امام پدری است مهربان

جهت مشاهده ادامه مطلب در سایت منبع اینجا روی لینک زیر کنید :
[ad_1]

امام پدری است مهربان

امام پدری است مهربان و چون مادری است برای فرزند کوچکش
و نیز پناهگاه بندگان خداست.
(امام رضا (ع)؛ تحف العقول)
رُمَیله یکی از اصحاب امیرالمؤمنین (ع) می گوید:
روزی در زمان خلافت حضرت علی (ع) به شدت تب کردم.
هنگامی که روز جمعه فرا رسید، احساس کردم کمی بهتر شده ام.
با خودم گفتم: هیچ چیز بهتر از این نیست که بدنم را بشویم و نماز جمعه
را پشت سر حضرت به جا بیاورم. با همین فکر از جای خود بلند شدم
و پس از شستشوی بدن به مسجد کوفه رفتم. هنگامی که
امیر المؤمنین (ع) بر بالای منبر رفتند تا خطبه ها را آغاز نمایند،
متوجه شدم دوباره تب به سراغم آمده و از این بابت بسیار اذیت شدم؛
اما تا آخر نماز در مسجد ماندم. حضرت پس از اتمام نماز وارد
دارالحکومه شدند و من نیز پشت سر ایشان داخل شدم.
ایشان مرا دیدند و فرمودند:
“رمیله، تو را دیدم که آرام و قرار نداشتی“
عرض کردم: بله؛ و جریان مریضی ام را تعریف کردم. فرمودند:
“ای رمیله، هیچ مومنی نیست که مریض شود مگر اینکه ما به
مرض او مریض می شویم؛ و ناراحت نمی شود مگر اینکه ما به
ناراحتی او اندوهگین می شویم؛ و دعا نمی کند مگر اینکه ما برای او
آمین می گوئیم؛ و ساکت نمی شود مگر اینکه ما خود برای او دعا می کنیم.”
عرض کردم: ای امیر المؤمنین، خدا مرا فدای شما گرداند،
منظورتان همین مومنینی هستند که در اطراف شمایند؟
یا اینکه تمام مومنین روی زمین را می فرمائید؟ حضرت فرمودند:
“ای رمیله، هیچ مومنی در شرق و غرب عالم از چشم ما دور نیست.”
(بحارالانوار، ج 26 ص 140)
از آنجا که اهل بیت (ع) ” همگی نور واحدند ” می توان تمام این
محبت ها و لطف ها را از ناحیه امام زمان (عج) به حساب آورد؛
حضرت در نامه ای که برای شیخ مفید رحمه الله فرستادند،
خطاب به شیعیان این گونه مرقوم فرمودند:
“ما هرگز شما را وا نمی گذاریم و فراموشتان نمی کنیم.“
(احتجاج طبرسی)

آری امام غائبمان با غصه ما اندوهناک می شود.

و چقدر بی خبرند آنان که از این پدر مهربان، ترس به دل دارند!

اللهم عجل لولیک الفرج

[ad_2]