موذنى بد صدا، در شهرى زندگى مى كرد او هر روز با صداى بد و ناهنجارى اذان مى گفت .
يك وقت ديد: يك يهودى برايش هديه اى آورد و گفت :
اين هديه ناقابل را قبول مى كنى ؟
– براى چى ؟
– يك خدمت بزرگى به من كردى .
– چه خدمتى ؟ من كه خدمتى به شما نكرده ام .
– من دخترى دارم كه مدتى بود تمايل به اسلام داشت از وقتى كه شما اذان مى گوييد و اللّه اكبر را از تو مى شنود ديگر از اسلام بيزار شده حال اين هديه را اورده ام براى اينكه تو خدمتى به من كردى و نگذاشتى اين دختر مسلمان بشود.
در متن فقه اسلامى آمده است كه مستحب است موذن ((صيت )) يعنى خوش صدا باشد. زيرا: طبع آدمى اينطور است كه وقتى اذان خوش صدا مى شود جملات آن جور ديگرى بر قلبش اثر مى گذارد. همينطور است قران خواندن ، تبليغ كردن ، كه اگر با لحن خوش باشد زودتر بر شنونده اثر مى گذارد.

[size=xx-small]حماسه حسينى ، ج 1، صص 192 و 193[/size]
:rose::rose: