” می گفته اند.