تراشه‌های نسل هفتم اینتل معرفی شدند

جهت مشاهده ادامه مطلب در سایت منبع اینجا روی لینک زیر کنید :
[ad_1]

تراشه‌های نسل هفتم اینتل معرفی شدند

تراشه‌های نسل هفتم اینتل معرفی شدند
سکوت فناوری در تراشه جدید

اینتل از اوایل سال میلادی جدید تراشه‌های نسل هفتم را برای مادربوردها منتشر کرد که این گروه کار خود را با تراشه‌های پلتفرم حرفه‌ای X79 آغاز کرد. این تراشه‌ها برای سیستم‌های قدرتمند مورد استفاده قرار می‌گیرند و در واقع با اینکه از نظر قابلیت‌هایی مثل بازی برای گیمرها حرفه‌ای شده‌اند اما برای یک ایستگاه کاری، کارایی مناسبی دارند. در ادامه معرفی تراشه‌های نسل هفتم، نوبت به مدل‌های Z77 رسید که این مدل‌ها نیز یک تراشه‌ حرفه‌ای برای دسکتاپ‌ها محسوب می‌شوند و در واقع می‌توان گفت همان‌طور که تراشه‌های X79 شاخص‌ترین تراشه برای سوکت LGA 2011 هستند تراشه‌هایZ77‌ نیز این عنوان را برای سوکت LGA 1155 کسب کرده‌اند. در مرحله جدید، اینتل تراشه‌های Z77 را جایگزین تراشه‌های Z68 می‌کند و تراشه‌های H77 نیز نسل بعدی مدل‌های H67‌ هستند. در این میان هنوز مدل مشخصی برای جانشینی تراشه‌های ارزان‌قیمت H61 اعلام نشده است ضمن اینکه تراشه‌های P67 هم تقریبا با مدل‌های Z75 همراه هستند. در این بررسی از اطلاعات سایت‌های anandtech.com و xbitlabs.com استفاده شده است.

در نسل ششم، تراشه انواع مادربوردها با سه پیشوند مشخص می‌شدند که شامل این موارد بودند: حرف H برای سیستم‌هایی که از هسته گرافیکی پردازنده پشتیبانی می‌کنند، حرف P برای مدل‌های حرفه‌ای‌تر که از کارت گرافیکی پشتیبانی می‌کنند و حرف Z که هر دو گروه قبلی را شامل می‌شود. در سری هفتم اینتل این رده‌بندی را تغییر داده است و حرف H برای سیستم‌های پایه و حرف Z برای مدل‌های حرفه‌ای استفاده می‌شود. در نتیجه در حالت پیش‌فرض تمام تراشه‌های جدید می‌توانند از خروجی گرافیکی مادربورد پشتیبانی کنند و حضور این رابط‌ها به مشخصات فنی شرکت سازنده وابسته است. به همین دلیل است که تراشه‌های سری P در نسل هفتم حضور ندارند زیرا در این تراشه‌ها از رابط FDI که میان پردازنده و تراشه وجود داشت پشتیبانی نمی‌شد در نتیجه این مادربوردها عملا نیازمند کارت گرافیکی مستقل بودند. اینتل معتقد است هسته‌های گرافیکی استفاده‌شده درون پردازنده‌ها می‌تواند جوابگوی نیاز پردازشی بسیاری از نرم‌افزارها باشد و برای کاربرانی که نیاز به توان بیشتری دارند همچنان راه‌حل خود را به عنوان راه‌حل اصلی پیشنهاد می‌دهد و در کنار آن نیز با سرمایه‌گذاری روی شرکت Lucid Logix این امکان را توسعه داده است تا بتوان علاوه بر هسته گرافیکی از یک کارت گرافیکی نیز استفاده کرد. این موضوع اگرچه به ظاهر در پوشش تجمیع فناوری‌های مرتبط قابل توجیه است اما نمی‌توان آن را بی‌ارتباط با رقابت اینتل و انویدیا دانست خصوصا اینکه پیشرفت‌های انویدیا در چند سال اخیر نگرانی‌هایی را از آینده تراشه‌های پردازشی برای اینتل ایجاد کرده است. هسته‌های گرافیکی در پردازنده‌های ایوی‌بریج پیشرفت‌های قابل توجهی از نظر کارایی داشته‌اند ضمن اینکه این هسته‌‌ها می‌توانند تا سه مانیتور را به طور همزمان پشتیبانی کنند.

