نفت ونزوئلا می تواند جای نفت خلیج فارس ( ایران ) ؟

نفت ونزوئلا می تواند جای نفت خلیج فارس ( ایران )

طرح احیای نفت ونزوئلا توسط ترامپ قمار 100 میلیارد دلاری است

اجرای طرح رئیس‌جمهور دونالد ترامپ برای احیای صنعت نفت آسیب‌دیده ونزوئلا به رهبری آمریکا می‌تواند فرایندی چندساله و چالش‌برانگیز باشد که هزینه‌ای بیش از 100 میلیارد دلار خواهد داشت.

سال‌ها فساد، سرمایه‌گذاری کم، آتش‌سوزی‌ها و سرقت‌ها زیرساخت‌های نفت خام این کشور را به ویرانه‌ای تبدیل کرده است. به گفته فرانسیسکو مونالدی، مدیر سیاست انرژی آمریکای لاتین در مؤسسه بیکر دانشگاه رایس، بازسازی آن به اندازه‌ای که تولید ونزوئلا را به سطح اوج دهه 1970 بازگرداند، نیازمند سرمایه‌گذاری شرکت‌هایی مانند Chevron Corp.، Exxon Mobil Corp. و ConocoPhillips به میزان حدود 10 میلیارد دلار در سال طی دهه آینده است.

«بازیابی سریع‌تر نیازمند سرمایه‌گذاری بیشتری خواهد بود».

ونزوئلا دارای بزرگ‌ترین ذخایر نفتی جهان است. اما تولید در طول دوره 12 ساله ریاست جمهوری نیکلاس مادورو که شنبه گذشته توسط نیروهای آمریکایی دستگیر شد، به شدت کاهش یافته است. این کشور در حال حاضر حدود 1 میلیون بشکه در روز تولید می‌کند، در حالی که در سال 1974 نزدیک به 4 میلیون بشکه بود.

مارکو روبیو، وزیر امور خارجه آمریکا، در مصاحبه‌ای با ABC در روز یکشنبه گفت که انتظار دارد شرکت‌های نفتی آمریکا مشتاق فرصت حفاری نفت سنگین ونزوئلا باشند که برای پالایشگاه‌های ساحل خلیج آمریکا کلیدی است.

«در چند روز گذشته با شرکت‌های نفتی آمریکا صحبت نکرده‌ام، اما مطمئنیم که علاقه زیادی وجود خواهد داشت»، روبیو گفت. «فکر می‌کنم تقاضا و علاقه زیادی از سوی صنعت خصوصی وجود خواهد داشت اگر فرصت انجام آن داده شود.»

با این حال، پیش از ورود به ونزوئلا، شرکت‌ها می‌خواهند مطمئن شوند که کشور پایدار است، به گفته لینو کاریلو، مدیر سابق شرکت نفت دولتی ونزوئلا، پتروئلوس د ونزوئلا، که بیش از دو دهه پیش کشور را ترک کرد.

«برای اینکه هر شرکت نفتی واقعاً جدی به سرمایه‌گذاری در ونزوئلا فکر کند، نیاز است که کنگره یا مجلس ملی جدیدی وجود داشته باشد»، کاریلو در مصاحبه‌ای گفت. «نه آنچه اکنون در حال رخ دادن است. قطعاً نه.»

در همین حال، کار لازم برای تعمیر زیرساخت‌های کشور بسیار گسترده است؛ در بنادر نفتی ونزوئلا، تجهیزات در وضعیتی است که بارگیری کامل سوپرتانکرهایی که نفت خام را به چین می‌برند تا پنج روز طول می‌کشد. هفت سال پیش، این کار فقط یک روز طول می‌کشید.

باقی‌مانده تولید ونزوئلا به شدت به شرکت Chevron وابسته است، تنها شرکت بزرگ نفتی آمریکایی که هنوز در این کشور فعالیت می‌کند. این شرکت مستقر در هیوستون حدود 25% از تولید کشور را به عهده دارد و تحت مجوز ویژه‌ای فعالیت می‌کند که به آن اجازه می‌دهد علی‌رغم تحریم‌های آمریکا در آنجا بماند.

