جهت مشاهده ادامه مطلب در سایت منبع اینجا روی لینک زیر کنید :
[ad_1]
ايمان مومن كامل نمي شود تا اينكه داراي 103 خصلت گردد!!!
اينگونه باشيم
ايمان مومن كامل نمي شود تا اينكه داراي 103 خصلت در فعل و عمل و نيت و باطن و گردد!!!
از رسول خدا (ص) روايت شده كه فرمودند: ايمان مومن كامل نمي شود تا اينكه داراي 103 خصلت در فعل و عمل و نيت و باطن و ظاهر گردد. آنگاه اميرالمومنين(ع) فرمودند: يا رسول الله آن 103 خصلت كدامند؟ فرمودند: يا علي از جمله صفات مومن اين است كه:
جَوَالَ الْفِكرِ -جَوْهَرِى الذِكرِ -كثِيراً عِلْمُهُ -عَظِيماً حِلْمُهُ –
انديشه اش بسيار متحرك و پوياست، ذاتاً متذكر و به ياد خداست، علم و دانشش فراوان، بردباري اش بزرگ است.
جَمِيلَ الْمُنَازَعَةِ -كرِيمَ الْمُرَاجَعَةِ -أَوْسَعَ النَاسِ صَدْراً -وَ أَذَلَهُمْ نَفْساً
خوش برخورد در كشمكش ، بزرگوار در بازگشت و پذيرش، سعه صدرش از همه بيشتر، و نفسش از همه خاكسارتر است.
ضِحْكهُ تَبَسُماً -وَ اجتماعه تَعَلُماً -مُذَكرَ الْغَافِلِ -مُعَلِمَ الْجَاهِلِ
خنده اش تبسم، گرد همايي اش براي تعلم و يادگيري، تذكردهنده به غافل، و آموزنده جاهل است.
لَا يوْذِى مَنْ يوْذِيهِ -وَ لَا يخُوضُ فِيمَا لَا يعْنِيهِ -وَ لَا يشْمَتُ بِمُصِيبَةٍ
به كسي كه آزارش مي كند آزاري نمي رساند و در آنچه به دردش نمي خورد وارد نشود و هيچ كس را به مصيبتي سرزنش و شماتت نمي كند.
وَ لَا يذْكرُ أَحَـداً بِغِيبَةٍ -بَرِيئـاً مِنَ الْمُحَرَمَاتِ -وَاقِفاً عِـنْدَ الشُبُهَاتِ
و هيچ كس را با غيبت ياد نمي كند، از كارهاي حرام بيزار است، و در موارد شبهه قدم بر نمي دارد.
كثِيرَ الْعَطَاءِ -قَلِيلَ الْأَذَى -عَوْناً لِلْغَرِيبِ -وَ أَباً لِلْيتِيمِ
بخششش فراوان، آزارش بسيار كم – براي غريب و ناآشنا ياور ، و براي يتيم پدر است.
بُشْرُهُ فِى وَجْهِهِ -وَ حُزْنُهُ فِى قَلْبِهِ -مُسْتَبْشِراً بِفَقْرِهِ
شادابي و خرمي اش در چهره ، و حزن و اندوهش در دل، و به نياز خود (به خدا) خرسند است.
أَحْلَى مِنَ الشَهْدِ -وَ أَصْلَدَ مِنَ الصَلْدِ -لَا يكشِ ُسِراً -وَ لَا يهْتِك سِتْراً
شيرين تر از عسل، و سخت تر از سنگ است، و هيچ رازي را فاش نسازد، و هيچ پرده اي را ندرد.
لَطِي َالْحَرَكاتِ -حُلْوَ الْمُشَاهَدَةِ -كثِيرَ الْعِبَادَةِ -حَسَنَ الْوَقَارِ
حركاتش لطيف، ديدارش شيرين، عبادتش بسيار، وقارش نيكو است.
