بسم الله الرحمن الرحیم
به مناسبت فرا رسیدن ماه رمضان قسمتی از بیانات امام خامنه ای را برای مطالعه ی عزیزان قرار دادم
به بهانه ی آنکه تلنگری باشد وبس
به مناسبت پايان شعبان‌المعظم و درآستانه ورود به ماه مبارك رمضان، پايگاه اطلاع‌رساني دفتر حفظ و نشر آثار حضرتآيت‌الله خامنه‌اي، بخشي از بيانات ايشان را در جمع كاركنان وزارت اطلاعات در تاريخ 13/07/1383، منتشر مي‌كند:

الآن ماه شعبان متأسفانه دارد تمام مى‌شود. ماهشعبان، ماه دعا و ماه عبادت است. در همين صلواتى كه در مفاتيح مقرر است: «الّذى كانرسول الله (صلّى‌الله عليه‌وآله) يدأب فى صيامه و قيامه فى لياليه و ايّامه بخوعالك فى اكرامه واعظامه الى محلّ حمامه»؛ پيغمبر تا دم مرگ، تا آخر عمر، ماه شعبان رابزرگ مى‌داشت و در مقابل ماه شعبان خضوع مى‌كرد و عادت داده بود خودش را به صيام وقيام در ماه شعبان. در دنباله اين صلوات هست كه: «اللّهم فاعنّا على الاستنانبسنّته فيه»؛ از خدا مى‌خواهد كه ما را هم موفق بدار كه همان سنت پيغمبر را در ماهشعبان رعايت كنيم. اين ماه شعبان – حتماً مى‌دانيد ديگر – دالان و دهليز ماه رمضاناست. ماه رمضان تالار ضيافت الهى است؛ يك تالار عظيم كه اگر كسى وارد آن تالار شد وبه خود فرصت داد و همت كرد كه از آنچه در آن‌جا خداى متعال آماده كرده، به خودشبهره‌اي برساند، بهره فراوانى خواهد برد كه آن بهره در ماه شوال و ماه‌هاى ديگرِسال نيست؛ فقط مخصوص ماه رمضان است. انواع و اقسام ضيافتهاى الهى: رحمت الهى، عزتالهى، توفيق الهى، قرب الهى، استغناى ناشى از تفضل الهى، رزق مادى، رزق معنوى، همهدر ماه رمضان است؛ اينها را سر سفره ماه رمضان گذاشته‌اند. بعضى‌ها مى‌آيند و بهاين سفره نگاه نمى‌كنند و از وسط اين سفره و اشياي آن عبور مى‌كنند و مى‌روند وهيچى هم گيرشان نمى‌آيد؛ بعضى‌ها يك چيز مختصرى برمى‌دارند؛ يك روزه‏ا‌ي مى‌گيريمما؛ يك مختصركى، يك چيزى؛ اما بعضى‌ها نه، حسابى مى‌نشينند سر اين سفره و از رحمتالهى كيسه خودشان را پُر مى‌كنند؛ عزت مى‌خواهند، دنيا مى‌خواهند، آخرت مى‌خواهند؛رفع گرفتارى مى‌خواهند، گشايش در زندگى مى‌خواهند، استغناى طبع مى‌خواهند، صفات وخُلق حسنه مى‌خواهند؛ هرچه مى‌خواهند، براى خودشان و براى ديگران برمى‌دارند.

براى اين‌كه انسان بتواند وقتى وارد اين تالار شد، چشمش باز باشد، غافلنشود، دچار گيجى و گولى نشود كه سرش را بيندازد پايين و از اين در وارد شود و از آندر بيرون برود؛ نگاهى به دوروبر كند واستفاده‎اي ببرد و براى اين‌كه اين آمادگى درمن و شما پيدا شود، اين ماه رجب و شعبان را قرار داده‌اند؛ رجب يك‌جور، شعبانيك‌جور ديگر. رجب، بيشتر ماه نماز است؛ شعبان، بيشتر ماه دعا و روزه است؛ اينمناجات شعبانيه را ببينيد. من يك وقتى از امام (رضوان‌الله‌عليه) پرسيدم در ايندعاهاى مأثورى كه وجود دارد، شما كدام دعا را بيشتر از همه خوشتان مى‌آيد و دوستداريد. فرمودند: دعاى كميل و مناجات شعبانيه. اتفاقاً هر دو دعا هم مال ماه شعباناست؛ دعاى كميل كه مى‌دانيد اصلاً ورود اصلى‌اش مال شب نيمه شعبان است، مناجاتشعبانيه هم كه از ائمه نقل شده، متعلق به ماه شعبان است. لحن اين دو دعا به همنزديك است؛ هر دو عاشقانه است. در مناجات شعبانيه: «و ان ادخلتنى النّار اعملتاهلها انّى احبّك»؛ جهنم هم كه من را ببرى، فرياد مى‌كشم تو را دوست دارم. و دردعاى كميل: «لان تركتنى ناطقا لاضجّن اليك بين اهلها ضجيج الاملين و لاصرخنّ اليكصراخ المستصرخين و لابكينّ بكاء الفاقدين»؛ اگر به من در جهنم اجازه بدهى و نطق رااز من نگيرى، فرياد مى‌كشم؛ فريادِ اميدواران، فريادِ دلدادگان و فريادِ دلباختگانرا.

بايد با اينها مأنوس بشويم و قدرى دلمان را نرم كنيم. اين دل چيز عجيبىاست؛ گاهى اوقات به وسيله‌اى كه انسان را به اوج آسمانها و اوج معنويت مى‌برد،تبديل مى‌شود؛ گاهى هم به‏عكس، به سنگ سنگينى تبديل مى‌شود كه بسته شده به پاىانسان و انسان را تا اعماق آب، تا اعماق دره فرو مى‌برد؛ غرق مى‌كند؛ پدر انسان رادرمى‌آورد. اگر دل را به پول و به شهوت جنسى و به مقام و به اين چيزها داديد، اينهمان سنگ سنگين است؛ دل ديگر نيست. در آن صورت:

ده بود آن، نه دل كه اندروى
گاو و خر بينى و ضياع و عقار

آن دلى كه انسان در آن عشق اتومبيلفلان‌جور دارد، آن دل نيست، گاراژ است! بنگاه معاملاتى است! آن دلى كه همه‌اش در آنميل جنسى موج مى‌زند، ديگر دل نيست، آن عشرتخانه است. شاعر، آن زمان كه ضياع و عقارو زمين و ملك و گاو و خر در زندگى نقش داشته، از اينها نام برده و مى‌گويد دلى كهاينها در آن باشد، آن‌جا طويله است! ده است! دل، نيست؛ دل جاى خداست؛ جاى نور است.
برگرفته از وبلاگ:فقط حزب الله