جهت مشاهده ادامه مطلب در سایت منبع اینجا روی لینک زیر کنید :
[ad_1]
بقا و فنا در دنيا از نگاه قرآن
نویسنده: علی ملكوتیان
قرآن كریم زندگی دنیا را یك نوع سرگرمی و بازی می‌داند. مردمی جمع می‌شوند و به پندارهایی دل می‌بندند و بعد از چند روزی پراكنده می‌شوند و زیر خاك پنهان می‌گردند، سپس همه چیز به دست فراموشی سپرده می‌شود. اما حیات حقیقی كه فنایی در آن نیست، نه درد و رنج و ناراحتی و نه ترس و دلهره در آن وجود دارد و نه تضاد و تزاحم، تنها حیات آخرت است در صورتی كه انسان بداند و اهل تحقیق و دقت باشد. در مورد زندگی دنیا باید بدانیم كه همه چیز در دست خدا و تحت اراده و مشیت اوست، درست است كه دنیا، عالم اسباب است و آنها كه تلاشگرند معمولاً بهره بیشتری داشته و آنها كه تنبلند بهره كمتری، ولی در عین حال این قاعده كلی و همبستگی نیست، چرا كه گاه افراد بسیار جدی و لایقی را می‌بینیم كه هر چه می‌دوند به جایی نمی‌رسند و به عكس افراد كم دست و پایی را می‌بینیم كه درهای روزی از هر سو به روی آنها باز است واین استثناها برای این است كه خداوند نشان دهد كه با تمام تاثیری كه در عالم اسباب آفریده، نباید در عالم اسباب گم شد و نباید فراموش كرد كه در پشت این دستگاه دست نیرومند دیگری است كه آن را می‌گرداند.
نقل شده كه از عالمی پرسیدند: ما الدّلیل علی انّ للعالم صانعاً واحداً. یعنی چه دلیلی داریم كه عالم را خالقی یكتاست. گفت: به سه دلیل: ذلّ اللّبیب و فقر الادیب و سقم الطّبیب.
یعنی عقب ماندگی افراد هوشیار و تنگدستی افراد هنرمند و سخنور و بیماری طبیبان. و وجود این استثناها نشانه این است كه كار به دست دیگری است. چنان كه در حدیث معروفی از حضرت علی(ع) می‌خوانیم: من خداوند سبحان را از آنجا شناختم كه گاه تصمیم های محكم فسخ می‌شود و گاه گره‌ها گشوده و اراده‌های قوی نقص شده و ناكام می‌ماند. پس مسلماً برای دنیا بقایی نیست و باید از آن رخت بر بست.
حضرت علی(ع) می‌فرماید: «الدّنیا دار ممّرٍ لادار مقرٍّ و النّاس فیها رجلان: رجلٌ باع نفسه فاوبقها و رجلٌ ابتاع نفسه فاعقبها.» دنیا برای گذاشتن است نه برای ماندن و مردم در آن دو دسته‌اند: دسته‌ای خود را در آن (به خواهش های نفس) بفروشد، پس خویش را (به كیفر آنها) هلاك گرداند و دسته‌ای خود را (به طاعت و بندگی) بخرد، پس خود را از عذاب رستاخیز برهاند. خداوند در سوره انشقاق می‌فرماید: ای انسان تو با تلاش و رنج به سوی پروردگارت می‌روی و او را ملاقات خواهی كرد.
در حدیثی از حضرت امام سجاد(ع) آمده: راحتی و آسایش در دنیا و برای اهل دنیا وجود ندارد، راحتی و آسایش تنها در بهشت است و برای اهل بهشت، رنج و تعب در دنیا آفریده شده و برای اهل دنیا و هر كسی پیمانه ای از آن به دست می‌آورد، دو برابر آن حرص نصیب او می‌شود و كسانی كه از دنیا بیشتر دارند فقیرترند، زیرا محتاج دیگران در حفظ اموال خویشند و یه وسایل و ادوات زیادی برای حفظ آن نیازمندند.
بنابراین در ثروت دنیا راحتی وجود ندارد، و سپس امام(ع) در ذیل این حدیث فرمود: هرگز دوستان خدا در دنیا به خاطر دنیا رنج و تعب نمی كشند بلكه رنج و تعب آنها در دنیا برای آخرت است. پس نتیجه می‌گیریم كه همه رنج می‌برند، دنیاداران و اهل دنیا رنجشان برای دنیا و زندگی دنیاست ولی دوستان خدا رنجشان برای آخرت و زندگی جاوید عُقبی است.
چرا كه سختی ها و لذت های دنیوی و اخروی قابل قیاس با هم نیست، حس وصل به خدای جاودان با هیچ كدام از احساسات مادی و دنیوی یكسان نیست.
منابع: چهار وادی سلوك، محمد كاظم بصیری ابر قویی، قم: دفتر نشر الهادی، 1379.
حلیه المتقین، علامه محمد باقر مجلسی، تهران: انتشارات باقرالعلوم، 1377
منابع : روزنامه رسالت، شماره 7314 به تاريخ 27/4/90، صفحه 8
[ad_2]
