اخبرنا محمد بن قدامة قال حدثنا جریر بن عبدالحمید عن مغیرة بن مقسم عن ام موسی قالت: قالت ام موسی قالت ام سلمة:
والذی تحلف به ام سلمة إن کان أقرب الناس عهداً برسول الله علیّ قالت: لمّا کان غداة قبض رسول الله فأرسل إلیه رسول الله و کان أری فی حاجة أظنّه بعثه فجعل یقول: جاء علیّ، ثلاث مرّات قالت: فجاء قبل طلوع الشمس فلمّا أن جاء عرفنا أن له إلیه حاجة فخرجنا من البیت و کنّا عدنا رسول الله یومئذ فی بیت عایشه فکنت فی آخر من خرج من البیت ثم جلست أدناهنّ من الباب فأکبّ علیه علیّ فکان آخر النّاس به عهداً جعل یسارّه و یناجیه
ام سلمه می گوید: سوگند به آن که ام سلمه به او سوگند می خورد نزدیکترین مردم به رسول خدا، امیرالمؤمنین علیه السلام بود. می گوید: در صبحگاهی که رسول خدا صلی الله علیه واله وسلم از دنیا رفتند به دنبال امیرالمؤمنین علیه السلام فرستادند به گمانم برای حاجتی بود. ما آن روز در اتاق عایشه رسول خدا صلی الله علیه و اله وسلم را عیادت کردم حضرت سه بار می فرمودند: علی بیاید.
پس چون آمد و پیش از طلوع آفتاب بود دانستیم با ایشان سخنی دارند. از اتاق بیرون آمدم، من پشت در کنار دیگر همسران حضرت نشستم. امیرالمؤمنین علیه السلام به خدمت حضرت شتافت و بر ایشان گوش سپرد. حضرت با ایشان راز می گفت و نجوا می کرد و ایشان آخرین کسی بود که با رسول خدا صلی الله علیه و آله وسلم بود.

در این هیچ تردیدی نیست که اقرب الناس به حضرت رسول صلی الله علیه و آله وسلم، اقرب الناس به خدای تبارک و تعالی است. زیرا حضرت رسالت مآب فردی را به معیارهای مادی و دنیوی و نفسانی، به خود نزدیک تر از همه نمی کند، بلکه به معیار و سنجش ایمانی و ارزش های روحانی و فضائل اخلاقی است. از طرفی نمی توان تصور نمود که فردی غیر از امیرالمؤمنین علیه السلام اقرب به خداوند باشد ولی رسولش فرد دیگری را اقرب معرفی کند آن هم آن رسولی که در مورد او فرموده است: و ما ینطق عن الهوی ان هو الا وحی یوحی. و وقتی کسی اقرب یعنی نزدیکترین فرد به خدای متعال و رسول او شد، مسلّم است که جانشین رسول تنها او می تواند باشد.
اما توصیف خداوند در مورد مقربین چیست؟
والسابقون السابقون * اولئک المقربون* فی جنات النعیم* ثلة من الاولین * و قلیل من الآخرین (واقعه: 10-14)
آنان که بر همه پیشی گرفته گان پیشی گرفتند * آنها به حقیقت مقربان درگاهند* آنان در بهشت پرنعمت جاودانی متنعمند* آنها جمع بسیاری از امم پیشینیان هستند * و عدۀ قلیلی از متأخران
کلا ان کتاب الابرار لفی علیین* و ما ادراک ما علیّون * کتاب مرقوم* یشهده المقربون (مطففین: 18-20)
چنین نیست که شما کافران پنداشته اید نکوکاران عالم یا نامه عملشان در بهشت علیین می روند* و چگونه به حقیقت علیین آگاه توانی شد؟* کتابی است نوشته شده * که مقربان درگاه حق به مشاهدۀ آن مقام نائل شوند
در مورد مقربین این طور خدا توصیف می فرماید اما در مورد اقرب، چه توصیفی ممکن است باشد؟! مقام او مافوق مقام مقربین می باشد.
همچنین در آیاتی دیگر تصریح به ادای حق ذوی القربی می کند که به طریق اولی حق اقرب به رسول و اقرب به خدا را شامل می شود: واتی ذی القربی حقه، (اسراء: 26)
بلکه بالاتر از آن اجر رسالت را منحصر در مودت و اظهار محبّت به ذوی القربای رسول خدا قرار داد که از میان آنها امیرالمؤمنین علیه السلام از همه اقرب بوده اند:
قل لا اسئلکم علیه اجرا الا المودة فی القربی (شوری: 23)
حتی به این مطلب خود مخالفین نیز معترفند: چنانکه احمد حنبل (علیه اللعنه) به سند خود از ابن عباس آورده است که گفت: وقتی آیۀ «قُلْ لا أَسْئَلُكُمْ عَلَيْهِ أَجْراً إِلاَّ الْمَوَدَّةَ فِي الْقُرْبى» نازل شد، گفتند: ای رسول خدا! نزدیکان تو کیانند که مودّتشان بر ما واجب گردیده است؟ فرمود: علی و فاطمه و دو فرزند ایشان.