طریقه بندگی

– چون کسی مباش که بدون اینکه عمل صالح انجام دهد، امید به آخرت می‌بندد،
– و با آرزوی دراز خود، توبه را به تاخیر می‌اندازد…
– اگر بیمار شود، پشیمان می‌گردد،
– و اگر تندرستی یابد، با بی خیالی به شادی و خوشحالی می‌پردازد.
– اگر بهبود یابد، از خود راضی می‌شود،
– و چون بیمار شود، اندوه می‌خورد.
– هر گاه بلایی به او رسد خدا را به زاری می‌خواند،
– و اگر به رفاهی دست یابد، با خودخواهی رخ از خدا بر می‌تابد… (1)

– … هرچه از دنیا به دست آورد، سیر نمی گردد،
– و اگر از او گرفته شود، قناعت نمی ورزد،
– از سپاسگزاری در برابر آنچه دریافت کرده است، ناتوان است،
– در برابر آنچه باقی مانده (و به او نرسیده) افزون خواه است… (2)

– خشن و درشتخوی مباش که مردمان خوش نداشته باشند به تو نزدیک شوند،
– و سست (و ناتوان نیز) مباش که هر کسی تو را می‌شناسد تحقیرت کند،
– و با بالاتر از خود بد رفتاری مکن،
– و پایین‌تر از خود را به ریشخند مگیر. (3)

1- الحیاه، ج 7، ص 478 به نقل از نهج‌البلاغه
2- همان، ص 479 به نقل از نهج‌البلاغه
3- امام صادق (ع) در بحارالانوار، ج 78، ص 283