جهت مشاهده ادامه مطلب در سایت منبع اینجا روی لینک زیر کنید :
[ad_1]
حجّاج بن یوسف که بود؟
حجّاج بن یوسف ثقفی در سال 95 هجری قمری در طائف به دنیا آمد. او مردی خونخوار بود و بزرگ و کوچک را به اتهام شیعه بودن میکشت.اوج ستم و بیداد حجّاج در سالهایی بود که از طرف عبدالملک بن مروان به فرماندهی جنگها انتخاب شد و سپس حکومت عراق را به دست گرفت.
در عصر حجّاج اگر به کسی میگفتند کافر، بیشتر راضی بود تا اینکه بگویند شیعه!
در لیست افراد فراوانی که در حکومت حجّاج، بی گناه کشته شدند، نام انسانهای والا و ارجمندی همچون قنبر، خدمتکار حضرت علی(علیه السلام) کمیل بن زیاد و سعید بن جبیر به چشم میخورد.
حجّاج 120 هزار نفر را بیرون از میدان جنگ قتل عام کرد! در زندانهای مختلطش، 50 هزار مرد و 30 هزار زن بودند که 16 هزار نفر آنان برهنه بودند.
خوراک زندانیان نانی بود از جو، که با خاکستر و نمک مخلوط بود و پس از مدت کوتاهی، هر زندانی که از آن میخورد رنگ چهرهاش سیاه میشد.جنایتهای بی شمار حجاج، او را در چشم عبدالملک مروان، خلیفه ستمگر اُمَوی، آنچنان عزیز کرده بود که وقت مرگ به فرزندانش گفت: «شما را سفارش میکنم به تقوای خدا و احترام به حجّاج!»
حجّاج پس از عمری جنایت در 54 سالگی مبتلا به دلدرد شدیدی شد و پس از پانزده روز دست و پنجه نرم کردن با بیماری و مبتلا شدن به مرض لرزه و سردی اندام، که هر چه آتش در اطرافش برمیافروختند باز گرم نمیشد، سرانجام به هلاکت رسید. او را در «واسط» (میان راه بصره و کوفه) دفن کردند و بر قبرش آب بستند و آن را از چشم دشمنانش مخفی کردند.
حضرت علی(علیه السلام) در یکی از خطبههایش، پس از اینکه از وضعیت نامناسب برخی از یارانش شکایت کرد، حکومت حجّاج را چنین پیشگویی فرمود:
«آگاه باشید، به خدا سوگند، پسرکی از طائفه ثقیف، که هوس باز و متکبر است بر شما مسلط میشود، و اموال و باغ های شما را غارت می کند.»
منابع:
نهج البلاغه خطبه 116
مروج الذّهب، ج3، ص 125
کتاب شیعه و زمامداران خودسر، ص121
[ad_2]