دو شرکت آمریکایی دیگر که با توجه به اندازه و تجربه‌شان بهترین موقعیت را برای کمک به بازسازی ونزوئلا دارند، Exxon و ConocoPhillips هستند، به گفته تحلیلگران. هر دو قبلاً در آنجا فعالیت می‌کردند اما پس از ملی شدن دارایی‌هایشان توسط، هوگو چاوز فقید، در اواسط دهه 2000، آنجا را ترک کردند.

ونزوئلا امروز تقریباً 30 درصد نفتی را تولید می‌کند که پانزده سال پیش تولید می‌کرد.

بازگشت به سطح تولید نزدیک به 3 میلیون بشکه در روز تقریباً یک دهه زمان می‌طلبد.

هر سناریویی برای افزایش قابل توجه تولید نفت و سرمایه‌گذاری خارجی یک نکته مشترک دارد: نیاز به دخالت کاخ سفید برای تضمین امنیت فیزیکی تمام سرمایه‌گذاری‌های انرژی در ونزوئلا، از پرسنل گرفته تا تجهیزات.

انتظار غرب از نفت عراق

مقایسه دقیقی نیست به دلایل مختلف، اما پس از حمله به عراق در سال 2003، غرب انتظار داشت بزرگ‌ترین میدان نفتی عراق، غرب قرنه، در فاز اول تا 2.5 میلیون بشکه در روز و در فاز دوم تا 1.8 میلیون بشکه در روز تولید کند. در واقعیتامل، تولید هرگز به ترتیب از 0.6 و 0.5 فراتر نرفت، این موارد همیشه روی کاغذ آسان‌تر است.

سفری به گذشته/ 21 سال پیش/ و جهان نفت عراق را از دست داده است – 4 اکتبر 2004

به جای وعده‌های خوش‌بینانه نئوکان‌های دولت بوش که برای حمله به عراق فشار آوردند — تا حدی بر این اساس که آن را به پمپ بنزین خصوصی آمریکا تبدیل کنند — اتفاقی کاملاً برعکس رخ داده است.

خطوط لوله و پایانه‌های نفتی از میادین شمالی نزدیک کرکوک تا پایانه‌های صادراتی جنوبی نزدیک بصره هر روز توسط گروه‌های مختلف شورشی منفجر می‌شوند. آخرین شمارش نشان می‌دهد که خط لوله شمالی که نفت را به بندر مدیترانه‌ای جیهان ترکیه می‌رساند، در 12 ماه گذشته 37 بار منفجر شده است. پایانه‌های جنوبی حداقل 10 بار مورد حمله قرار گرفته‌اند که عملاً تمام صادرات نفت خام را متوقف کرده است.

بدتر از همه این است که بخش بزرگی از درآمدهای نفتی به دلیل فساد، سرقت، هرج و مرج و تقریباً نبود شفافیت در دولت انتقالی نخست‌وزیر عیاد علاوی حساب نشده است، طبق گفته سازمان‌های کمک‌رسان که نمی‌توانند ببینند پول به کجا می‌رود. تاجران نفت فراتر می‌روند. آنها می‌گویند مقادیر زیادی نفت دزدیده شده و به کشتی‌ها قاچاق می‌شود و مقامات و تاجران عراقی درآمدها را تقسیم می‌کنند. مردم و اقتصاد عراق هیچ تأثیر «نشت پایین» را نمی‌بینند.

در مورد صنعت نفت کشور، که زمانی یک ماشین قدرتمند و پرافتخار با حدود 55000 تکنوکرات آموزش‌دیده و بسیار منظم بود، وضعیت فاجعه‌بار است. میادین نفتی به دلیل نبود نگهداری، آتش‌سوزی‌ها، حوادث و کمبود بودجه در حال تخریب هستند. پالایشگاه‌های نفت که در هفته اول جنگ غارت شدند هنوز تعمیر نشده‌اند.

ایده اینکه ونزوئلا بازار نفت را اشباع خواهد کرد، بزرگ‌ترین دروغی است که در حال حاضر گفته می‌شود.

بیایید ببینیم چگونه آمریکا پس از کنترل نفت عراق و لیبی، به‌اصطلاح بازار را «اشباع» کرده است.