تراشه‌های سری هفتم از نظر ساختار تراشه که به نوعی تعیین‌کننده شکل ورودی‌ها و خروجی‌ها در این پلتفرم است با تغییرات زیادی مواجه نشده‌اند و همان ساختار قبلی را حفظ کرده‌اند به همین دلیل نمی‌توان گفت کارایی آنها در مقایسه با نسل قبل بهبود پیدا کرده است اما در مقابل اینتل این ضعف را با کمک انبوهی از فناوری‌های جدید جبران کرده است که نه‌تنها در کارایی سیستم موثر خواهند بود، از نظر مصرف انرژی نیز بهینه شده‌اند. در میان این فناوری‌ها می‌توان به Rapid Start برای اجرای سیستم‌عامل و نرم‌افزارها با سرعت بیشتر، Lucid Logix MVP برای استفاده متناوب از هسته ‌گرافیکی پردازنده و کارت و همچنین Smart Connect برای ارتباط با اینترنت اشاره کرد. البته مهم‌ترین هدف از تولید تراشه‌های نسل هفتم، سازگاری آنها با پردازنده‌های جدید اینتل است که با نام ایوی‌بریج وارد بازار خواهند شد. این پردازنده‌ها روی همان سوکت LGA 1155 نصب می‌شوند اما معماری و ساختار آنها به کلی با پردازنده‌های سندی‌بریج متفاوت است و همین مساله باعث شده نیاز به یک تراشه جدید برای استفاده از تمام قابلیت‌های این پردازنده‌ها باشد. پردازنده‌های ایوی‌بریج روی مادربوردهایی با تراشه‌‌های نسل ششم مانند Z68 نیز نصب می‌شوند البته بایوس مادربورد باید به‌روزرسانی شود و این موضوع به شرکت سازنده بستگی خواهد داشت ضمن اینکه برخی از قابلیت‌‌های این پردازنده‌ها مانند PCIe 3.0 به امکانات مادربورد وابسته است. عکس این موضوع هم امکان‌پذیر است و می‌توان پردازنده‌های سندی‌بریج را روی مادربوردهای نسل هفتم اجرا کرد.

پردازنده‌های نسل سوم معماری Core مانند ایوی‌بریج بر اساس فناوری‌ساخت 22 نانومتری تولید می‌شوند و در آنها از ترانزیستورهای جدید استفاده شده است. در نتیجه کارایی آنها افزایش پیدا کرده و مصرف انرژی آنها نیز بهینه شده است.

ساختار تراشه‌ها بعد از انتقال کنترلر حافظه و کنترلر PCIe بسیار ساده شده است. در واقع می‌توان گفت این تراشه تنها به عنوان یک رابط برای کنترل ورودی‌ها و خروجی‌ها استفاده می‌شود و در نتیجه عملکرد آن نیز به همین قسمت محدود خواهد شد. در مقابل اینتل تلاش می‌کند تمام فرآیندهای پردازشی را درون پردازنده جایگذاری کند که نتیجه آن هم وجود یک هسته گرافیکی درون CPU‌ است. این رویکرد سبب شده اینتل در طراحی تراشه‌ها تمرکز بیشتری روی درگاه‌ها داشته باشد که پیش از این هم در تراشه‌های Z68 تا حدودی تجربه شده بود. در Z68 از رابط نسل سوم USB پشتیبانی نمی‌شد و تعداد درگاه‌های ساتا با سرعت شش گیگابیت بر ثانیه نیز تنها دو عدد بود. تراشه‌های جدید به صورت درونی دارای کنترلر USB 3.0 هستند و دیگر نیازی به تراشه‌های جانبی نیست اما در زمینه پورت‌های ساتا پیشرفتی دیده نمی‌شود و همانند تراشه‌های نسل ششم در این نسل نیز همان دو پورت برای ارتباط سریع با قسمت‌های ذخیره‌سازی در نظر گرفته شده است. این مورد انتقاداتی را متوجه اینتل کرده است ضمن اینکه انتظار عمومی بر این بود که درگاه‌های اختصاصی اینتل به نام تاندربولت که پیش از این برای مک‌بوک‌های اپل به کار رفته بود، در تراشه‌های جدید استفاده شوند. سرعت این درگاه به 10 گیگابیت بر ثانیه می‌رسد و نسبت به رابط‌های فعلی سرعت بالاتری دارد. استفاده از این رابط می‌توانست امکانات جانبی زیادی را به پلتفرم‌های جدید اینتل اضافه کند، به عنوان مثال اکنون تنها محدودیتی که بر سر راه استفاده از قطعات جانبی مانند کارت گرافیکی وجود دارد میزبان پهنای باند مورد نیاز آنهاست که تاندربولت تا حدودی این مشکل را رفع می‌کند ضمن اینکه با معرفی این رابط در تراشه‌های حرفه‌ای فرصت کافی برای توسعه آنها در محصولات ارزان‌قیمت نیز وجود داشت. در رابط تاندربولت به جای استفاده از سیگنال‌های الکتریکی روی سیم مسی از امواج نوری استفاده می‌شود.

