کمکم کنید تا بدانم
حتماً اغلب هنگام انجام فرایض و اقدام به اعمال خوب با حالتی روبرو بوده اید که بدن سنگین میشود و حوصله کم میشود و میل به اقدام کُند میگردد .
برای استارت کار با این حالت روبرو هستی و ابتدای کار این حالت هنوز وجود دارد اما در اواسط کار انگار آنچه تو را گرفته بود و از اقدام به آن منع میکرد ، رها می کند . و نهایت کار یک حلاوت وصف نشدنی به آدم دست می دهد و انگار احساس آرامش می کنی و نشاط به سرانجام رساندن یک خیر را از عمق وجود می چشی .
حالا نمیدانم :
الف :شیطان از ورود به کار نیک و فریضه الهی منع می کند . و گوئی دست آدم را سفت میگیرد که نتوانی برخیزی ؟
ب : یا اینکه برای افزایش ارزش و منزلت امور نیک از جمله فرایض ، خداوند برای عکس العمل انسان در قبال انجام یا عدم انجام آنها وزن و اعتباری قائل شده تا حسب بهای هر کار نیکی پاداش آن را بپردازد .و هیچ ارتباطی با مأموریت شیطان ندارد .
پ: یا موضوعی دیگر که من آن را نمیدانم …
لطفاً کمک کنید تا بدانم این پدیده حاصل کدام جریان است و چگونه میشود آن را مرتفع نمود ؟