عراق:

سال 2000 (قبل از جنگ / قبل از تحریم‌ها): 2.8 میلیون بشکه در روز
سال 2003 (در زمان جنگ): 1.2 میلیون بشکه در روز
سال 2015: 3.5 میلیون بشکه در روز

تقریباً یک دهه طول کشید تا عراق فقط به تولید قبل از جنگ بازگردد و 12 سال طول کشید تا تولید دو برابر شود… با وجود ذخایر عظیم عراق.

پس از جنگ، به طور گسترده فرض می‌شد که عراق تا سال 2020 می‌تواند به حدود 8 میلیون بشکه در روز برسد. اما در سال 2025، عراق تقریباً نصف آن را تولید می‌کند،
با وجود هزینه 220 میلیارد دلاری.

لیبی نیز مسیر مشابهی را دنبال کرد:

سال 2010 (اوج قبل از جنگ): 1.7 میلیون بشکه در روز
تولید فعلی: حدود 1.3 میلیون بشکه در روز

پس از 15 سال، لیبی هنوز به سطح قبل از جنگ نرسیده است.

حالا به ونزوئلا نگاه کنید.

برخلاف عراق، ونزوئلا نفت فوق‌سنگین تولید می‌کند،
که غلیظ مانند قیر است:

به طور طبیعی جریان ندارد… باید ذوب شود تا به سطح برسد، پس از استخراج، دوباره جامد می‌شود و برای حمل و نقل نیاز به رقیق‌کننده دارد، برای هر بشکه صادر شده، حدود 0.3 بشکه رقیق‌کننده باید وارد شود

زیرساخت‌های ونزوئلا در وضعیت نامناسبی است:

ونزوئلا از خاموشی‌های مکرر رنج می‌برد
ترمینال‌های صادراتی فرسوده‌اند
زیرساخت نفتی آن بدتر از عراق جنگ‌زده است

به عبارت دیگر، صنعت نفت ونزوئلا سخت‌تر، پرهزینه‌تر و زمان‌برتر برای بازسازی است.

از لیبی تا عراق، مداخلات نفتی آمریکا داستان روشنی را روایت می‌کند: میلیاردها دلار و یک دهه کار لازم است فقط برای بازگشت به سطح تولید قبل از جنگ.

این بار هم تفاوتی نخواهد داشت.

آمریکا مادورو را دستگیر کرده است، اما کنترل ونزوئلا را به دست نگرفته است. حتی عروسکی که آنها حمایت کردند، ماچادو، که به خاطر این موضوع جایزه صلح نوبل به او داده شد، دیگر مورد اعتماد آمریکا نیست.

این به تنهایی نشان می‌دهد که وضعیت چقدر آشفته و ناپایدار است.

رئیس‌جمهور موقت کنونی که از سوی روسیه و چین حمایت می‌شود، به طور علنی با مداخله آمریکا مخالف است.

هیچ‌کس نمی‌داند بعد چه اتفاقی می‌افتد.

اما یک چیز قطعی است: تولید نفت و گاز کمتر خواهد شد… نه بیشتر.

شرکت نفت دولتی ونزوئلا، PDVSA، اعلام کرده است که تولید را متوقف می‌کند.

سه شرکت بزرگ نفتی آمریکا با احتیاط به فراخوان ترامپ برای سرمایه‌گذاری در ونزوئلا واکنش نشان داده‌اند، و دلیل آنها نگرانی‌ها درباره بی‌ثباتی سیاسی، سابقه مصادره دارایی‌ها در ونزوئلا و مبالغ هنگفت مورد نیاز برای افزایش تولید اشت.

یک منبع صنعتی گفت مدیران عامل ExxonMobil، Chevron و ConocoPhillips از اقدام نظامی آمریکا غافلگیر شدند.

«با هیچ‌یک از بازیگران صنعت که سرمایه و تخصص لازم برای سرمایه‌گذاری در ونزوئلا را دارند، پیش از برکناری مادورو یا اظهارات دیروز رئیس‌جمهور، مشورت یا اطلاع‌رسانی نشده بودند».

https://fxtwitter.com/i/status/2008051614481801286