با سلام خدمت دوستان نورآسمانی

یک سئوال خیلی ساده از علمای اهل سنت دارم که البته میدونم مثل همیشه بی پاسخ میمونه ولی خوب ما میپرسیم شاید بالاخره یکی از این علمای اهل سنت غیرت داشته باشه و جواب بده!

همه خوب میدونیم وقتی دو قشر با هم مخالفت میکنند و با هم درگیر میشن که منافعشون با هم تضاد داشته باشه و منافع گروه مقابل توسط گروه دیگه مورد خطر قرار بگیره و یا از رسیدن به خواسته و هدف طرف مقابل جلوگیری بشه.

طبق تاریخ حضرت رسول اکرم در زمان رسالت همواره درگیر جنگ با کفارومشرکین و منافقین بودند بخاطر اینکه منافع کفار بتوسط نبی مکرم به خطر افتاده بود ولی وقتی حضرت رسول از دنیا رفتند در زمان 25 سال حکومت غاصبین خلافت ،شما هیچ اثری از جنگهای داخلی و مخالفت منافقین نمیبینید و انگار اصلا منافقی در مدینه وجود نداشته ولی دوباره بعد از اینکه مولا امیرالمومنین پس از 25 سال به حق غصب شده خود رسیدند و خلیفه شدند باز شاهد کارشکنی منافقین و راه افتادن جنگ و درگیری از طرف این افراد هستیم به طوری که آقا امیرالمومنین تمام این 5 سال حکومت خود را درگیر جنگ با منافقین و خوارج بودند و جالب اینجاست که پس از به شهادت رسیدن مولا علی بدست ابن ملجم ملعون و غصب دوباره خلافت توسط معاویه ملعون و یزید خبیث و الباقی ملاعین غاصب ،دیگر بار شاهد آرامش منافقین هستیم و دیگر نشانی از مخالفت از طرف این قشر نمیبینیم.

حالا سئوال اینجاست که چه دلیلی وجود داشته که منافقین و مشرکین در زمان حضرت رسول و حضرت علی این همه ناسازگاری میکردند و جنگ راه می انداختند ولی در زمان خلافت ابوبکر و عمر و عثمان و باقی غاصبین هیچ مخالفتی نداشتند؟؟؟

آیا دلیلی غیر از این وجود دارد که در زمان نبی مکرم و آقا امیرالمومنین منافع این قشر به خطر افتاده بوده و به اهداف پلید خود نمیرسیدند و به همین جهت به جنگ و مخالفت روی می آوردند ولی در زمان غاصبین خلافت، منافقین تمام منافع و اهدافشان تامین میشده است و وقتی میدیدند که خلفای غاصب هم مسیر آنها بوده اند و تمام خواسته هایشان برآورده میشده است دیگر نیازی به جنگ و مخالفت نمی دیده اند؟؟؟
آیا بنظر شما غیر از این دلیل دیگری برای این همه مخالفت و ناسازگاری وجود داشته است؟؟!!