رابط PCI در مادربوردهای سری هفتم به پایان راه خود رسیده است و دیگر از این رابط قدیمی پشتیبانی نمی‌شود، در مقابل اینتل استفاده از رابط‌های سریع‌تر PCIe با سرعت‌های 1X و 4X را پیشنهاد می‌کند. با این وجود تولیدکنندگان مادربورد می‌توانند رابط PCI را با کمک یک کنترلر جانبی به مادربورد اضافه کنند.

پلتفرم جدید اینتل به همراه پردازنده‌های ایوی‌بریج ممکن است برای اورکلاکرها چندان خوشایند نباشد زیرا در این گروه، امکان افزایش فرکانس مرجع بسیار محدود شده است. در نسل قبلی به کمک یک مولد فرکانس در تراشه‌ مادربوردها، امکان تغییر BCLK وجود داشت ولی در پلتفرم جدید با حذف این مولد عملا امکان تغییر در فرکانس مرجع از بین رفته و این تغییرات تنها در محدوده پنج تا هفت درصد مجاز است. بنابراین اورکلاکرها نیز به تغییرات قابل اجرا از طریق ضریب محدود می‌شوند.

از دیگر پیشرفت‌هایی که در پلتفرم جدید مشاهده می‌شود می‌توان به بخش حافظه اشاره کرد. در این بخش همچنان دو کانال برای ارتباط رم‌های DDR3 وجود دارد اما صرف نظر از بهینه‌سازی ولتاژ برای پشتیبانی از رم‌های DDR3L که ولتاژ پایین‌تری در حدود 1.35 ولت در مقایسه با ماژول‌های عادی دارند، فرکانس رم تا 2800 مگاهرتز قابل افزایش است. کنترلر حافظه در پردازنده‌های جدید همانند کنترلری است که در مدل‌های سندی‌بریج سری E استفاده شده است و به همین دلیل می‌توان فرکانس را به خوبی افزایش داد.

در مشخصات فنی پردازنده‌های جدید ایوی‌بریج آمده است که میزان مصرف انرژی در این مدل‌ها کاهش پیدا کرده و به 77 وات رسیده است. این موضوع در مقایسه با نسل قبل که 95 وات مصرف انرژی داشت می‌تواند باعث افزایش طول عمر مادربورد شود ضمن اینکه برای مادربوردهای متوسط نیز تعداد فازهای توان کمتر خواهد شد و علاوه بر این استفاده از یک کانکتور چهار پین 12 ولت می‌تواند انرژی مورد نیاز پردازنده را تامین کند. تعداد فازهای کمتر، تولید حرارت کمتر و همچنین کاهش نیاز به خنک‌کننده‌های پیشرفته همگی در قیمت نهایی محصول نیز موثر خواهند بود.

تمام ویژگی‌هایی که تا اینجا ذکر شد اگرچه همگی در نوع خود یک پیشرفت محسوب می‌شوند اما همچنان یک جهش برای گذر به نسلی جدید نیستند. به همین دلیل هنوز هم بسیاری از کاربران حرفه‌ای در مورد تغییر پلتفرم انگیزه‌های کافی ندارند با این حال اینتل برای تشویق کاربران روی دو موضوع تاکید دارد. اول اینکه کارایی این پلتفرم از عملکرد پردازنده‌های ایوی‌بریج مجزا نیست و دوم اینکه به همراه این پلتفرم سه فناوری قابل توجه ارائه شده است که اگرچه محصول تیم‌ سخت‌افزاری اینتل نیست و به نوعی قدرت نرم‌افزاری این پلتفرم محسوب می‌شود اما در توسعه امکانات کاربران موثر هستند.