لَينَ الْجَانِبِ -طَوِيلَ الصَمْتِ -حَلِيماً إِذَا جُهِلَ عَلَيهِ
برخوردش نرم، سكوتش طولاني، اگر درباره او به ناداني رفتار شود حليم و بردبار است.
صَبُوراً عَلَى مَنْ أَسَاءَ إِلَيهِ -يجِلُ الْكبِيرَ وَ يرْحَمُ الصَغِير
بر كسي كه به او بدي كرده است شكيبا است، بزرگ تر را گرامي داشته و به كوچك تر رحم مي كند.
أَمِيناً عَلَى الْأَمَانَاتِ -بَعِيداً مِنَ الْخِيانَاتِ -إِلْفُهُ التُقَى وَ حِلْفُهُ الْحَياءُ
بر امانت ها امين و از خيانت ها به دور است. همدم او تقوا و هم پيمان او شرم و حياست.
كثِيرَ الْحَذْرِ -قَلِيلَ الزَلَلِ -حَرَكاتُهُ أَدَبُ -وَ كلَامُهُ عَجِيبُ
پرهيزش بسيار و لغزشش كم، حركاتش مودبانه و گفتارش مايه شگفتي است.
مُقِيلَ الْعَثْرَةِ -وَ لَا يتَبِعُ الْعَوْرَةَ -وَقُوراً صَبُوراً -رَضِياً -شَكوراً
از خطا و لغزش در مي گذرد و در پي عيوب ديگران نمي رود – با وقار، صبور، خشنود و راضي، سپاسگزار است.
قَلِيلَ الْكلَامِ -صَدُوقَ اللِسَانِ -بَراً -مَصُوناً
كم حرف ، راست گفتار، نيكوكار، مصون و محفوظ است.
حَلِيماً -رَفِيقاً -عَفِيفاً -شَرِيفاً -لَا لَعَانُ وَ لَا كذَابُ
بردبار، رفيق و سازگار، پاكدامن، با شرافت است، لعن كننده و دروغگو نيست.
وَ لَا مُغْتَابُ -وَ لَا سَبَابُ -وَ لَا حَسُودُ -وَ لَا بَخِيلُ -هَشَاشاً بَشَاشاً
غيبت كننده نيست، دشنام نمي دهد، نه حسود است و نه بخيل، گشاده رو و شاداب است.
لَا حَسَاسُ وَ لَا جَسَاسُ -يطْلُبُ مِنَ الْأُمُورِ أَعْلَاهَا -وَ مِنَ الْأَخْلَاقِ أَسْنَاهَا
نه ظريف و حساس است و نه كنجكاو و جاسوس. از كار ها عالي ترين را طلب مي كند و از اخلاق برجسته ترين را .
مَشْمُولاً بِحِفْظِ اللَهِ -مُوَيداً بِتَوْفِيقِ اللَهِ -ذَا قُوَةٍ فِى لِين
حفظ خدا شامل حال اوست. به توفيق الهي ياري شده است و در عين نرمش قوي است.
وَ عَزْمَةٍ فِى يقِينٍ -لَا يحِي ُعَلَى مَنْ يبْغِضُ -وَ لَا يأْثَمُ فِى مَنْ يحِبُ
و تصميمش همراه با يقين، با كسي كه دشمن باشد ستم نمي كند و درباره كسي كه دوستش دارد به گناه نمي افتد.
صَبُورُ فِى الشَدَائِدِ -لَا يجُورُ وَ لَا يعْتَدِى -وَ لَا يأْتِى بِمَا يشْتَهِى
در سختي ها بسيار شكيباست، نه ستم مي كند و نه تجاوز و هر چه دلش خواست انجام ندهد.
الْفَقْرُ شِعَارُهُ -وَ الصَبْرُ دِثَارُهُ -قَلِيلَ الْمَئُونَةِ -كثِيرَ الْمَعُونَةِ
جامه زيرينش نياز (به خدا) و جامه زبرينش صبر و مقاومت، هزينه و زحمتش اندك، كمك و ياري اش بسيار است.
