جهت مشاهده ادامه مطلب در سایت منبع اینجا روی لینک زیر کنید :
[ad_1]
همنشين بد، يا تنهايى؟
همنشين بد، يا تنهايى؟
امام على علیه السلام فرمود:
وَحْدَةُ الْمَرْءِ خَيْرٌ لَهُ مِنْ قَرينِ السُّوءِ.
تنهايى انسان، براى او بهتر از همنشين بد است.
غررالحكم ج6 ص243
× × ×
وزيدن نسيم بر مرداب، هواى عفونتبار با خود مى پراكند،
و… عبور باد ازبوستان، فضا را معطر مى سازد.
اين عطرافشانى يا عفونت پراكنى، نتيجه مصاحبت آن نسيم با گلزار يا مرداب است. روحيّه انسانها نيز، در اثر مجالست و همنشينى با خوبان و بدان، تغيير مى يابد و تأثير مى پذيرد.
دوست بد، بدترين اثر را در فكر و اخلاق مى گذارد.
بسيارى از آلودگان، معتادان، منحرفان، بزهكاران و اهل گناه، به خاطر معاشرت و دمسازى با دوستان بد و رفقاى ناصالح، به اين واديها كشيده شده اند.
پس چه بايد كرد؟
آيا بايد تنها و منزوى شد و از اجتماع گريخت، يا بايد با همگان بود و با همه محشور و مأنوس شد و گرم گرفت؟
با آنكه منطق دين ما، انس و الفت است و به دوستى و مودت و معاشرت سفارش كرده است، اما بر سر دوراهى تنهايى يا دوست بد، سفارش حضرت امير علیه السلام به تنهايى است، چرا كه عوارض آن بسيار كمتر است.
نه آنكه حضرت، مشوق انزوا و روحيّه تنهايى و دورى از مردم باشد، بلكه به بيان زشتى و زيان و خطرات قرين سوء و همنشين ناصالح پرداخته است.
يار بد، بدتر بود از مار بد، چرا كه دوست نامناسب، هم آسيب اخلاقى مى رساند، هم زيان اجتماعى و آبرويى، هم ضربه اقتصادى و مالى.
پس، همنشين بد، بدتر از تنهايى است.
حكمتهاى علوى عليه السلام
ترجمه و شرح ۱۱۰ حكمت از سخنان حضرت على علیه السلام
جواد محدّثى
[ad_2]