نخستین ویژگی به نام Rapid Start معرفی شده است. در تراشه‌های Z68 که به دلیل نقص تراشه‌های قبلی در کنترلر ساتا، زودتر از موعد معرفی شدند، اینتل فناوری Smart Response

را معرفی کرد که از طریق آن درایوهای SSD‌ به عنوان حافظه موقت هارددیسک عمل می‌کردند و از این طریق سرعت اجرای نرم‌افزارها و سیستم‌عامل افزایش پیدا کرد. در تراشه‌ Z77 نیز این قابلیت همچنان وجود دارد و چند امکان نرم‌افزاری هم به آن اضافه شده است. در فناوری Rapid Start زمان کمتری برای خروج سیستم از حالت standby نیاز است و در حالت نیمه‌فعال نیز انرژی کمتری مصرف می‌شود. در تکنیک hibernation این تکنولوژی عملکرد موفقی دارد و با اینکه روشن و خاموش شدن سیستم به روش معمول انجام می‌شود اما ادامه فعالیت سیستم از حالت خواب زمستانی بسیار سریع‌تر است. علاوه بر این در حالت خواب زمستانی به دلیل اینکه کامپیوتر به طور کامل خاموش نمی‌شد، سیستم همچنان در حال مصرف انرژی بود و این قابلیت می‌تواند در حالت Hibenate توان سیستم را قطع کند. با این شرط که از درایو SSD استفاده شده باشد.

فناوری Smart Connect در این پلتفرم برای ارتباط با محتوای روی وب و استفاده از امکانات شبکه‌های اجتماعی کاربرد دارد. این تکنولوژی به کاربران امکان می‌دهد در زمانی که سیستم خاموش است بتوانند به‌روزرسانی شبکه‌های اجتماعی، ایمیل و سایر سرویس‌های رایانش ابری را دریافت کنند. مکانیسم این روش نیز بسیار ساده است و در واقع می‌توان گفت اینتل یک تکنیک ساده نرم‌افزاری را به عنوان یک فناوری در پلتفرم جدید خود مطرح می‌کند. در این روش کامپیوتر در بازه‌های زمانی مشخص روشن می‌شود و با اتصال به اینترنت اطلاعات مورد نیاز کاربر را دریافت می‌کند سپس مجددا به حالت Sleep بازمی‌گردد و در نتیجه اطلاعات مورد نظر کاربر روی سیستم دانلود می‌شود.

در نهایت تراشه‌های Z77 مجهز به فناوری Virtu MVP هستند. در نسل قبلی Lucid Logix یک فناوری برای ترکیب تراشه‌ گرافیکی و هسته گرافیکی پردازنده به نام Virtu تولید کرد که از طریق آن زمانی که سیستم در حالت عادی قرار داشت از توان هسته گرافیکی با مصرف انرژی کمتر استفاده می‌شد و هنگام اجرای بازی‌ها یا محتوای گرافیکی سنگین، تراشه مستقل گرافیکی عمل پردازش را انجام می‌داد. این فناوری در نسل جدید با پسوند MVP معرفی شده است و تقریبا همان عمل قبلی را انجام می‌دهد البته پیشرفت‌های قابل توجهی در این بخش وجود داشته است که توضیح آن را به فرصتی دیگر موکول می‌کنیم.

ASUS P8Z77-V Deluxe

اگر وجود امکانات متعدد و قابل توجه مادربوردهای مجهز به تراشه Z77 نبود بدون شک می‌توانستیم این تراشه را ضعیف‌ترین محصول اینتل طی چند سال اخیر بدانیم اما انبوه فناوری‌ها و ابتکارات به‌کاررفته در مادربوردها عملا امکان چنین نتیجه‌ای را سلب می‌کند. مدل P8Z77-V Deluxe

ایسوس یکی از پیشرفته‌ترین مادربوردهای تولیدشده با تراشه Z77 است که جزییات زیادی را می‌توان در مشخصات فنی آن مشاهده کرد. در این مدل از طراحی 20 فاز توان به شکل 16+4 برای رگولاتورهای ولتاژ پردازنده استفاده شده و از رابط‌های نسل سوم PCIe پشتیبانی می‌کند. برای نصب کارت گرافیکی سه درگاه PCIe در این مدل وجود دارد که دو عدد از آنها از نوع نسل سوم و دیگری از نسل دوم است. فازهای توان در اطراف سوکت پردازنده قرار دارند و روی آنها نیز یک هیت‌سینک سه‌تکه به رنگ آبی دیده می‌شود که توسط یک پایپ مسی ارتباط آنها را برقرار می‌کند.