كثِيرَ الصِيامِ -طَوِيلَ الْقِيامِ -قَلِيلَ الْمَنَامِ -قَلْبُهُ تَقِى -وَ عِلْمُهُ زَكى
روزه داري او بسيار، قيام و عبادتش طولاني، خوابش كم، قلبش پرهيزكار و علم و دانشش پاكيزه است.
إِذَا قَدَرَ عَفَا -وَ إِذَا وَعَدَ وَفَى -يصُومُ رَغْباً -وَ يصَلِى رَهْباً
هنگامي كه قدرت يابد عفو نمايد و هنگامي كه وعده دهد وفا نمايد، با ميل و رغبت روزه مي گيرد و با ترس و خوف نماز مي خواند.
وَ يحْسِنُ فِى عَمَلِهِ كأَنَهُ نَاظِرُ إِلَيهِ -غَضَ الطَرْفِ -سَخِى الْك ِ
چنان نيكو عمل مي كند كه گويا او را مي بينند، ديده اش (از ناروا ) فرو بسته، دستش باسخاوت است.
لَا يرُدُ سَائِلاً -وَ لَا يبْخَلُ بِنَائِلٍ -مُتَوَاصِلاً إِلَى الْإِخْوَانِ -مُتَرَادِفاً إِلَى الْإِحْسَانِ
درخواست كننده اي را رد نكند و نسبت به دستاورد ديگران بخل نورزد، با برادران ارتباط و پيوستگي دارد، در نيكوكاري پياپي اقدام كند.
يزِنُ كلَامَهُ وَ يخْرِسُ لِسَانَهُ -لَا يغْرَقُ فِى بُغْضِهِ -وَ لَا يهْلِك فِى حُبِهِ
سنجيده سخن مي گويد و زبانش را مي بندد، در خشم و دشمني غرق نشود و در دوستي اش هلاك نگردد.
لَا يقْبَلُ الْبَاطِلَ مِنْ صَدِيقِهِ وَ لَا يرُدُ الْحَقَ مِنْ عَدُوِهِ -وَ لَا يتَعَلَمُ إِلَا لِيعْلَمَ وَ لَا يعْلَمُ إِلَا لِيعْمَلَ
باطل را از دوستش نمي پذيرد و در مقابله با دشمن حق را پايمال نمي كند، دانش را نمي آموزد مگر براي دانستن و آگاهي و نمي آموزد مگر براي عمل.
قَلِيلاً حِقْدُهُ -كثِيراً شُكرُهُ -يطْلُبُ النَهَارَ مَعِيشَتَهُ -وَ يبْكى اللَيلَ عَلَى خَطِيئَتِهِ
كينه اش اندك، شكر و سپاس بسيار، در روز به جست وجوي معاش مي پردازد و در شب بر خطا و گناهش گريه مي كند.
إِنْ سَلَك مَعَ أَهْلِ الدُنْيا كانَ أَكيسَهُمْ وَ إِنْ سَلَك مَعَ أَهْلِ الْآخِرَةِ كانَ أَوْرَعَهُمْ
اگر با اهل دنيا همراه شود زيرك ترين آنها و اگر با اهل آخرت همراه باشد پارساترين آنهاست.
لَا يرْضَى فِى كسْبِهِ بِشُبْهَةٍ -وَ لَا يعْمَلُ فِى دِينِهِ بِرُخْصَةٍ
در كسب خويش موارد شبهه را نمي پسندد و در عمل به دينش دنبال عذر و رخصتي نمي رود.
يعْطِ ُعَلَى أَخِيهِ بِزَلَتِهِ -وَ يرْضَى مَا مَضَى مِنْ قَدِيمِ صُحْبَتِهِ
با خطا و لغزش برادر ديني اش به عطوفت رفتار نمايد و حق دوستي ديرينه را مراعات مي كند.
منبع: بحارالانوار، جلد 67، ص210التماس دعا
[ad_2]
