نماز تراويح چيست و چرا اهل تسنن بر آن مداومت دارند؟

اصل نوافلِ شبهاى ماه رمضان بيست و يا سى ركعت است و تا اينجا ميان فريقين اختلافى نيست، آنچه مورد اختلاف است، جماعت خواندن آن است. طبق نقل بخارى از عمربن‏خطاب، ايشان مردم را وادار به جماعت كرد و نام آن را بدعت گذاشت:
«فقال عمر: إنّي أرى لو جمعتُ هولاء عَلى قارى‏ءغ واحد، لكان أمثل، ثمّ عزم فجمعهم عَلى ابيّ‏بن كعب، ثمّ خرجت معه ليلة اخرى والناس يصلّون بصلاة قارئهم. فقال عمر: نعم البدعة هذه …» (1)
«عمر گفت: نظر من اين است كه اگر اينها، نمازگزارها، را بر يك امام جماعت قرار دهم، بهتر است؛ پس بر اين معنى تصميم گرفت و ابى بن كعب را مأمور اقامه جماعت كرد.
راوى مى‏گويد سپس در شب ديگرى به همراه عمر بيرون آمدم مردم را ديدم كه به همراه يك شخص- امام جماعت- نماز مى خوانند.
عمر گفت: اين كار عجب بدعت خوبى است».
قسطلانى مى‏گويد: عمر از آن با تعبير «بدعت» ياد كرد؛ چون پيامبر (ص) براى مردم به جماعت خواندن- نماز تراويح- را بيان نكرده بود و در زمان ابوبكر نيز نبوده است (2).
و عينى مى‏گويد: عمر تعبير «بدعت» آورد، چون پيامبر (ص) جماعت را براى اينان تشريع نكرد و در زمان ابوبكر هم نبود (3).
قلقشندى مى‏گويد: عمر اوّلين كسى است كه جماعت رمضان را تشريع كرد و آن در سال چهارده هجرى بود. (4)
1. بخارى، ج 1، ص 342.
2. ارشاد السارى، ج 4، ص 656
3. عمدة القارى، ج 11، ص 126
4. مأثر الانافة فى معالم الخلافة، ج 2، ص 337. نتیجه : پس یکی از نمازهای که اهل تسنن می خوانند بدعت است و خلاف پیغمبر عمل می کنند.