جهت مشاهده ادامه مطلب در سایت منبع اینجا روی لینک زیر کنید :
[ad_1]
دلواپسيم؛ دلواپس رفع تحريمها
ژستهاي مضحك و وقيحانه افراطيون عليه مردم
رهبر انقلاب در دوازدهم آبان 1392 فرمودند:
«هیچکس نباید مجموعه مذاکره کنندگان ما را سازشکار بداند، اینها بچههاي انقلابند، یک مأموریت سختی بر عهده دارند و هیچکس نباید مأموری را که مشغول کاری است تضعیف کند.»
*****************این روزها بحمداله دست برخی افراد نان به نرخ روز خور در حال رو شدن است. جماعتی که روزگاری به راحتی بر آن رفتار شنیع رئیس جمهور محبوبشان در مراسم تشییع جنازه چاوز چشم بر ميبستند که هیچ، حتی به توجیه و رفع و رجوع آن نیز ميپرداختند، آقایانی که همین چند روز پیش برای دست زدن در مراسم جشن میلاد حضرت فاطمه زهرا(س) شکم جر ميدادند و گریبان چاک ميکردند و فریاد وا اسلامشان گوش فلک را کر مينمود، خودشان در روز شهادت امام هادی(ع)، جشن تخریب دولت راه مياندازند و برای تکمیل عیش شان، ترانه خوان ميآورند و بزم شادی راه مياندازند. کجایند آنانی که به هر بهانه جزئی، کفنپوش ميشوند؟ دریغ است که اخمی هم به این اهانت دوستانشان کنند!
معلوم نیست این جماعت متحجر، تبعیت از ولایت امر و رعایت امنیت ملی را چگونه تفسیر ميکنند که رئیس دولت هنجار شکن و ولایت ستیز قبل را برگزیده امام عصر(عج) معرفی مينمودند و به هنگام ایستادگی و تمرد عیان او از حکم حکومتی و نظر صریح ولایت، خود را به کوری و کری میزدند، و لیکن هم اکنون که دولتی بر سر کار آمده که رئیسجمهورش از یاران دیرین امام و رهبریست، اینچنین و بر خلاف نظر ولی امر مسلمین بر فرزندان انقلاب ميتازند.
همگان ميدانند که بر اساس قوانین جمهوری اسلامی و استقلال قوا، قوه مجریه به خودی خود اختیاری برای برخورد قهری با نقد و منتقد و انتقاد ندارد و نظام برای برخورد با هرگونه هنجار شکنی، ساز و کار قانونی خود را دارد، حتی در هیئت نظارت بر مطبوعات هم دولت تنها نمایندگانی در آن دارد، پس آنانی که در انظار عموم و در جلو دید دوربینها چسب بر دهان ميزنند، نه اینکه به دنبال آنند تا به دنیا بگویند در کشور ما، خفقان حاکم است؟ معنای این رفتار، مگر جز بهانه دادن به دست معاندین و دشمنان نظام است که تبلیغ کنند دنیا، ببینید در کشور ایران دیکتاتوری و خفقان جاریست؟ آیا میشود اینان را دلواپس نظام و انقلاب و کشور نامید؟ کسانی که بر خلاف نظر رهبری عزیز انقلاب به دنبال تهمت زدن و تضعیف تیم دیپلماسی کشورند، را ميتوان ولایتمدار نامید؟
آنان که بر هشت سال بیتدبیری و ویران کردن اقتصاد و امنیت کشور به دست دوستانشان دید و دَم بر بستند، به یکباره دلواپس نظام و انقلاب شده اند؟ آن زمان، قطعنامههاي ظالمانه ولی خود خواسته شان را نعمت الهی نام مينهادند و امروز، دیپلماسی و مذاکره مورد تأیید و حمایت رهبری نظام را وادادگی و فروش شرف و عزت مينامند. کسانی را به وادادگی و تضعیف امنیت نظام و انقلاب متهم ميکند که رهبری انقلاب آنگونه همگان را از تضعیفشان نهی و به حمایتشان توصیه نموده اند.
آنانی به ملت، نظام و رهبری، خیانت نمودند که یک روز دلسوزی مراجع عظام را به تمسخر ميگرفتند، روز دیگر جامعه جهانی را با بهانههاي واهی به صدور قطعنامه بر علیه نظام و کشور ترغیب مينمودند و در نهایت نیز کارشان به آنجا رسید که به حکم و حریم ولایت هم تعرض نمودند. به یک جمله از کلام مدعوین همایش که با تکبیر و شعار سایرین مورد تأیید قرار گرفته توجه بفرمائید: «اگر الان نواب صفوی زنده بود، قیام میکرد». این قبیل سخنان نشان میدهد که برگزارکنندگان همایش مذکور نه با دولت که با اصل نظام مشکل دارند و شرایط کشور را آماده یک قیام ميدانند. آیا این افراد را ميتوان دلواپس انقلاب نامید؟
با ملاحظه این جمله یکی دیگر از سخنرانان که گفته: «مطمئن باشید با پذیرش توافق ژنو بهاییت و سروری بهاییت را به نام حقوق بشر باید بپذیریم. پس فردا حجاب اسلامی ممنوع خواهد شد» احساس ميشود که این همایش به دنبال تحریک و تهییج مردم بر علیه نظام و نه اعلام دلواپسی برگزار کنندگان همایش بوده است. مذاکراتی مورد حمایت و اشراف رهبری نظام در جریان است، پس حرف دلواپسان از دو حال خارج نیست: یا اینان اشراف و حساسیت رهبری در این امر را باور ندارند و یا این که خدای ناکرده ميخواهند اعلام نمایند ما از رهبر انقلاب، دلسوزتریم.
سؤالاتی که بایست از این نو دلواپسان پرسید این است که در هشت ساله دولت مهرورز مورد حمایتتان که قیمت کالاها هفت تا هشت برابر شد، دلواپس نشدید؟ در همین دوره که ارزش پول ایران به یک چهارم تنزل یافت، دلواپسی نداشت؟ با بی تدبیریهاي دولت و حتی رفتارهای عامدانه، حدود هفتصد میلیارد دلار درآمد کشور به باد رفت، دلواپس کشور و ملت نشدید؟ فسادهای مالی درشتی که بعضاً با حمایت یا مشارکت دولتیان بوجود آمد، قابل دلواپسی نبود؟
مضحکتر و وقیحتر اینکه، آنهائی که خود حامی و طرف حساب و معامله امثال بابک زنجانی بودهاند هم اکنون دولت سازندگی را مسبب موضوع معرفی ميکنند. همان افرادی که یا با حمایت و یا حداقل سکوت خود، به همه بی سامانیهاي هشت ساله گذشته کمک نمودند، هم اکنون برای مذاکراتی جیغ بنفش ميکشند و اعلام دلواپسی ميکنند که تحت هدایت، نظارت و حساسیت رهبری نظام در جریان است. اهانت و ظلم به رهبری نظام از این بالاتر و بزرگتر هم امکان دارد؟
بهارنیوزپ.ن: ضمناً تو این همایش، شعار “مرگ بر سازشگر” طنین انداز بود!
[ad_2]