به دلیل استفاده از تقسیم‌کننده‌های فرکانس در کنترلر بخش حافظه پردازنده‌های ایوی‌بریج، در این مدل می‌توان فرکانس حافظه را تا 2600 مگاهرتز افزایش داد. بخش حافظه این مدل از استاندارد XMP نسخه 1.3 پشتیبانی می‌کند و نکته مهم در روشی است که ایسوس برای خوانش حافظه استفاده کرده است و در آن به جای روش مرسوم که اطلاعات به صورت سریالی و یکی پس از دیگری خوانده می‌شوند در این روش خواندن اطلاعات به شکل موازی انجام می‌شود. البته هنوز جزییات این مکانیسم معرفی نشده است با این حال این شیوه می‌تواند در عملکرد حافظه تاثیر مستقیم داشته باشد.

در حاشیه بورد می‌توان هشت پورت ساتا را مشاهده کرد که چهار عدد از آنها با سرعت شش گیگابیت بر ثانیه اجرا می‌شود. از این چهار پورت دو عدد توسط تراشه اصلی کنترل می‌شوند و برای دو پورت دیگر نیز از کنترلرهای ساتا ساخت Marvell استفاده شده است. این پورت‌ها علاوه بر سازگاری با پیکربندی Raid در حالت‌های صفر و یک، از فناوری SSD Caching نیز پشتیبانی می‌کنند. در کنار کانکتور می‌توان سوییچ‌ TPU برای افزایش توان پردازنده را مشاهده کرد، سوییچ EPU‌ برای بهینه‌سازی مصرف انرژی نیز در حاشیه پایینی مادربورد قرار دارد. از طریق TPU که یک پردازشگر توان است می‌توان پردازنده را به صورت خودکار اورکلاک کرد. یکی دیگر از ویژگی‌های مهم در این مادربورد دکمه !MemOK است که برای جلوگیری از ناسازگاری ماژول‌های رم با سیستم کاربرد دارد. از طریق این دکمه می‌توان فرکانس رم را تا سطح پیش‌فرض و قابل اجرا توسط سیستم کاهش داد و بعد از اعمال تنظیمات سازگار با مشخصات رم سیستم را بوت کرد.

در پنل پشت این مدل دیگر نشانی از پورت‌های قدیمی PS2 دیده نمی‌شود و برای اتصال ماوس و کیبورد می‌توان از 12 پورت USB در این قسمت دو درگاه را انتخاب کرد. در پشت مادربورد شش درگاه نسل سوم USB دیده می‌شود که با رنگ آبی مشخص شده‌اند و علاوه بر آن دو درگاه esata نیز در این قسمت وجود دارد که حالت دوگانه دارند و می‌توانند در نقش usb‌ عمل کنند. مهم‌ترین ویژگی در پنل پشت به رابط‌های تصویری اختصاص دارد که اگرچه ایسوس از پورت رایج DVI‌ صرف نظر کرده اما دو درگاه قدرتمند را در پنل پشت جای داده است. خروجی تصویری HDMI نسخه 1.4a و خروجی DisplayPort نسخه 1.1 در این قسمت مشاهده می‌شود. قبل از جک‌های صوتی 3.5 میلی‌متری برای خروجی صدای هشت کانال در این مادربورد می‌توان دکمه پاکسازی تنظیمات بایوس را دید که در کنار دو درگاه شبکه قرار دارد. یکی از این درگاه‌ها توسط تراشه مدل 82579V ساخت اینتل و دیگری توسط تراشه 8111F ساخت Realtek کنترل می‌شوند. از دیگر امکانات این مدل می‌توان به فرستنده بلوتوث نسل چهارم و همچنین شبکه وایرلس اشاره کرد که آنتن‌های آنها در بیرون از کیس قرار می‌گیرد.

همان‌طور که در ابتدا گفته شد تراشه‌های Z77 از رابط تاندربولت پشتیبانی نمی‌کنند اما ایسوس برای پشتیبانی از این رابط این امکان را فراهم آورده است که بتوان از طریق کارت توسعه به تاندربولت دسترسی داشت. این کارت‌ها با قیمتی در حدود 50 دلار و به صورت جداگانه ارائه می‌شوند.

بابک نقاش

ictnews.ir

[ad_2]